PMS ਅਤੇ PMDD — ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫਰਕ ਪਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ

PMS (ਪ੍ਰੀਮੈਨਸਟ੍ਰੂਅਲ ਸਿੰਡਰੋਮ) ਅਤੇ PMDD (ਪ੍ਰੀਮੈਨਸਟ੍ਰੂਅਲ ਡਿਸਫੋਰਿਕ ਡਿਸਆਰਡਰ) ਇੱਕ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ 'ਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।

PMS ਮਾਸਿਕ ਧਰਮਨਿਰਪੇਖ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 75% ਤੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਫੂਲਣਾ, ਛਾਤੀਆਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਹਲਕੇ ਮੂਡ ਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜਾਵ, ਖਾਣੇ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। PMS ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਹੈ ਪਰ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਹੈ — ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦਿਨਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।

PMDD ਮਾਸਿਕ ਧਰਮਨਿਰਪੇਖ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 3-8% ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ DSM-5 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਡਿਸਆਰਡਰ ਵਜੋਂ ਵਰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ (ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ 1-2 ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ) ਦੌਰਾਨ, PMDD ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗੰਭੀਰ ਮੂਡ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਤੀਬਰ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ, ਚਿੰਤਾ, ਗੁੱਸਾ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਰੀਪਣ ਜੋ ਦਿਨਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੱਛਣ ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮੁੱਖ ਫਰਕ: PMS ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। PMDD ਅਸਮਰੱਥ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਹਰ ਚੱਕਰ ਲਈ 1-2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ — ਜੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੀਬਰਤਾ ਅਸਮਾਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਤਾਂ PMDD ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

PMDD ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। 1-2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹਕੀਕਤ ਨਾਟਕਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਅਤੇ ਉਹ ਅਕਸਰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।

PMDD ਦੇ ਆਮ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਗੰਭੀਰ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ, ਤੀਬਰ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਪੈਨਿਕ, ਬੇਕਾਬੂ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸੰਗ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣਾ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਭੌਤਿਕ ਲੱਛਣ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੀਬਰ ਥਕਾਵਟ, ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ — ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ — ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਵਿਚਾਰ।

PMDD ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਸਦੀ ਚੱਕਰਵਾਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਅਕਸਰ ਫੋਲਿਕੁਲਰ ਫੇਜ਼ ਅਤੇ ਅਵੁਲੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ — ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ। PMDD ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰਾ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਗਿਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।

ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਖਰਾਬ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ। PMDD ਇੱਕ ਅਸਮਾਨ ਦਿਮਾਗੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਆਮ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਅਤੇ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਪਰ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਵੱਲ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

PMS ਸਹਾਇਤਾ ਆਰਾਮ, ਧੀਰਜ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਧਿਆਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। PMS ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ — ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ, ਗਰਮ ਮੌਜੂਦਗੀ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹਦਾ ਸਰੀਰ ਕੁਝ ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਭੌਤਿਕ ਸਹਾਇਤਾ: ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੋ (ਹਾਂ, ਚਾਕਲੇਟ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਸੱਚੀ ਹੈ — ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ)। ਆਈਬੂਪ੍ਰੋਫੇਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਥਾਂ ਰੱਖੋ। ਪੇਟ ਦਰਦ ਲਈ ਹੀਟਿੰਗ ਪੈਡ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ। ਬਾਥ ਰਨ ਕਰੋ। ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਆਰਡਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਵੇ।

ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਹਾਇਤਾ: ਉਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਧ ਚਿੜਚਿੜੀ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ, ਜਾਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾ ਲਓ, ਪਰ ਨਾ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲੇ ਲਿਟ ਜਾਣਾ — ਇੱਕ ਨਰਮ 'ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਦਰਦਨਾਕ ਹੈ' ਠੀਕ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਓ, ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਨੇੜੇ ਆਓ।

ਵਿਆਹੀ ਸਹਾਇਤਾ: ਉਸਦੀ ਸੋਚਣ ਦੀ ਭਾਰ ਘਟਾਓ। ਉਹਨਾਂ ਲੋਜਿਸਟਿਕਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦਿਤ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆਓ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਬੰਦੀ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਚੋ।

PMS ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਕੁੱਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸਮਝੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁਲ੍ਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗੀ।

PMDD ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ PMS ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲੋਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। PMS ਸਹਾਇਤਾ ਆਰਾਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। PMDD ਸਹਾਇਤਾ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੰਕਟ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮਝੋ ਕਿ PMDD ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇਲਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਥੈਰੇਪੀ, ਦਵਾਈ (SSRIs ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ), ਹਾਰਮੋਨਲ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੰਯੋਜਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਪਰ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਕਲੀਨੀਕਲ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

PMDD ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਇੱਕ ਲੰਗਰ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਨਿਊਟਰਲ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਪਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਗੜਨ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ, ਮੌਜੂਦ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਲਾਜਿਕ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ।

ਲੂਟੀਅਲ-ਫੇਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਲਈ ਇਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਫੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਰੋ ਕਿ ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਜੋੜੇ 'PMDD ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ' ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸਹਿਮਤੀਆਂ ਕਿ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਣਾ ਹੈ, ਕੀ ਸੰਕੇਤ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਗ੍ਹਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਇਹ ਵੀ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ। PMDD ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਣਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼, ਉਦਾਸ, ਜਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। PMDD ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਥੈਰੇਪੀ ਅਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ PMDD ਦਾ ਨਿਧਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੁਣਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ 'ਬਹੁਤ ਭਾਵਨਾਤਮਕ', 'ਪਾਗਲ', ਜਾਂ 'ਕਠਿਨ' ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਦੇਖੇ ਗਏ ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣਾ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ — ਜੇ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਫ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਸਮਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ: ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਫੋਲਿਕੁਲਰ ਜਾਂ ਅਵੁਲੇਸ਼ਨ ਫੇਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਕਰੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਲਿਆਓ।

ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਨਿਧਾਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। 'ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਜਾਂ ਦੋ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ — ਆਮ PMS ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ। ਮੈਂ PMDD ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ?' ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦਇਆਲੂ ਨਿਗਰਾਨ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਵਜੋਂ।

ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਦਿਓ ਕਿ PMDD ਇੱਕ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਮੈਡੀਕਲ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਇਲਾਜ ਹਨ। PMDD ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਿਧਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਆਖਿਰਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਣਦੇਖੀ, ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਹੀ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੀਜ ਬੋਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਬਾਅ ਨਾ ਬਣਾਓ — ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਖੁੱਲਾ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਬਣਨ ਦਿਓ।

ਇਲਾਜ ਦੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਲਾਜ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੇ ਹਨ।

PMS ਲਈ, ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਕਸਰ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਨਿਯਮਤ ਵਿਆਯਾਮ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਤਣਾਅ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਮੈਗਨੀਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ, ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਵ (ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਮਕ, ਕੈਫੀਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣਾ)। ਓਵਰ-ਦ-ਕਾਊਂਟਰ ਦਰਦ ਰਾਹਤ ਪੇਟ ਦਰਦ ਅਤੇ ਸਿਰਦਰਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ PMS ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੀਚੇ-ਡੋਜ਼ SSRIs ਜਾਂ ਹਾਰਮੋਨਲ ਜਨਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

PMDD ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਦਾ ਇਲਾਜ SSRIs (ਚੁਣਿੰਦਾ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਰੀਅਪਟੇਕ ਇਨਹਿਬਿਟਰ) ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਲੂਟੀਅਲ ਫੇਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ PMDD ਵਾਲੀਆਂ 60-70% ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਜੇ SSRIs ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਾਰਮੋਨਲ ਇਲਾਜ — ਲਗਾਤਾਰ ਜਨਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀ, GnRH ਅਗੋਨਿਸਟ, ਜਾਂ (ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ) ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਵਿਕਲਪ — ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕੋਗਨਿਟਿਵ ਬਿਹੇਵਿਯਰਲ ਥੈਰੇਪੀ (CBT) PMS ਅਤੇ PMDD ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ ਕੋਪਿੰਗ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਵ — ਨਿਰੰਤਰ ਵਿਆਯਾਮ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਸਫਾਈ, ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣਾ — ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਲਾਜ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਹਾਇਕ ਹਨ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਉਸਦੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਟ੍ਰੈਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਜੇ ਉਹ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਦਵਾਈ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਓ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੋਜਨਾਂ 'ਤੇ ਲਿਜਾਓ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਲਾਜ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਓ।