ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ — ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦਾ ਦਿਰਸ਼ਟੀਕੋਣ ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਗਰਭਾਸੇ ਦੇ ਉਤਕਰਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਉਤਕਰਮ ਗਰਭਾਸੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਤਕਰਮ ਅਕਸਰ ਓਵਰੀਜ਼, ਫੈਲੋਪੀਅਨ ਟਿਊਬਜ਼, ਗਰਭਾਸੇ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਸਤ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਪੈਲਵਿਕ ਗੁਫਾ ਦੀ ਲਾਈਨਿੰਗ 'ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਆਂਟਾਂ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਬੋਤਲ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੂਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਦਰਦਦਾਇਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ: ਇਹ ਗਲਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਉਤਕਰਮ ਹਾਰਮੋਨਲ ਸੰਕੇਤਾਂ 'ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰਭਾਸੇ ਦੀ ਲਾਈਨਿੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚੱਕਰ, ਇਹ ਮੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਗਰਭਾਸੇ ਦੀ ਲਾਈਨਿੰਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਯੋਨੀ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਖੂਨ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸوزਸ਼, ਦਾਗ (ਐਡਹੀਸ਼ਨ), ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਦਰਦਦਾਇਕ ਦਾਗ ਵਾਲੇ ਉਤਕਰਮ ਦੇ ਬਣਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦਰਦ ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਬਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਪੈਲਵਿਕ ਦਰਦ, ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਡੀਪ ਪੈਨੇਟਰੇਸ਼ਨ), ਦਰਦਦਾਇਕ ਆਂਟਾਂ ਦੇ ਮੂਵਮੈਂਟ, ਦਰਦਦਾਇਕ ਪੇਸ਼ਾਬ, ਅਤੇ ਨਾਸਮਝ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 190 ਮਿਲੀਅਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਲਗਭਗ 10% ਪ੍ਰਜਨਨ ਯੋਗ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਨਿਧਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਔਸਤ 7-10 ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼, ਸਧਾਰਨ, ਜਾਂ 'ਬੁਰੇ ਮਹੀਨੇ' ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਧਾਨੀ ਦੇਰੀ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਜਵਾਬ ਜਾਂ ਉਚਿਤ ਇਲਾਜ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਹੈ।

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹਕੀਕਤ ਦਰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਸ਼ਯ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਥਕਾਵਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਥਕਾਵਟ ਸਿਰਫ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਥਕਾਵਟ ਹੈ ਜੋ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਸੂਜ਼ਸ਼, ਦਰਦ, ਵਿਘਟਿਤ ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਦਰਦਦਾਇਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਊਰਜਾ ਖਪਤ ਸਾਰੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਜਿੰਨਾ ਆਰਾਮ ਲੋੜਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਰਾਮ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੰਮ ਅਤੇ ਕਰੀਅਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਫਤੇ ਵਿੱਚ ਔਸਤ 10-11 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਦੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਗੁਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਣਉਮੀਦ ਦਰਦ ਦੇ ਫਲੈਰਾਂ ਕਾਰਨ ਸਮਾਂ-ਸੂਚੀਆਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ, ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕੰਮ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਅਣਭਰੋਸੇਯੋਗ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਮਾਜਿਕ ਜੀਵਨ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਯੋਜਨਾਵਾਂ, ਦਰਦ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਜਿਸਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਜਿਕ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇਵੇਗਾ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸਿਹਤ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਦਰਦ, ਨਿਧਾਨੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਤਣਾਅ ਵਾਲਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਦਰਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਹਨ।

ਤੁਹਾਡੀ ਇਸ ਦਿਨਚਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਊਰਜਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਦਰਦਦਾਇਕ ਸੈਕਸ (ਡਿਸਪੇਰੂਨੀਆ) 50-75% ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ — ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਤੇ ਜੁੜਾਅ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।

ਦਰਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਹਿਰਾ, ਤੇਜ਼, ਜਾਂ ਦਰਦਨਾਕ ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਡੀਪ ਪੈਨੇਟਰੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੇ ਲੇਸ਼ਨ ਯੂਟਰੋਸੈਕਰਲ ਲਿਗਾਮੈਂਟਸ, ਸਰਵਿਕਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਜਾਂ ਕਲ-ਡੇ-ਸੈਕ (ਗਰਭਾਸੇ ਅਤੇ ਮਲਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ) 'ਤੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਦ ਸੰਬੰਧ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੰਟਿਆਂ ਜਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਜਟਿਲ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਦਰਦ ਦਾ ਡਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੈਕਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦਰਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਤਾਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਟਿਕਾਊ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਦ-ਟਾਲਣਾ-ਗਿਲਟ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਧਾਨ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਬਣਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ — ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦਾ ਕੀ ਦਿੱਖ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ। ਕੁਝ ਪਦਵੀਆਂ ਘੱਟ ਦਰਦਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਡੈਪਥ 'ਤੇ ਵੱਧ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)। ਸਮਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ — ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕੁਝ ਪੌਇੰਟਾਂ 'ਤੇ ਸੈਕਸ ਘੱਟ ਦਰਦਦਾਇਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਗੈਰ-ਪੈਨੇਟਰੇਟਿਵ ਨਜ਼ਦੀਕੀ, ਲੰਬੇ ਫੋਰਪਲੇ, ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨਾ ਬੰਦਨ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਗਤੀਵਿਧੀ ਬਣਾਓ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਗਿਲਟ ਦੇ 'ਇਹ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ' ਜਾਂ 'ਆਓ ਰੁਕ ਜਾਈਏ' ਕਹਿਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਲੱਛਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਧੀਰਜ, ਸੰਚਾਰ, ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੇ ਨਿਧਾਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਤੋਂ ਔਸਤ ਦੇਰੀ 7-10 ਸਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਈ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਸਧਾਰਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਨ ਨਿਯੰਤਰਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬੈਂਡ-ਏਡ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਣਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦਾ ਨਿਧਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤਰੀਕਾ ਲੈਪਰੋਸਕੋਪਿਕ ਸਰਜਰੀ ਹੈ — ਇੱਕ ਘੱਟ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸਰਜਨ ਸਿੱਧਾ ਪੈਲਵਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਮੈਜਿੰਗ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਲਟਰਾਸਾਊਂਡ ਜਾਂ ਐਮਆਰਆਈ ਕਦੇ ਕਦੇ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਮਾਸ (ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਓਵਰੀਅਨ ਸਿਸਟ) ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਤਹੀ ਲੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ।

ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਵਕਾਲਤ ਅਤੇ ਲੰਗਰ ਹੈ। ਵਕਾਲਤ: ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮੀਟਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਜਾਓ। ਉਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਰਦ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰੋ। ਮੈਡੀਕਲ ਸੈਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਅੰਕੜੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਘੱਟ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਸਿਹਤ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲੰਗਰ: ਨਿਧਾਨੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥੱਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਮਨੋਬਲ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ, ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਫਲ ਇਲਾਜ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਠੋਸ ਰਹੇ — ਜੋ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਨਾ ਗੁਆਏ, ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਸੁਝਾਏ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਸਰਜਰੀ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਫੈਸਲੇ, ਤਿਆਰੀ, ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ। ਲੈਪਰੋਸਕੋਪਿਕ ਸੁਖਦਾਈ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 1-2 ਹਫ਼ਤੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੂੰ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ।

ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ — ਇਸ ਦਾ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਲਾਜ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਭਵਿੱਖੀ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਹਾਰਮੋਨਲ ਇਲਾਜ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾ ਤਰੀਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਜਨਨ ਨਿਯੰਤਰਕ ਗੋਲੀ (ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਤੋਂ), ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਿਨ, GnRH ਅਗੋਨਿਸਟ ਜਾਂ ਐਂਟਾਗੋਨਿਸਟ (ਜੋ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਮੈਨੋਪੌਜ਼-ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ), ਜਾਂ ਹਾਰਮੋਨਲ IUDs। ਇਹ ਇਲਾਜ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਾਰਮੋਨਲ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਜਾਂ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਈਡ ਇਫੈਕਟ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਝਟਕੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਦੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਲਿਬਿਡੋ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸਰਜਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ — ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੇ ਲੇਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਲੈਪਰੋਸਕੋਪਿਕ ਕੱਟਾਈ — ਮੋਡਰੇਟ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਨਿਧਾਨ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਿਆਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੱਟਾਈ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਲੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੌਸ਼ਲਮੰਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ्ञ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਰਦ ਰਾਹਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਦਰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇੱਕ ਪੈਰਲਲ ਟਰੈਕ ਹੈ: NSAIDs, ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜ਼ੀਕਲ ਥੈਰੇਪੀ, ਨਰਵ ਬਲਾਕ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਨਿਊਰੋਪੈਥਿਕ ਦਰਦ ਲਈ ਦਵਾਈਆਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਸੰਯੋਗ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ।

ਗੰਭੀਰ, ਇਲਾਜ-ਰੋਧੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹਿਸਟਰੇਕਟੋਮੀ ਨਾਲ ਓਵਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਆਖਰੀ ਚੋਣ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਉਸਦੀ ਇਲਾਜ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਟ੍ਰਾਇਲ-ਅਤੇ-ਗਲਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਲਾਜ ਦੇ ਸਾਈਡ ਇਫੈਕਟ ਹਨ ਜੋ ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਨਿਕ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਇੱਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਿੰਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।