परिमेनोपॉजमध्ये तिच्या सांधेदुखी आणि स्नायूंच्या वेदनांसाठी भागीदारांचे मार्गदर्शक

व्यापक दुखणे आणि कठीणतेचा अचानक उदय अनेक महिलांना — आणि त्यांच्या भागीदारांना — पूर्णपणे चकित करतो. ती वर्षभर शारीरिकदृष्ट्या सक्रिय आणि वेदनामुक्त असू शकते, आणि आता ती झोपेत मॅरेथॉन चालल्यासारखी जागी होते. हे तिचे भास नाही आणि हे 'फक्त वय वाढणे' नाही. एस्ट्रोजेन रिसेप्टर्स सांध्यात, टेंडनमध्ये, लिगामेंटमध्ये, स्नायूंमध्ये, उपास्थीत आणि हाडांमध्ये अस्तित्वात आहेत. जेव्हा परिमेनोपॉज दरम्यान एस्ट्रोजेन बदलते आणि कमी होते, तेव्हा परिणाम संपूर्ण शरीरावर आणि अनेकदा नाटकीय असतात.

तिच्या सांध्यात, एस्ट्रोजेन सायनोवियल द्रव राखण्यास मदत करते, जे लुब्रिकेशन आणि कुशनिंग प्रदान करते. यामध्ये सूज कमी करणारे गुणधर्म देखील आहेत, जे सांध्यातील ऊतांमध्ये प्रतिकारशक्ती नियंत्रित करते. जेव्हा एस्ट्रोजेन कमी होते, तेव्हा सांधे लुब्रिकेशन गमावतात, उपास्थी अधिक असुरक्षित होते, आणि सूज कमी करणारे वातावरण बदलते. परिणामी कठीणता, दुखणे, आणि वेदना असते, जी अनेकदा हात, गुडघे, कंबरे आणि खांद्यांवर सर्वात जास्त परिणाम करते — अनेकदा एकाच वेळी.

एस्ट्रोजेन कोलेजन देखील राखते, जे टेंडन, लिगामेंट आणि संयोजी ऊतांमधील संरचनात्मक प्रोटीन आहे. कमी होणारे कोलेजन टेंडन आणि लिगामेंटच्या समस्यांना योगदान देते, आणि ती वर्णन केलेली 'क्रीकनेस' ची सामान्य भावना. तिचे स्नायू देखील प्रभावित होतात — एस्ट्रोजेन स्नायू प्रोटीन संश्लेषण आणि दुरुस्तीच्या पेशींच्या क्रियाकलापास समर्थन देते, त्यामुळे जे व्यायाम पूर्वी व्यवस्थापित वाटत होते, ते आता तिला अधिक दुखत आणि पुनर्प्राप्त होण्यात अधिक वेळ लागतो. हे एक विशिष्ट शारीरिक प्रक्रिया आहे — व्यक्तिमत्वाची कमतरता किंवा ती तुटत आहे याचा संकेत नाही — हे तुमच्या प्रतिसादाला बदलते.

होय, आणि हे एक असे लक्षण आहे जे तुमच्यासाठी दोन्हींच्या दृष्टीने खूप भयानक असू शकते. पॅरेस्थेसियास — चुरचुरी, संवेदनाहीनता, 'पिन आणि निंदा,' किंवा जळणारी भावना — परिमेनोपॉजचे एक मान्यताप्राप्त परंतु कमी कदर केलेले लक्षण आहे. जेव्हा ती तुम्हाला सांगते की तिचे हात चुरचुरीत आहेत किंवा तिची त्वचा काहीतरी चढत असल्यासारखी वाटते, तेव्हा पहिला अंतःप्रेरणा काहीतरी न्यूरोलॉजिकलबद्दल चिंता करण्याची असू शकते. हे वास्तवात एक योग्य अंतःप्रेरणा आहे, परंतु परिमेनोपॉज स्पष्टीकरणांच्या यादीत असावे.

एस्ट्रोजेन थेट नर्व फंक्शनवर परिणाम करते. हे नर्व्हसना इन्सुलेट करणाऱ्या मायलीन आवरणाला समर्थन देते आणि सिग्नल ट्रान्समिशनला सुलभ करते. हे नर्व ग्रोथ फॅक्टर उत्पादनाला प्रोत्साहन देते आणि पेरिफेरल नर्व संवेदनशीलता नियंत्रित करण्यात मदत करते. जेव्हा एस्ट्रोजेन अस्थिर होते, तेव्हा नर्व सिग्नलिंग अनियमित होऊ शकते, विचित्र संवेदनात्मक लक्षणे निर्माण करते जी स्पष्ट कारणाशिवाय येतात आणि जातात. महिलांना सामान्यतः हात आणि पायांमध्ये चुरचुरी, त्वचेवर चढणारी भावना, किंवा संवेदनाहीनतेचे प्रकरणे असतात जी अनपेक्षितपणे येतात आणि जातात.

हे लक्षणे अनेकदा तात्पुरती आणि सौम्य असतात, परंतु त्यांना वैद्यकीय लक्ष देणे आवश्यक आहे कारण ते इतर स्थितींमध्ये ओव्हरलॅप करतात. कार्पल टनल सिंड्रोम परिमेनोपॉज दरम्यान अधिक सामान्य होते — एस्ट्रोजेनच्या बदलामुळे ऊतांमध्ये सूज वाढते, जे मीडियन नर्वला दाबते. डायबिटीज, B12 कमतरता, किंवा थायरॉइड विकारांमुळे पेरिफेरल न्यूरोपॅथी असू शकते. योग्य मूल्यांकन तुम्हाला दोघांनाही मनःशांती देते आणि काहीही दुसरे चालू आहे याची खात्री करते. परिमेनोपॉज दरम्यान अधिक सामान्य असलेल्या मॅग्नेशियमच्या कमतरतेमुळे चुरचुरी आणि क्रॅम्प्समध्ये योगदान मिळू शकते — मॅग्नेशियम ग्लायसिनेट सप्लिमेंट सहसा मदत करते.

हे एक महत्त्वाचे प्रश्न आहे, आणि प्रामाणिक उत्तर आहे: हे परिमेनोपॉज, काहीतरी इतर, किंवा दोन्ही असू शकते. महिलांना पुरुषांच्या तुलनेत रुमेटॉइड आर्थरायटिस (RA) विकसित होण्याची 2–3 पट अधिक शक्यता असते, आणि सुरुवात सामान्यतः मध्यवर्ती जीवनात होते — जेव्हा परिमेनोपॉज सुरू आहे. या दोन स्थिती एकत्र असू शकतात आणि लक्षणांवर आधारित भेद करणे कठीण असू शकते. तिचा भागीदार म्हणून, भिन्नता समजून घेणे तुम्हाला तिला योग्य निदान मिळवण्यात समर्थन देण्यास मदत करते.

परिमेनोपॉजच्या सांधेदुखी सामान्यतः विसरलेली असते — अनेक सांध्यांवर परिणाम करते, अनेकदा सममितीने — आणि सामान्यतः सकाळी अधिक वाईट असते परंतु हालचालींमुळे सुधारते. हे सामान्यतः कठीणता आणि दुखणे म्हणून वर्णन केले जाते, धारदार वेदना म्हणून नाही, आणि सामान्यतः दृश्यमान सांधेदुखी, लालसरपणा, किंवा उष्णता निर्माण करत नाही. सूज असलेली आर्थरायटिस, त्याउलट, विशिष्ट सांध्यात दृश्यमान सूज, उष्णता, आणि लालसरपणा सह अधिक सादर होते, सकाळी 30–60 मिनिटांपेक्षा अधिक काळ टिकणारी कठीणता जी हालचालींमुळे लवकर सुधारत नाही, आणि उपचाराशिवाय प्रगतीशील वाईट होणे.

