ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ — ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦਾ ਗਾਈਡ

ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਮੂਡ ਬਦਲਾਅ ਨਿਊਰੋਕੈਮਿਸਟਰੀ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬਦਲਾਅ ਦੁਆਰਾ। ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਫੰਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ — ਇਹ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ, ਡੋਪਾਮਾਈਨ, GABA, ਅਤੇ ਨੋਰੇਪੀਨੇਫ੍ਰਿਨ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਮੂਡ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਾਰਮੋਨ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਰਸਾਇਣਕ ਸੰਤੁਲਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਾਟਕੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬਦਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਜਾਂ ਵਧਦੀ ਚਿੰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਪਹਿਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੀਰੀਅਡ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿੰਤਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤਣਾਅ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸਦਾ ਉਹ ਸਮਝਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਉਭਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ। ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ — ਸਿਰਫ਼ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਉਬਾਲੀ ਹੋਈ ਨਾਰਾਜਗੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯੋਗ ਕਾਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ — ਇੰਨੀ ਆਮ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਲੀਨੀਕੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ: ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ। ਇਹ ਮੂਡ ਬਦਲਾਅ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਹਾਰਮੋਨਲ ਨਾਲ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਨ ਉਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਉਤਨਾ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਈ ਔਰਤ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਬਾਰੇ ਰੋਂਦ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਨਿਯਮਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹਾਰਮੋਨਲ ਅਵਿਬਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਘਟਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।

ਬਹੁਤ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪਛਾਣੇ ਗਏ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ — ਕਦੇ ਕਦੇ ਪੀਰੀਅਡ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਸਾਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ GABA ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਊਰੋਟਰਾਂਸਮੀਟਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਘਟਦਾ ਅਤੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, GABA ਸੰਕੇਤਨ ਘੱਟ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਹਾਈਪਰਐਕਟੀਵੇਸ਼ਨ ਵੱਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਆਮ ਚਿੰਤਾ, ਪੈਨਿਕ ਅਟੈਕ, ਦਖਲਦਾਰੀ ਵਿਚਾਰ, ਸਿਹਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਵੀ ਵਸਤੂਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿੰਤਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਰੁਟੀਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਧੜਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਹਲਕੀ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪ-ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਚਿੰਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ,' ਜੋ ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਗਲਤ ਹੈ ਜੋ ਹਾਰਮੋਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਸਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਲੋੜ, ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੈਟਾਸਟ੍ਰੋਫਾਈਜ਼ਿੰਗ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਥਿਤੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਦੀ ਸੀ, ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ — ਉਸਦਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਬਿਗੜਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਕਿਉਂ। ਤੁਸੀਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆਵਾਦੀ ਹੋ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰੱਖਿਆਵਾਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਘਾਟ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਅਨੁਚਿਤ ਆਲੋਚਨਾ ਵਜੋਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਸਦਾ ਪਾਸੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਚੁੱਪੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਰੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ: 'ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਸਾਡੇ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ ਨਾ ਕਿ ਦੂਰ ਹੋਈਏ।' ਇਹ ਵਾਕ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ (ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ), ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਜੋ ਹਾਰਮੋਨਲ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਥੈਰੇਪੀ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸੀ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਨਵੇਂ ਟੂਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਧਣ 'ਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਅਣਪੇਸ਼ਗੋਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ ਚੈੱਕ-ਇਨ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ 15 ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋ — ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ — ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਕੰਟੇਨਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਨਫਰਤ ਦੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਇਲਾਜ ਲਈ ਹੈ। ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਇੱਕ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਕਲੀਨੀਕੀ ਇਕਾਈ ਹੈ — ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ 2–4 ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਣਾਅ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਲੱਛਣ ਮੁੱਖ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਓਵਰਲੈਪ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਥਾਈ ਉਦਾਸੀ, ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਦੀ ਗੁਆਚ, ਥਕਾਵਟ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ, ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਅਤੇ ਅਸਮਰੱਥਤਾ ਜਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ। ਪਰ ਹਾਰਮੋਨਲ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ: ਇਹ ਅਕਸਰ ਮਾਸਿਕ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ (ਲੂਟੀਅਲ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ), ਇਹ ਹੋਰ ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਆਰੀ ਐਂਟੀਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ੈਂਟਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। HRT — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਥੈਰੇਪੀ — ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਐਂਟੀਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ੈਂਟ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਕਦੇ SSRIs ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਿਆਰੀ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਹਾਰਮੋਨਲ ਸੰਦਰਭ ਨੂੰ ਕੈਪਚਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਜੇ ਉਹ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਟੱਲ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਨਿਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ — ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣੋ ਜੋ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਪੈਰੀਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਘਰੇਲੂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਘਟੀਆ ਨਜ਼ਦੀਕੀ, ਮੂਡ ਸਵਿੰਗਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੰਡੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣਾ, ਵਿਘਟਿਤ ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰਿਜ਼ਰਵਾਂ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਧੀਰਜ ਰੱਖਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੈਧ ਹਨ। ਫਸਣ ਦਾ ਜਾਲ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਬਿਨਾਂ ਅਸਹਾਇਕ ਲੱਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਉਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਹਾਨੂਭੂਤੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭੋ — ਇੱਕ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ, ਇੱਕ ਸਹਾਇਤਾ ਸਮੂਹ — ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੱਚੇ ਹੋ ਸਕੋ। ਉਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਥਾਨ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਇਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਭਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ: ਵਿਆਯਾਮ ਕਰੋ, ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਨੀਂਦ ਲਓ, ਚੰਗਾ ਖਾਓ। ਇਹ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਇਹ ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਸਹਿਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਸੈੱਟ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਗਹਿਰੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਹੋਣਗੇ। ਹੋਰ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੱਕਿਆ ਹਾਂ' ਕਹਿਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਚੀਕਣ ਨਾਲੋਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੈ।