ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ — ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਮੈਡੀਕਲ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੇਨਿਟੋਯੂਰੀਨਰੀ ਸਿੰਡਰੋਮ ਆਫ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ (GSM), ਅਤੇ ਇਹ ਪੋਸਟ-ਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਔਰਤਾਂ ਦੇ 80% ਤੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਜਾਈਨਲ ਟਿਸ਼ੂ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਚਕ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਲਿਬ੍ਰਿਕੇਸ਼ਨ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। pH ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਟਿਸ਼ੂ ਇੰਨਾ ਨਾਜੁਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਾਈਕ੍ਰੋਟਿਆਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਅਸਲ ਛੋਟੇ ਜ਼ਖਮ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਕੱਟ ਨਾਲ ਸੈਕਸ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਬੁਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਖਬਰ: ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਇਲਾਜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਵਜਾਈਨਲ ਐਸ्ट्रੋਜਨ (ਕ੍ਰੀਮ, ਰਿੰਗ ਜਾਂ ਗੋਲੀ) ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਵਰ-ਦ-ਕਾਊਂਟਰ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਅਤੇ ਮੋਇਸ਼ਚਰਾਈਜ਼ਰ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਵਿਕਲਪ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਸਪੇਮੀਫੀਨ ਅਤੇ ਲੇਜ਼ਰ ਥੈਰੇਪੀ ਉਪਲਬਧ ਹਨ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲਿਬਿਡੋ ਦਾ ਘਟਣਾ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ। ਟੈਸਟੋਸਟੇਰੋਨ — ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਉਤਪਾਦਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੈਕਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਦੀ ਘਾਟ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੁਰੇ ਨੀਂਦ, ਗਰਮ ਚਮਕ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਮੂਡ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਔਰਤ ਸੈਕਸ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਘੱਟ ਲਿਬਿਡੋ ਦਾ ਮਤਲਬ 'ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ' ਜਾਂ 'ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ' ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਮਾਗੀ ਸਰਕਿਟ ਹਨ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸੈਕਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਇਹ ਹਾਰਮੋਨ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਲਿਬਿਡੋ ਦੀ ਘਾਟ ਦਾ ਦੁੱਖ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਇਸ ਨਾਲ ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵੈਧ ਹਨ। ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿੰਦਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਜੇ ਘੱਟ ਲਿਬਿਡੋ ਉਸਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਕਲਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ — ਹਾਰਮੋਨ ਥੈਰੇਪੀ, ਅਧਾਰਭੂਤ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ, ਕੁਝ ਦਵਾਈਆਂ। ਪਰ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਉਸਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਟੋਨ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨ। ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਬਹਿਸ ਦੌਰਾਨ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਲਿਆਓ। ਇੱਕ ਨਿਊਟਰਲ ਪਲ ਚੁਣੋ — ਇੱਕ ਚੱਲਣਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਮ, ਇੱਕ ਕਾਰ ਦੀ ਸਫਰ — ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਨਾ ਕਿ ਨਿਰਾਸਾ ਨਾਲ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ: 'ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ — ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਮਝੀਏ।' ਸ਼ਬਦ 'ਇਕੱਠੇ' ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹ beiden ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਾਰਮਲ ਲੱਭਣ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ ਕਿ ਉਹ ਰੋਵੇਗੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ ਜਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਠੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਬਦਲਾਅ ਬਾਰੇ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸੁਣਨਾ ਉਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਬਿਨਾਂ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

'ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ' ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਔਰਗਾਜ਼ਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਧਾਉਣਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੋਸਟ-ਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਤੋਸ਼ਜਨਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਲੰਬਾ ਫੋਰਪਲੇ, ਮੌਖਿਕ ਸੈਕਸ, ਪਰਸਪਰ ਮਾਸਟਰਬੇਸ਼ਨ, ਮਸਾਜ਼, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਛੂਹ, ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਇਕੱਠੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੜਨਾ। ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ ਘੱਟ ਵਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੂੰ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕਰਨਾ — ਬਿਨਾਂ ਆਕਸਮਿਕ ਇੱਛਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੇ — ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ ਸਹੀ ਅਤੇ ਜੁੜਾਈ ਹੈ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸਿਲਿਕੋਨ-ਆਧਾਰਿਤ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀ-ਆਧਾਰਿਤ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਡੋਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹਨ। ਲੰਬੇ ਫੋਰਪਲੇ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਣਾ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਦਵੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਅਤੇ ਗਤੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਵਜਾਈਨਲ ਐਸ्ट्रੋਜਨ GSM ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਿਆਰ ਇਲਾਜ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰੈਸਟ ਕੈਂਸਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਓਂਕੋਲੋਜਿਸਟ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ)। ਇਹ ਸਥਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਕ ਅਵਸ਼ੋਸ਼ਣ ਘੱਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਜਾਈਨਲ ਟਿਸ਼ੂ ਦੀ ਸਿਹਤ, ਲਿਬ੍ਰਿਕੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾਟਕਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 4-12 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਣਾਲੀਕ HRT (ਗੋਲੀ ਜਾਂ ਪੈਚ) ਲਿਬਿਡੋ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਟੈਸਟੋਸਟੇਰੋਨ ਥੈਰੇਪੀ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਫ਼-ਲੇਬਲ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘੱਟ ਇੱਛਾ ਲਈ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਪਲਬਧਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਰਮੋਨ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਉਸਦਾ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਚੁਣਦੀ ਹੈ ਉਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਹੈ — ਹਾਰਮੋਨ ਨਾ ਵਰਤਣ ਦੀ ਚੋਣ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਹੈ: ਨਿਯੁਕਤੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ, ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰੋ ਕਿ ਯੌਨ ਸਿਹਤ ਲਈ ਇਲਾਜ ਲੱਭਣਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੈਡੀਕਲ ਹਾਲਤ ਦੇ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।