ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਮਹੀਨਾ ਕਦੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਭਾਈ-ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ 6-8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ (ਕੋਈ ਫਾਰਮੂਲਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਠੋਸ ਖੁਰਾਕ ਨਹੀਂ, ਮੰਗ 'ਤੇ ਨਰਸਿੰਗ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ), ਤਾਂ ਹਾਰਮੋਨ ਪ੍ਰੋਲੈਕਟਿਨ ਅੰਡਾ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮਹੀਨਾ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਫ੍ਰੀਕਵੈਂਸੀ ਘਟਦੀ ਹੈ — ਫਾਰਮੂਲਾ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ, ਠੋਸ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣਾ — ਪ੍ਰੋਲੈਕਟਿਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਘਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਡਾ ਛੱਡਣਾ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮਹੀਨਾ ਅਕਸਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੇਟ ਦਰਦ ਨਾਲ। ਜਾਂ ਇਹ ਕਈ ਚੱਕਰਾਂ ਲਈ ਹਲਕਾ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ 'ਸਧਾਰਨ' ਨਹੀਂ ਹੈ — ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਰੇਂਜ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਉਸਦੇ ਭਾਈ-ਭੈਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ, ਇਸ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਨਾ ਪਾਉਣਾ, ਅਤੇ — ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ — ਉਪਜੀਵਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।

ਹਾਂ। ਇਹ ਇਸ ਪੂਰੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੱਥ ਹੈ। ਅੰਡਾ ਛੱਡਣਾ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਹਿਸਾਬ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਜੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣਾ (ਲੈਕਟੇਸ਼ਨਲ ਅਮੇਨੋਰੀਆ ਮੈਥਡ ਜਾਂ LAM) ਸਿਰਫ਼ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ: ਬੱਚਾ 6 ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ 'ਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ (ਰਾਤ ਦੇ ਫੀਡਿੰਗ ਸਮੇਤ), ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ LAM ਅਣਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬੇਯੋਜਨਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਿਹਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਧਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਸਨੇ C-ਸੈਕਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣਾ ਪ੍ਰੀਮੈਚਰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਘੱਟ ਜਨਮ ਭਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਖੁੱਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਆਦਰਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਗਰਭਨਿਰੋਧ ਯੋਜਨਾ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ 'ਤੇ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਿਕਲਪ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹਨ। ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਿਨ-ਸਿਰਫ਼ ਤਰੀਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਸਪਲਾਈ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ: ਮਿਨੀ-ਪਿਲ, ਹਾਰਮੋਨਲ IUD (Mirena, Liletta), ਇੰਪਲਾਂਟ (Nexplanon), ਅਤੇ ਡੇਪੋ-ਪ੍ਰੋਵੈਰਾ ਸ਼ਾਟ। ਤਾਮਬੇ ਦਾ IUD (Paragard) ਹਾਰਮੋਨ-ਮੁਕਤ ਹੈ ਅਤੇ 10 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਤਰੀਕੇ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ) — ਆਮ ਪਿਲ, ਪੈਚ, ਅਤੇ ਰਿੰਗ — ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਤੱਕ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਇਹ ਦੁੱਧ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਟਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬੈਰੀਅਰ ਤਰੀਕੇ (ਕਾਂਡਮ, ਡਾਇਫ੍ਰਾਮ) ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਾਰਮੋਨਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਾਰਗਰ ਗਰਭਨਿਰੋਧ (LARCs) ਜਿਵੇਂ IUDs ਅਤੇ ਇੰਪਲਾਂਟ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਚੋਣ ਉਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਚੋਣਾਂ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੁਧਰ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਬੇਯੋਜਨਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿਹਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਕਈ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਮਹੀਨੇ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਾਰੀ, ਲੰਬੇ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੇਟ ਦਰਦ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਉਲਟੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ — ਹਲਕੇ, ਛੋਟੇ ਮਹੀਨੇ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੈਟਿੰਗ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਹੁਣ ਵੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਛੱਡ ਰਹੀ ਹੈ। ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਯੋਗ ਪੈਟਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਕਰਨ ਲਈ 6-12 ਮਹੀਨੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਅਤੇ ਜਨਮ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ — ਮਹੀਨੇ ਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਹਲਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਚੱਕਰ ਲੰਬੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਖੂਨ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੈਡ ਜਾਂ ਟੈਂਪਨ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾਉਂਦੀ ਹੈ), 7 ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚੱਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ ਦਰਦ ਜੋ ਦਿਨਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਐਂਡੋਮੀਟ੍ਰਿਓਸਿਸ, ਫਾਈਬ੍ਰੋਇਡਸ, ਜਾਂ ਥਾਇਰਾਇਡ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਵਧ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਭਾਈ-ਭੈਣ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਸਧਾਰਨ ਹੈ: ਸਹਾਇਕ ਬਣੋ, ਉਸਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਨਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਟਾਕ 'ਚ ਰੱਖੋ।

ਉਸਦੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ: ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ, ਗਰਭਨਿਰੋਧ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ — ਸੌਣ ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲੇ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਆਸ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ। ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੰਟਰਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਅੰਤਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 18 ਮਹੀਨੇ (ਜਨਮ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਸੰਕਲਪਨਾ ਤੱਕ) ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਖਤਰੇ ਘਟ ਸਕਣ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਜਾਂ ਯਕੀਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗਰਭਨਿਰੋਧ ਵਿਕਲਪ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਸੇਕਟਮੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਘੱਟ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਈ ਵਿਕਲਪ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਸਥਾਈ ਗਰਭਨਿਰੋਧ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੇਗਨੈਂਸੀ ਨੂੰ ਢੋਇਆ। ਵੱਡਾ ਬਿੰਦੂ: ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਜਨਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਮਾਂ ਦਬਾਅ ਵਾਲੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸੁਧਰਣ ਲਈ ਸਥਾਨ ਦਿਓ, ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਈਨ 'ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਦਿਓ।