ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ — ਸਾਥੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤਾਂ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਸਿਰਫ ਸਿਰੋਟੋਨਿਨ, ਡੋਪਾਮਾਈਨ, GABA ਅਤੇ ਨੋਰਪੀਨੇਫ੍ਰਿਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰਾਂਸਮੀਟਰ ਹਨ ਜੋ ਮੂਡ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਲਚਕਦਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਪੇਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਹਾਰਮੋਨਲ ਕਾਓਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਪਾਏਗੇ ਕਿ ਪੋਸਟਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਰ ਸਥਿਰ ਈਸਟ੍ਰੋਜਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂਡ ਚੁਣੌਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਸੁਸਤਤਾ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਲਕੀ ਉਦਾਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ਨੀਂਦ ਦਾ ਵਿਘਨ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਜਾਂ ਉਮਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨੀਂਦ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਦਿਰਘਕਾਲੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਮਸਤਿਸ਼ਕ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤਣਾਅ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸੋਚ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਮਸਤਿਸ਼ਕ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੱਲ ਪੱਖਪਾਤੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਉਹ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਖਤਰੇ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਅਕਸਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਬੱਚੇ ਘਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਬੁੱਢੇ ਮਾਪੇ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਪਲੇਟੋ ਜਾਂ ਮੁਲਾਂਕਣ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ। ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਨੇਹੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੁਵਕਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮੁੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਅਸੰਬੰਧਤਾ ਜਾਂ ਘਟਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਦੁੱਖ, ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਨਯ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਨੈਵੀਗੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਮਾਜ ਨੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਇਕ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਵਿਸਤਾਰਿਤ, ਪਹਲੂਦਾਰ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਮਨਾ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਉਪਜਾਉਣ ਦੇ ਅੰਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ — ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦਾ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਭਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ — ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਇੱਕ ਅਸਪਸ਼ਟ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ ਜੋ ਉਮਰ ਦੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਨਸੀਤਾ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਸਮਰੱਥਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ। ਜੇ ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਖੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਕੰਮਕਾਜ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਯੁਵਕਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਦ੍ਰਸ਼ਤਾ। ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਕੁਝ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹੁਣ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਦੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰਹੀਨ ਹੈ — ਸਮਾਜ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਹਾਨੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਜਿਸਦਾ ਦੁੱਖ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਜਾਂ ਸਮਾਨਯ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਇਸ ਦੁੱਖ ਲਈ ਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਇਸਨੂੰ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ। 'ਮੈਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਭਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।' ਉਹ ਵਾਕ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆ-ਹੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਧਾਰਨ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਮੂਡ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਕਲੀਨੀਕਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਫਰਕ ਅਵਧੀ, ਗੰਭੀਰਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਸਧਾਰਨ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਕਲੀਨੀਕਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ (ਦਿਨ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮੇਂ, ਲਗਭਗ ਹਰ ਦਿਨ, 2+ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਲਈ), ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਇਨਪੁਟ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜੋ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਲੀਨੀਕਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ: ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਅਮੂਲਤਾ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ, ਉਹ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ (ਅਨਹੇਡੋਨੀਆ) ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦੀ ਘਾਟ, ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਵਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਦਲਾਅ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੀਂਦ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣਾ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਭੌਤਿਕ ਧੀਮੀ ਜਾਂ ਬੇਚੈਨੀ, ਮੌਤ ਜਾਂ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਦੇ ਦੁਹਰਾਅ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਪਰਕਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਆਮ ਹੈ — ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਬਦਲਾਅ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦੀ 2–4 ਗੁਣਾ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਥੈਰੇਪੀ, ਦਵਾਈ, HRT ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਪਹੁੰਚਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹੈ। ਖਤਰਾ ਇਸਨੂੰ 'ਸਿਰਫ ਮੈਨੋਪੌਜ਼' ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਦੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਦਦ ਲਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਆਧਾਰ ਹੈ: ਉਹ ਕਈ ਹਾਲਤਾਂ (ਕਾਰਡੀਓਵਾਸਕੁਲਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਓਸਟਿਓਪੋਰੋਸਿਸ, ਕੈਂਸਰ) ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਖਤਰੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕ ਭੌਤਿਕ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ 10 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਚਿੰਤਾ (ਹਾਰਮੋਨਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ) ਨੂੰ ਵਾਜਬ ਸਿਹਤ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਨਤੀਜਾ ਹਰ ਲੱਛਣ, ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਬਾਰੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੰਤੁਲਨ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: 'ਇਹ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਆਰਾਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: 'ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ — ਤੁਸੀਂ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਗਰਮ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।' ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਹਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੈ — ਜੇ ਉਹ ਹਰ ਦਰਦ ਨੂੰ ਕੈਟਾਸਟ੍ਰੋਫਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਘੰਟੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਡੀਕਲ ਅਪੋਇੰਟਮੈਂਟ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਕਲੀਨੀਕਲ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਫਾਇਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। CBT ਸਿਹਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪ੍ਰੋਐਕਟਿਵ ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਬੰਧਨ (ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ, ਚੈੱਕ-ਅਪ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਆਦਤਾਂ) ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦੀ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਘਟਦੀ ਹੈ। ਸਿਹਤ ਦੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਾਥੀ ਬਣੋ — ਇਕੱਠੇ ਕਸਰਤ ਕਰੋ, ਇਕੱਠੇ ਚੰਗਾ ਖਾਓ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਕਰਵਾਓ — ਤਾਂ ਕਿ ਸਿਹਤ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਨਿਵੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਵੇ ਨਾ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ।

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਡਿਫਾਲਟ ਪੱਧਰ — ਉਹ ਹਟਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਬੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੂਰੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰੰਜਿਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ — ਇਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਇਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਸਰਗਰਮ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸੰਚਾਰ ਹੱਡੀ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ, ਸੰਰਚਿਤ ਚੈੱਕ-ਇਨ (ਸੰਭਵ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ) ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ, ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਅੱਜ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਊਰਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ' ਉਹ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲੋਂ ਬੇਹਤਰ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੋ-ਪੱਖੀ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੰਪਰਕ ਉਸ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੰਪਰਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਫੜੋ, ਨੇੜੇ ਬੈਠੋ, 20 ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਗਾਓ (ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੰਬੇ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਓਕਸਿਟੋਸਿਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ)। ਇਹ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸਾਂਝੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਅਨੁਭਵ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਣਾਓ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀਆਂ: ਇੱਕ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸ਼ੋ, ਇੱਕ ਖਾਣਾ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਚੱਲਣਾ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਫਜ਼ੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਆਖਰੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਨਿਵੇਸ਼ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਸਾਧਨ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਚਾਰਜਡ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।