तिच्या आत्म-देखभालीला समर्थन देणे — झोप, भेटी, आणि मदतीसाठी शोधणे

नवजात बाळाच्या काळात झोप व्यवस्थापनासाठी धोरणाची आवश्यकता आहे, नायकत्वाची नाही. सर्वांना समान suffering सहन करणे हे उद्दिष्ट नाही — तुमच्या दोघांना कार्य करण्यासाठी आणि निरोगी राहण्यासाठी आवश्यक असलेली किमान झोप मिळवणे हे आहे. शिफ्टमध्ये झोप घ्या. सर्वात प्रभावी पद्धत म्हणजे रात्रीचे वेळ खंडात विभागणे: एक पालक रात्री 8 वाजल्यापासून 1 वाजेपर्यंत बाळाला घेतो, तर दुसरा व्यक्ती कानात प्लग आणि पांढऱ्या आवाजाच्या यंत्रासह वेगळ्या खोलीत झोपतो, नंतर तुम्ही बदलता. प्रत्येक व्यक्तीला 4-5 तासांची अविरत झोप मिळते. हे जैविकदृष्ट्या जगण्यासाठी पुरेसे आहे, जरी आदर्श नाही. जर ती बाळाला दूध पाजत असेल, तर शिफ्ट प्रणालीसाठी अनुकूलन आवश्यक आहे. ती ऑफ-शिफ्टसाठी एक बाटली पंप करू शकते, किंवा नॉन-नर्सिंग पालक सर्व काही हाताळतो, वास्तविक फीडिंग वगळता — तिला बाळ आणणे, डायपर बदलणे, फीडिंगनंतर बाळाला पुन्हा झोपवणे. 'ती संपूर्ण जागी राहते' आणि 'ती फक्त 15 मिनिटे दूध पाजते आणि तुम्ही घेतले' यामध्ये मोठा फरक आहे. झोपणे महत्त्वाचे आहे. तुमच्या दोघांपैकी एक दिवसाच्या वेळी झोप घेऊ शकत असल्यास, ते करा. 'बाळ झोपले की झोपा' हे त्रासदायक सल्ला आहे कारण हे करण्यास आवश्यक असलेल्या शंभर गोष्टींचा विचार करत नाही — पण जेव्हा दुसरा पालक उपलब्ध असतो, तेव्हा त्या झोपेचे संरक्षण करणे प्राथमिकता आहे. तुम्ही शक्य असल्यास एक गर्भधारणेनंतरचा डौला किंवा रात्रीचा नॅनी भाड्याने घ्या. आजी-आजोबांकडून किंवा विश्वासार्ह मित्रांकडून रात्रीच्या शिफ्टसाठी ऑफर स्वीकारा. झोप ही एक विलासिता नाही — हे शारीरिक पुनर्प्राप्ती, मानसिक आरोग्य, भावनिक नियंत्रण, आणि तुमच्या नात्याच्या टिकावाची आधारभूत गोष्ट आहे.

भेटींचे व्यवस्थापन गर्भधारणेनंतरच्या काळात भागीदारीचे एक अत्यंत कमी मूल्यांकन केलेले कार्य आहे. प्रत्येकजण बाळाला भेटू इच्छितो. कोणीही तिच्या गरजांचा विचार करत नाही. ती रक्तस्त्राव करत असेल, वेदना भोगत असेल, कमी कपड्यात असेल, दूध पाजण्याचे शिकत असेल (जेव्हा तिचे स्तन बर्‍याच वेळा बाहेर असतात), भावनिकदृष्ट्या नाजूक असेल, आणि झोपेची अत्यंत आवश्यकता असेल. भेटींच्या व्यवस्थापनासाठी तिला आवश्यक असलेली ऊर्जा तिच्याकडे नाही, आणि अनेक भेटी घेतल्यावर ती चहा बनवताना बाळाला धरून ठेवण्याची अपेक्षा करतात — हे मदतीच्या अगदी उलट आहे. बाळ येण्यापूर्वी सीमारेषा ठरवा. ती कोणाला भेटू इच्छिते, केव्हा, आणि कोणत्या अटींवर याबद्दल चर्चा करा. काही महिलांना त्यांच्या आईची तात्काळ आवश्यकता असते. इतरांना दोन आठवड्यांची गोपनीयता हवी असते. तिच्या व्यतिरिक्त योग्य उत्तर नाही. भेटींची धोरण तयार करा आणि ते स्वतः संवाद साधा: 'आम्ही पहिल्या दोन आठवड्यांत स्थिर होण्यासाठी घेत आहोत. आम्ही तुम्हाला भेटींसाठी तयार झाल्यावर कळवू.' जेव्हा तुम्ही येता, कृपया खाद्यपदार्थ आणा आणि तुमच्या भेटीला एक तास मर्यादित ठेवा.' हे अशिष्ट नाही — हे संरक्षणात्मक आहे. जेव्हा भेटी येतात, तेव्हा गेटकीपर बना. थकवा दर्शविणाऱ्या तिच्या शारीरिक भाषेवर लक्ष ठेवा. भेटींचा अंत जाहीर करा: 'आल्याबद्दल खूप धन्यवाद — तिला आता विश्रांतीची आवश्यकता आहे.' तिला दूध पाजण्याची आवश्यकता असताना किंवा बाळ चिडचिड करत असताना भेटींपासून बाळ परत घ्या. तुम्ही गायब झाल्यावर तिला भेटींचे व्यवस्थापन करण्यासाठी एकटीला सोडू नका. सर्वोत्तम भेटी मदत करतात: ते जेवण आणतात, तिला झोपण्यासाठी बाळ धरून ठेवतात, कपडे धुतात, आणि जेव्हा वेळ येतो तेव्हा निघून जातात. तुमच्या भेटींना काय मदत करेल हे सांगून त्यांना प्रशिक्षित करा.

गर्भधारणेनंतरच्या सुरुवातीच्या आठवड्यात, मूलाच्या मागण्यांमुळे मूलभूत आत्म-देखभाल अनेकदा बळी पडते. ती स्वतःची काळजी घेत नाही कारण तिला काळजी नाही — ती बाळाच्या गरजांमध्ये इतकी गुंतलेली आहे की तिच्या स्वतःच्या गरजा अदृश्य होतात. ती जेव्हा खाण्यासाठी सुरुवात करते, तेव्हा बाळ रडते. जेव्हा ती आंघोळीसाठी जाते, तेव्हा ते दूध पाजण्याचे वेळ असते. जेव्हा ती झोपायला जाते, तेव्हा ती 20 मिनिटांत पुन्हा उठते. येथे तुम्ही प्रवेश करता, तिला स्वतःची काळजी घेण्यास सांगण्याऐवजी (ती जाणते), परंतु हे शक्य बनविणारे परिस्थिती निर्माण करून. अन्न आणा. 'तुला भूक लागली आहे का?' असे विचारू नका — तिच्या समोर अन्न ठेवा. तिला फीडिंग करताना खाण्यासाठी एक हाताने खाण्यायोग्य अन्नाचे ताट तयार करा: चतुर्थांशात कापलेले सँडविच, फळे, चीज, ऊर्जा बार, ट्रेल मिक्स. तिच्या आवाक्यात नेहमी एक भरलेली पाण्याची बाटली ठेवा. जर ती 4 तासांपासून खाल्लेले नसेल, तर काहीतरी आणा. आंघोळीचा वेळ तयार करा. बाळाला घेऊन जा, बाथरूमचा दरवाजा बंद करा, आणि तिला सांगा 'तू जितका वेळ हवे तितका घे.' त्या दरवाजाचे रक्षण करा. डायपर कुठे आहेत हे विचारण्यासाठी ठोठवू नका. हे तिच्या संपूर्ण दिवसातील एकट्या 15 मिनिटांची गोपनीयता असू शकते — त्याचे संरक्षण करा. विश्रांतीसाठी सोयीची व्यवस्था करा. जेव्हा बाळ झोपले आणि खाल्ले आहे, तेव्हा सांगा 'जा झोपा. मी पुढील फीडिंगपर्यंत सर्व काही हाताळतो.' नंतर खरोखरच सर्व काही हाताळा. तिला विचारत जाऊ नका की गोष्टी कुठे आहेत. जर खरोखर आवश्यक नसेल तर बाळ तिला आणू नका. तिचे शरीर बरे होत आहे, आणि प्रत्येक अतिरिक्त विश्रांतीचा तास पुनर्प्राप्तीला गती देतो.

