ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦਾ ਹਰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ ਗਾਈਡ

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਰਮ ਚਮਕਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ — ਪਰ ਟਿਨਿਟਸ? ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ? ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਦਾ ਗੰਧ? ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਤੱਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ: ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਰਿਸੈਪਟਰ ਲਗਭਗ ਹਰ ਤੰਤੂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਨਨ ਹਾਰਮੋਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਮਾਗੀ ਫੰਕਸ਼ਨ (ਮੂਡ, ਸੂਝ-ਬੂਝ, ਤਾਪਮਾਨ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਨੀਂਦ), ਹਿਰਦਯ-ਰੋਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਖੂਨ ਦੀ ਨਲੀਆਂ ਦੀ ਲਚਕ, ਕੋਲੇਸਟਰੋਲ), ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ-ਹੱਡੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਹੱਡੀ ਦੀ ਘਣਤਾ, ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਚਿਕਨਾਈ), ਯੂਰੋਜਨਿਟਲ ਤੰਤੂ, ਚਮੜੀ, ਆੰਤਾਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧਕ ਫੰਕਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜੋ ਇਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਰਾਬ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਹੁੰਦੇ।

ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਸੰਕਰਮਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ 40 ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਹਿਸਾਬ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਦਿਮਾਗੀ ਧੁੰਦ, ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣਾ — ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਈਪੋਕੋੰਡ੍ਰੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ।

ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਜਟਿਲਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇੱਕਸਾਥ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਵਾਸੋਮੋਟਰ ਲੱਛਣ (ਗਰਮ ਚਮਕਾਂ, ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ) ਆਖਰੀ ਪੀਰੀਅਡ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੂਡ ਅਤੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪੇਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ। ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਯੂਰਿਨਰੀ ਲੱਛਣ ਸੱਚਮੁਚ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣਨ ਲਈ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੇ। ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਜੂਝ ਰਹੀ ਹੈ — ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੈ।

ਵਾਸੋਮੋਟਰ ਲੱਛਣ — ਗਰਮ ਚਮਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ — ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 80% ਤੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਾਮ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਿਘਟਨਕਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਗਰਮ ਚਮਕ ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ ਤਾਪ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਿਹਰੇ, ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 1–5 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਿੱਖੀ ਰੰਗਤ, ਪਸੀਨਾ, 7–15 bpm ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਬਹਿਜਣ 'ਤੇ ਠੰਡੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ 1–2 ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ 10–20 ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਨੀਂਦ ਦੌਰਾਨ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਜਾਂ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਨੀਂਦ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟਕਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨੀਂਦ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਗਣਾਂ ਉਸਨੂੰ ਡੀਪ ਅਤੇ REM ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਵੰਞਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਦਿਨ ਦੇ ਥਕਾਵਟ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧਕਤਾ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਕੀ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਮਿਥਿਆਤਮਿਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਕਸਰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਕਾਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹਾਈਪੋਥੈਲਮਸ ਵਿੱਚ ਨਿਊਰੋਨ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੇ ਘਟਣ 'ਤੇ ਹਾਈਪਰਐਕਟਿਵ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਨਿਯੰਤਰਣ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਛੋਟੇ ਤਾਪਮਾਨ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਇਲਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ — HRT ਗਰਮ ਚਮਕਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 75% ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦਵਾਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੇਜ਼ੋਲੀਨੇਟੈਂਟ ਮੋਡਰੇਟ-ਤੋਂ-ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 60% ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। SSRIs, ਗਾਬਾਪੈਂਟਿਨ, ਅਤੇ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਦਾ ਇਹ ਹੈ: ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਅਤੇ ਮੂਡ ਦੇ ਲੱਛਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਮਾਗੀ ਧੁੰਦ ਵਾਸਤਵਿਕ ਅਤੇ ਮਾਪਣਯੋਗ ਹੈ: ਅਧਿਐਨ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਸੰਕਰਮਣ ਦੌਰਾਨ ਵਾਸਤਵਿਕ ਬੋਲਣ ਦੀ ਯਾਦ, ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਗਤੀ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਘਟਾਅ ਦਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਬੀਆਂ ਗੁਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵਾਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੰਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਦਿਮਾਗ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਨਿਊਰੋਕੇਮਿਕਲ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। SWAN ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਸੰਕਰਮਣ ਦੌਰਾਨ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਪੋਸਟਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸੁਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਹਾਰਮੋਨ-ਚਲਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦਾ ਖਤਰਾ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਸੰਕਰਮਣ ਦੌਰਾਨ 2–4 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਮਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਨਿਊਰੋਕੇਮਿਸਟਰੀ ਹੈ। ਐਸਟਰੋਜਨ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ, ਨੋਰਐਪੀਨੇਫ੍ਰਿਨ, ਅਤੇ ਡੋਪਾਮਾਈਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਘਟਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੂਡ-ਨਿਯੰਤਰਕ ਨਿਊਰੋਟਰਾਂਸਮੀਟਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਚਿੰਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਨਿਕ ਅਟੈਕਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਸੰਕਰਮਣ ਦੌਰਾਨ 51% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਆਮ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੂਪ 'ਤੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਂਸੂਆਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਰਤਾ ਦੀ ਖਾਮੀਆਂ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਜੋੜਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਲਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ — HRT, SSRIs/SNRIs, ਅਤੇ CBT ਸਾਰੇ ਸਬੂਤ-ਅਧਾਰਿਤ ਹਨ — ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਦਦ ਲੈਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਗਰਮ ਚਮਕਾਂ ਅਤੇ ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਇੱਕ ਭੌਤਿਕ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਸੰਕਲਪਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਥੀਆਂ — ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ — ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦੇ। ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ 50% ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਟਰੋਜਨ ਕਾਰਟਿਲੇਜ ਦੀ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸوزਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ 25% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਹਤਰੀਨ ਪਰ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਉਤਪਾਦਨ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕੀ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 5 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 30% ਚਮੜੀ ਦੇ ਕੋਲੇਜਨ ਨੂੰ ਗੁਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ)। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰਾਲਿੰਗ ਜਾਂ ਖੁਜਲੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਫਾਰਮਿਕੇਸ਼ਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲੱਛਣ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਪਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਿਤ ਹਨ: ਟਿਨਿਟਸ (ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਜ਼ — ਐਸਟਰੋਜਨ ਰਿਸੈਪਟਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ), ਬਰਨਿੰਗ ਮਾਊਥ ਸਿੰਡਰੋਮ (ਜਿਥੇ ਜੀਭ ਜਾਂ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਸੜਨ, ਜੋ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ 33% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ), ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ (ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਜ਼ਾਪਣ ਵਾਲੇ ਅਨੁਭਵ), ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਦਾ ਗੰਧ, ਵਧੇਰੇ ਐਲਰਜੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਖ਼ਨ, ਅਤੇ GI ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਲੋਟਿੰਗ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਆੰਤਾਂ ਦੇ ਆਦਤਾਂ। ਆਮ ਧਾਗਾ ਸਧਾਰਨ ਹੈ — ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੰਤੂ ਵਿੱਚ ਐਸਟਰੋਜਨ ਰਿਸੈਪਟਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਸਟਰੋਜਨ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਲੱਛਣ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਇੰਸਟਿੰਕ ਸੰਦੇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਤੋਂ ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਜ਼? ਸੱਚਮੁਚ? ਹਾਂ, ਸੱਚਮੁਚ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲੱਛਣ ਦਾ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਿਤ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਉਸਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।

ਹਰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਲੱਛਣ ਨੂੰ ਮੈਡੀਕਲ ਦਖਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ — ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਲੱਛਣ ਜੋ ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਹੀ ਸਵਾਲ 'ਕੀ ਇਹ ਆਮ ਹੈ?' (ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਲੱਛਣ ਆਮ ਹਨ) ਪਰ 'ਕੀ ਇਹ ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?' ਜੇ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ, ਰਿਸ਼ਤੇ, ਕੰਮ, ਕਸਰਤ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਆਮ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਊਰਜਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਕੀਮਤੀ ਹੈ — ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ। 'ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਣਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ — ਕੀ ਇਸ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਵੇਗਾ?' ਕਹਿਣਾ 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮੂਡ ਬਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ' ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ੀ ਲੱਛਣ ਹੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਢਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਥਕਾਵਟ ਥਾਇਰਾਇਡ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਐਨੀਮੀਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਕਲਿਨਿਕਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਆਟੋਇਮਿਊਨ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇੱਕ ਅਰਿਥਮੀਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕੰਮਕਾਜ — ਥਾਇਰਾਇਡ ਪੈਨਲ, ਖੂਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਪੈਨਲ, ਵਿੱਟਾਮਿਨ D — ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਘਟਿਤ ਲੱਛਣ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਅਕਸਰ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਰਾਤ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਵਿਘਟਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਥਕਾਵਟ, ਮੂਡ, ਅਤੇ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨੂੰ ਇੱਕਸਾਥ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਾਲਾਨਾ ਮੁਲਾਂਕਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਕਰੋ। 52 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ 58 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਇੱਕ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਉਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।