ऑस्टिओआर्थरायटिस — अपक्षय सांधेदुखी — देखील परिमेनोपॉज दरम्यान अधिक सामान्य होते कारण एस्ट्रोजेनच्या उपास्थीवरील संरक्षणात्मक प्रभाव कमी होतात. जर तिची वेदना विशिष्ट सांध्यांमध्ये स्थानिक असेल आणि क्रियाकलापामुळे वाईट होत असेल, तर हे योगदान देऊ शकते. सूज असलेल्या मार्कर (ESR, CRP), रुमेटॉइड फॅक्टर, आणि अँटी-CCP अँटीबॉडीज यांचा समावेश असलेला मूलभूत कार्यप्रणाली हार्मोनल सांधेदुखी आणि ऑटोइम्यून रोग यामध्ये भेद करू शकतो. या चाचणीसाठी समर्थन देणे — 'हे तुमचे वय आहे' या अस्पष्ट निदानाला स्वीकारण्याऐवजी — तुम्ही करू शकता त्यापैकी सर्वात समर्थन करणारे गोष्टींपैकी एक आहे.

परिमेनोपॉजच्या मस्कुलोस्केलेटल लक्षणांचे व्यवस्थापन एक बहुपर्यायी दृष्टिकोन घेतो, आणि तुम्ही एकत्रितपणे बरेच काही करू शकता. हालचाल विरोधाभासीपणे सर्वात महत्त्वाची हस्तक्षेप आहे — जरी हालचाल करताना वेदना होत असली तरी. नियमित व्यायाम जो शक्ती प्रशिक्षण, लवचिकता कार्य, आणि मध्यम कार्डिओ यांचा समावेश करतो, सांधेदुखी, स्नायूंचा द्रव, आणि कोलेजन उत्पादन राखण्यास मदत करतो. मुख्य म्हणजे स्थिरता आहे, तीव्रता नाही; अत्यधिक आक्रमक व्यायाम सांधेदुखीला वाईट करू शकतो जर तिचे शरीर चांगले पुनर्प्राप्त होत नसेल. हलका प्रोत्साहन देणे, तिला तिच्या वेदनेच्या मर्यादांपलीकडे ढकलण्याशिवाय, योग्य संतुलन आहे.

सूज कमी करणारे पोषण मोजता येण्यासारखे फरक करते. ओमेगा-3 समृद्ध आहार (तुपाचे मासे, अक्रोड, फ्लॅक्ससीड्स) आणि भूमध्यसागरीय शैलीतील आहार सूज कमी करणारे मार्कर आणि सांधेदुखी कमी करतात. येथे भागीदारी चमकते — एकत्रितपणे सूज कमी करणारे जेवण बनवणे, स्वयंपाकघरात योग्य खाद्यपदार्थ ठेवणे, आणि घरात प्रक्रिया केलेल्या खाद्यपदार्थांचे सेवन कमी करणे तुमच्यासाठी दोघांसाठी फायदेशीर आहे. कर्क्यूमिन (हळद अर्क) सांधेदुखी कमी करण्यासाठी मध्यम पुरावे आहेत.

हार्मोन थेरपी मस्कुलोस्केलेटल लक्षणांसाठी प्रभावी असू शकते. एस्ट्रोजेन बदलण्याने सांधेदुखी कमी होण्यास आणि उपास्थीच्या आरोग्यात सुधारणा होण्यास मदत होते. जर तिची सांधेदुखी परिमेनोपॉजच्या लक्षणांच्या व्यापक पॅटर्नचा भाग असेल, तर HRT एकाच वेळी अनेक समस्यांचे निराकरण करू शकते. डायक्लोफेनाक जेलसारख्या स्थानिक उपचारांनी विशिष्ट सांध्यांसाठी लक्ष्यित आराम प्रदान केला जातो, ज्यामुळे प्रणालीगत दुष्परिणाम होत नाहीत. मॅग्नेशियम ग्लायसिनेट (200–400 मिग्रॅ झोपण्याच्या वेळी) स्नायूंच्या क्रॅम्प्स, कठीणता, आणि झोपेसाठी मदत करते. गरम बाथ, हीटिंग पॅड, आणि झोपण्यापूर्वी सौम्य स्ट्रेचिंग सकाळी कठीणतेत लक्षणीय कमी करू शकते.