अनेक नवीन पालक गर्व, गोपनीयता, किंवा एकटे व्यवस्थापित करण्याची क्षमता असावी अशी धारणा यामुळे उपलब्ध मदतीचा मोठा उपयोग करत नाहीत. हे एक चूक आहे. गर्भधारणेनंतरचा काळ हा जीवनातील काही वेळा आहे जिथे मदतीचा स्वीकार कमजोरी नाही — हे बुद्धिमत्ता आहे. अनेक संस्कृतींमध्ये, नवीन मातांना विस्तारित कुटुंब आणि समुदायाकडून आठवड्यांच्या समर्थित पुनर्प्राप्तीचा लाभ मिळतो. एकटा व्यवस्थापित करण्याचा प्रयत्न करणारा एकटा कुटुंब हा ऐतिहासिक दृष्ट्या अलीकडील प्रयोग आहे, आणि तो चांगला काम करत नाही. बाळ येण्यापूर्वी, मदतीची संरचना तयार करा. कुटुंब आणि मित्रांशी विशिष्ट मार्गांबद्दल चर्चा करा ज्यामुळे ते मदत करू शकतात: जेवणाची वितरण, स्वच्छता भेटी, बाळ धरून ठेवण्याचे शिफ्ट, किराणा धरणे, मोठ्या मुलांचा पिकअप. जेवण वितरण समन्वयित करण्यासाठी जेवण ट्रेन अॅप्स वापरा. आर्थिकदृष्ट्या परवानगी असल्यास एक गर्भधारणेनंतरचा डौला भाड्याने घ्या — ते व्यावहारिक समर्थन (पाककला, स्वच्छता, बाळाची काळजी शिक्षण) आणि भावनिक समर्थन (सामान्यीकरण, दूध पाजण्याची मदत, मूड मॉनिटरिंग) प्रदान करतात. जेव्हा लोक 'तुम्हाला काही आवश्यक असल्यास मला कळवा' असे म्हणतात, तेव्हा विशिष्ट उत्तर द्या: 'खरंच, तुम्ही मंगळवारी रात्री जेवण आणू शकता का?' किंवा 'तुम्ही गुरुवारी एक तास बाळ धरून ठेवू शकता का जेणेकरून आम्ही झोपू शकू?' बहुतेक लोक खरोखर मदत करू इच्छितात आणि ठोस विनंत्या मिळाल्यावर त्यांना आनंद होतो. जर तुम्ही आर्थिकदृष्ट्या संघर्ष करत असाल, तर समुदाय संसाधने उपलब्ध आहेत: गर्भधारणेनंतरच्या समर्थन गट (अनेकदा रुग्णालयांद्वारे मोफत), पोषण समर्थनासाठी WIC कार्यक्रम, भेटीच्या नर्स कार्यक्रम, आणि समुदाय आरोग्य कार्यकर्ते. स्थानिक संसाधन संदर्भांसाठी 211 वर कॉल करा.

तिच्या गर्भधारणेनंतरच्या मानसिक आरोग्याला समर्थन देणे म्हणजे मोठ्या इशाऱ्यांपेक्षा सतत, दैनिक जागरूकता आणि काळजीचे कार्य करणे. आधारभूत गोष्ट म्हणजे लक्ष: तुम्ही तिला पाहता. फक्त नवीन आई म्हणून नाही, तर एक व्यक्ती म्हणून जी संघर्ष करत आहे, अनुकूलन करत आहे, शोक करत आहे, वाढत आहे, आणि ती ज्या कठीण परिस्थितीत आहे त्यात सर्वोत्तम प्रयत्न करत आहे. खरे आवड असलेल्या कुतूहलाने तपासणी करा, जबाबदारीने नाही. 'तू कशी आहेस?' (उत्तर नेहमी 'ठीक आहे') असे नाही, तर 'तू आज खरोखर कशी आहेस? मी विचारतो कारण मला काळजी आहे आणि मला सत्य जाणून घ्यायचे आहे.' आणि जेव्हा ती तुम्हाला सत्य सांगते, तेव्हा ते दुरुस्त करण्याचा प्रयत्न करू नका. फक्त ते धारण करा. तिला तुलना जाळ्यातून संरक्षित करा. सामाजिक मीडिया मातृत्वाची एक क्यूरेटेड फँटसी आहे जी खऱ्या मातांना असमर्थ वाटवते. जर ती इंस्टाग्रामवर स्क्रोल करत असेल आणि वाईट वाटत असेल, तर सौम्यपणे ते मान्य करा: 'त्या पोस्ट खऱ्या नाहीत. तू जे करत आहेस — त्याची कठीण, गोंधळलेली, थकवणारी सत्यता — ती खरी आहे आणि ती अद्भुत आहे.' प्रसवपूर्व मूड आणि चिंता विकारांचे चेतावणी संकेत पहा: दोन आठवड्यांपेक्षा अधिक काळ टिकणारी उदासी, आक्रमक विचार, राग, बाळ झोपले तरी झोपण्यास असमर्थता, बाळापासून किंवा तुमच्यापासून मागे हटणे, वाईट आई असल्याबद्दल किंवा कुटुंब तिच्या नसल्यास चांगले होईल असे विधान. तुम्हाला हे संकेत दिसल्यास, कृती करा. अपॉइंटमेंट ठरवा. अपॉइंटमेंटसाठी ड्राइव्ह करा. प्रतीक्षालयात बसा. फॉलो अप करा. तिच्या मानसिक आरोग्याची जबाबदारी तिची एकटीची नसते जेव्हा ती संकटात असते — हे एक संघ कार्य आहे.