ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ, ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਪੀਰੀਅਡਸ ਲਈ ਸਾਥੀ ਦੀ ਗਾਈਡ

ਉਤਰਕਣ ਦੇ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਗੈਰ ਕੈਂਸਰਸ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਤਰਕਣ ਹਨ ਜੋ ਸਾਫ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜੁੜਾਈ ਦੇ ਟਿਸ਼ੂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਤਰਕਣ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹਨ — 50 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ, 80% ਔਰਤਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਹ ਛੋਟੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ ਗਠੇ ਤੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਤਰਕਣ ਨੂੰ ਵਿਗੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ: ਸਬਮਿਊਕੋਸਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ (ਖੋਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਟ੍ਰਾਮਿਊਰਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ (ਕੰਧ ਵਿੱਚ) ਦਰਦ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਬਸਰੋਸਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ (ਬਾਹਰੀ ਸਤਹ) ਮੂਤਰਦਰ ਅਤੇ ਆਂਤਾਂ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਵੱਖਰਾ ਹੈ — ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਐਂਡੋਮੇਟ੍ਰੀਅਲ ਟਿਸ਼ੂ ਉਤਰਕਣ ਦੀ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਸਥਾਪਿਤ ਟਿਸ਼ੂ ਮੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੂਨ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਤਰਕਣ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ ਆਟੇ ਵਿੱਚ ਗੇਂਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ ਜਦੋਂ ਕਿ ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲੀਆਂ ਚਾਕਲੇਟ ਚਿੱਪਸ ਵਾਂਗ — ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵਣਜੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਅਕਸਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ — 40% ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਧਰਦੇ ਹਨ। ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਲਈ ਜੋਖਮ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਮਰ (30–40 ਸਾਲ), ਪਰਿਵਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਜਾਤੀ (2–3 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸਾਰ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇ ਢਾਂਚਾਤਮਕ ਹਾਲਤਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਰੀਅਡ ਬਾਰੇ ਨਾਟਕੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ — ਮਾਇਨੇਦਾਰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਨੀਵਾਂ ਹੈ।

ਭਾਰੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣਾ (menorrhagia) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਪੈਡ ਜਾਂ ਟੈਂਪਨ ਨੂੰ 2 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭੀਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਦੋਹਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ, ਪੈਸੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਗਠੇ ਪਾਸ ਕਰਨਾ, 7 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੂਨ ਵਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਦਲਣ ਲਈ ਜਾਗਣਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਅਸੁਵਿਧਾ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਨਤੀਜਾ ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲੀ ਐਨੀਮੀਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਟੋਰ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਥਕਾਵਟ, ਦਿਮਾਗੀ ਧੁੰਦ, ਸਧਾਰਨ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੌਰਾਨ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਘੱਟ-ਗ੍ਰੇਡ ਐਨੀਮੀਆ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਜਾਣੇ ਕਿ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਐਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ 50% ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਨੂੰ 'ਸਧਾਰਨ' ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੀਰੀਅਡ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਧੂ ਸਪਲਾਈਆਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣਾ, ਨਿਯੋਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ — ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਪੁੱਛੇ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪੀਰੀਅਡ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀ ਪੱਧਰ ਆਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਲਾਜ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਲਤ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਕੀ ਉਹ ਬੱਚੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਹਾਰਮੋਨਲ IUD (Mirena) ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਅਤੇ ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਟ੍ਰੈਨੈਕਸਾਮਿਕ ਐਸਿਡ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੀਰੀਅਡ ਦੌਰਾਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੂਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨੂੰ 30–50% ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਰਮੋਨਲ ਜਨਨ ਨਿਯੰਤਰਣ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। GnRH ਐਗੋਨਿਸਟ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਛੋਟਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਘੱਟ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਲਈ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਸਤਕਸ਼ੇਪ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਕਣ ਦੀ ਧਮਨੀ ਦੀ ਐਮਬੋਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ (ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਨੂੰ ਖੂਨ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ), MRI-ਗਾਈਡ ਕੀਤੀ ਫੋਕਸਡ ਅਲਟਰਾਸਾਉਂਡ, ਅਤੇ ਮਾਇਓਮੇਕਟੋਮੀ (ਉਤਰਕਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਹਟਾਉਣਾ) ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਲਈ ਵਿਕਲਪ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀਮਤ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਹੈ — ਹਾਰਮੋਨਲ IUD ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਗੈਰ-ਸਰਜਰੀ ਚੋਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਿਸਟਰੇਕਟੋਮੀ ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਇਲਾਜ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਆਖਰੀ ਚੋਣ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜੋ ਬੱਚੇ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਹਿਸਟਰੇਕਟੋਮੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨਾਕਾਮੀ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਘੱਟ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਆਖਿਰਕਾਰ ਹਿਸਟਰੇਕਟੋਮੀ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੌਰਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉਸਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਅਜੰਡੇ ਨੂੰ ਲਗੂ ਕਰਨ ਦੇ — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਉਤਰਕਣ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਸਹਾਰਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਗੇ ਵਧੋ।

ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਪ੍ਰਜਨਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਲਈ, ਸਥਿਤੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਸਬਮਿਊਕੋਸਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ — ਉਹ ਜੋ ਉਤਰਕਣ ਦੀ ਖੋਲੀ ਨੂੰ ਵਿਗੜਦੇ ਹਨ — ਪ੍ਰਜਨਨ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਐਂਬ੍ਰਿਓ ਇੰਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਰਭਪਾਤ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਟ੍ਰਾਮਿਊਰਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਜੋ 4–5 ਸੈਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਜਨਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਬਸਰੋਸਲ ਫਾਈਬਰੋਇਡਸ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਨਾ ਹੋਣ।

ਐਡਿਨੋਮਾਇਓਸਿਸ ਪ੍ਰਜਨਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਤਰਕਣ ਦੀ ਸੰਕੋਚਨਸ਼ੀਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ, ਐਂਡੋਮੇਟ੍ਰੀਅਲ ਰਿਸੈਪਟਿਵਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਅਤੇ ਐਂਬ੍ਰਿਓ ਇੰਪਲਾਂਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ IVF ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਂਬ੍ਰਿਓ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਦਬਾਅ ਇੱਕ ਰਣਨੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹੋਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਨਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ्ञ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੀ ਗਰਭਧਾਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਮਾਂ-ਰੇਖਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ — ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਚਿੰਤਾ, ਦੁੱਖ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਤਣਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਮੈਡੀਕਲ ਹਕੀਕਤ ਲਈ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ 'ਸਹੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ' ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਨਾ ਵਧਾਓ।

ਭਾਰੀ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ ਪ੍ਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਘਾਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਦੁਆਰਾ ਵੀ। ਲੋਹਾ ਹੇਮੋਗਲੋਬਿਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਟੋਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਸੁਧਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਕਸਰਤ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿੱਚ ਘਟਾਅ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੇਚੈਨੀ, ਵਧੀਕ ਚਿੰਤਾ, ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਪਤਲਾ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਸੰਕਰਮਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਐਨੀਮੀਆ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਲੇਨ ਚਮੜੀ, ਤੇਜ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਈਕਾ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਬਰਫ, ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਸਟਾਰਚ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ — ਜੋ ਗੰਭੀਰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਲੱਛਣ ਹੈ।

ਇਹ ਜੋ ਗੱਲ ਇਸਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਬੁਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ 60% ਸਮਰੱਥਾ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸਦੀ ਥਕਾਵਟ ਉਸਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਢ਼ੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਥੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਸਦਾ ਠੰਡੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਫੈਰਿਟਿਨ ਦੀ ਪੱਧਰ ਜਾਂਚਣ ਲਈ ਕਹੇ (ਸਿਰਫ਼ ਹੇਮੋਗਲੋਬਿਨ ਨਹੀਂ)। ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਸਪਲੀਮੈਂਟਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁੜ ਭਰਨਾ।