ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ 4 ਪੜਾਅ — ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਗਾਈਡ

ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਚਾਰ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਹਾਰਮੋਨ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਈ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਮ ਚੱਕਰ 21-35 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 28 ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਮੱਧਮ ਹੈ — ਪਰ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ।

ਪੜਾਅ 1: ਮਹਾਵਾਰੀ (ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਨ 1-5)। ਇਹ ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਹੈ — ਗਰਭਾਸੇ ਦੀ ਲਾਈਨਿੰਗ ਦਾ ਛੱਡਣਾ। ਹਾਰਮੋਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਕਾਵਟ, ਪੇਟ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਅੰਦਰ ਮੁੜਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪੜਾਅ 2: ਫੋਲਿਕੁਲਰ ਪੜਾਅ (ਦਿਨ 1-13, ਮਹਾਵਾਰੀ ਨਾਲ ਓਵਰਲੈਪ ਕਰਦਾ ਹੈ)। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੋਲਿਕਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਊਰਜਾ, ਮੂਡ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ, ਰਚਨਾਤਮਕ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪੜਾਅ 3: ਅੰਡਾਣੂ (ਲਗਭਗ ਦਿਨ 14)। ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਊਰਜਾਵਾਨ, ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਿਬਿਡੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪੜਾਅ 4: ਲੂਟੀਅਲ ਪੜਾਅ (ਦਿਨ 15-28)। ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ PMS ਦੇ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਮੂਡ ਸਵਿੰਗ, ਫੂਲਣਾ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ। ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ 5-7 ਦਿਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਪੜਾਅ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਭਾਸੇ ਦੀ ਲਾਈਨਿੰਗ ਨੂੰ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਰਮੋਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪੇਟ ਦਰਦ, ਥਕਾਵਟ, ਸਿਰਦਰਦ, ਅਤੇ ਪਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਮੰਗਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ (ਹੀਟਿੰਗ ਪੈਡ ਪੇਟ ਦਰਦ ਲਈ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ), ਦਰਦ ਰਾਹਤ (ਇਬੂਪ੍ਰੋਫੇਨ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੇਟ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਸਟਾਗਲੈਂਡਿਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਆਰਾਮ। ਭਾਰੀ ਦਿਨ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਖੂਨ ਦੀ ਹਾਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਆਮ ਹੋਵੇ, ਊਰਜਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਘੱਟ ਹਾਰਮੋਨ ਦਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਮੁੜਨ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ, ਜਾਂ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਰਮੋਨਲ ਡਿੱਪ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਮਾਂ, ਘੱਟ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਆਰਾਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ।

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੁਕਾਵਟ ਘਟਾਓ। ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ। ਉੱਚ-ਊਰਜਾ ਸਮਾਜਿਕ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬਣਾਓ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ — ਪਰ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਪਲਬਧ ਹੋ।

ਫੋਲਿਕੁਲਰ ਪੜਾਅ (ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਡਾਣੂ ਤੱਕ) ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ noticeably ਬਿਹਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਊਰਜਾ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੂਡ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ, ਨਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਤੰਤਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਡੇਟ ਨਾਈਟਸ ਦੀ ਸੁਝਾਅ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਰਮੋਨ ਹੈ — ਇਹ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਅਤੇ ਡੋਪਾਮਾਈਨ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਬਿਹਤਰ ਮੂਡ, ਤੇਜ਼ ਸੋਚ, ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਰ ਲਚਕੀਲਾਪਨ।

ਅੰਡਾਣੂ (ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ) ਅਕਸਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਟੈਸਟੋਸਟੇਰੋਨ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਉੱਚਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਿਬਿਡੋ ਅਕਸਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਜੁੜਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਡੇਟਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ, ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ। ਪਰ ਇਸ ਊਰਜਾ ਪੱਧਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗਾ — ਇਹ ਇੱਕ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਬੇਸਲਾਈਨ।

ਲੂਟੀਅਲ ਪੜਾਅ — ਲਗਭਗ ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ — ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਡਾਣੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗਰਭਾਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਵਿਤ ਗਰਭਧਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਜੇ ਗਰਭਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ ਅਤੇ ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਟਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਾਰਮੋਨਲ ਵਾਪਸੀ PMS ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰੋਜੈਸਟੇਰੋਨ ਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਥਕਾਵਟ, ਘੱਟ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਝਗੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਵੀ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮੂਡ ਸਵਿੰਗ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ, ਚਿੰਤਾ, ਅਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਬਸ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਲਈ — ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਦੇ ਪੂਰਕਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: ਫੂਲਣਾ, ਛਾਤੀ ਦੀ ਨਰਮਤਾ, ਸਿਰਦਰਦ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਿਟੇਨਸ਼ਨ, ਮੂੰਹਾਸੇ, ਅਤੇ ਪਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ। ਉਸਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ 5-7 ਦਿਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਉਹ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀਰਜ, ਸਮਝਦਾਰੀ, ਅਤੇ ਵਾਸਤਵਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੜਚਿੜੇ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹੋਣ ਦੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ — ਉਸਦਾ ਨਿਊਰੋਕੇਮਿਸਟਰੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੂਟੀਅਲ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਅਕਸਰ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾਪੂਰਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਨਾਜੁਕ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਹੈ। ਹੋਰ ਇਸਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਘਟਕ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਿਹਤਮੰਦ ਪਹੁੰਚ: ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੈਟਰਨਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਬਜਾਏ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਇੱਕ ਸਪ੍ਰੈਡਸ਼ੀਟ 'ਤੇ ਟ੍ਰੈਕ ਕਰਨ ਦੇ। ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਥਮਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰੋਗੇ — ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਰ ਊਰਜਾਵਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੇਟ ਦਰਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨਤ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।

ਜੇ ਉਹ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਐਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਆਗਵਾਈ 'ਤੇ ਚੱਲੋ। ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਦਦਗਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਸੰਦਰਭ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਸਮਝਾਉਣ ਵਜੋਂ ਨਾ ਵਰਤੋ। 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੂਟੀਅਲ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਹੋ' ਇਹ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਯ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਇਆਲੂ ਬਣਨ ਲਈ ਵਰਤਣਾ, ਨਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਮੋਨਲ ਵਜੋਂ ਵਰਗੀਕਰਨ ਕਰਨਾ।

ਜੇ ਉਹ ਹਾਰਮੋਨਲ ਗਰਭਨਿਰੋਧਕ 'ਤੇ ਹੈ — ਗੋਲੀ, ਪੈਚ, ਰਿੰਗ, ਹਾਰਮੋਨਲ IUD, ਜਾਂ ਇੰਪਲਾਂਟ — ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਚੱਕਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪੜਾਅ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ।

ਜੋੜੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਗਰਭਨਿਰੋਧਕ (ਗੋਲੀ, ਪੈਚ, ਰਿੰਗ) ਅੰਡਾਣੂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਨਾਟਕਿਕ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਈਆਂ ਸਮਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਘੱਟ ਮੂਡ ਸਵਿੰਗ, ਹਲਕੀ ਮਹਾਵਾਰੀ, ਅਤੇ ਘੱਟ PMS ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਇਹ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹਾਰਮੋਨਲ ਗਰਭਨਿਰੋਧਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ, ਘੱਟ ਲਿਬਿਡੋ, ਜਾਂ ਬ੍ਰੇਕਥਰੂ ਖੂਨ ਆਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਜੋ 'ਮਹਾਵਾਰੀ' ਉਹ ਗੋਲੀ 'ਤੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਖੂਨ ਹੈ ਜੋ ਪਲੇਸਿਬੋ ਹਫ਼ਤੇ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਗੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਹਾਰਮੋਨਲ IUDs 'ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਵਾਰੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਿਨ-ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ (ਹਾਰਮੋਨਲ IUD, ਇੰਪਲਾਂਟ, ਮਿਨੀ-ਗੋਲੀ) ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਣਪੇਸ਼ਗੋਈ ਖੂਨ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ: ਜੇ ਉਹ ਹਾਰਮੋਨਲ ਗਰਭਨਿਰੋਧਕ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਪਾਠਕਿਤ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਬਜਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ।