ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੁਧਾਰ — ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ

ਵਜਾਈਨਲ ਡਿਲਿਵਰੀ ਨੂੰ ਅਕਸਰ 'ਸੌਖਾ' ਵਿਕਲਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਅਸਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਮਾਂ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ 90% ਤੱਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪੈਰੀਨੀਅਲ ਫੱਟਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟੇ ਸਿਰਫ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟੇ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਲਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਫੱਟੇ ਐਨਲ ਸਫਿੰਕਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਠੀਕ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਆੰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫੱਟਣ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਮੂਤਰਦਾਨ, ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮਲਦਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੂਤਰ ਅਸਮਰਥਤਾ, ਪੈਲਵਿਕ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਲੇਪਸ, ਅਤੇ ਯੌਨਿਕ ਦਰਦ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗਰਭਾਸ਼ਾ, ਜੋ ਤਰਬੂਜ਼ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੱਕ ਵਧੀ, ਲਗਭਗ 6 ਹਫਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗਰਭਧਾਰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਰਦਨਾਕ ਕ੍ਰੈਂਪਿੰਗ (ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਦ) ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਸੰਕੋਚਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ। ਉਹ ਖੂਨ ਵਹਾ ਰਹੀ ਹੈ — ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਖੂਨ ਵਹਾਉਣਾ (ਲੋਚੀਆ) 4–6 ਹਫਤਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੱਕਾ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਹੇਮੋਰਾਇਡਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਜੋੜ ਅਜੇ ਵੀ ਰਿਲੈਕਸਿਨ ਹਾਰਮੋਨ ਕਾਰਨ ਢਿੱਲੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਲਈ ਹੋਰ ਪ੍ਰਵਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗ ਵਾਲੇ ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਾਹਰੀ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ — ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਰਗਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਸੈਕਸ਼ਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਪੇਟ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਹੈ। ਸਰਜਨ ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸੱਤ ਤਹਾਂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਪਹਿਲੇ 24–48 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ, ਬਾਥਰੂਮ ਤੱਕ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਖੰਘਣਾ, ਹੱਸਣਾ, ਅਤੇ ਛੀਂਕਣਾ ਦਰਦਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਕੱਟ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਇੱਕ ਤਕੀਆ ਫੜਨਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੈਥੇਟਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਲਦਾਨ ਦੇ ਮੂਵਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ (ਸੀ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੈਸ ਦਾ ਦਰਦ ਬਹੁਤ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)। ਡ੍ਰਾਈਵਿੰਗ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 2–6 ਹਫਤਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਦਾਤਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 6 ਹਫਤਿਆਂ ਤੱਕ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਕੁਝ ਵੀ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੁੜਨਾ, ਖਿੱਚਣਾ, ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੀਮਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਂਡਰੀ, ਵੈਕਿਊਮ, ਕਾਰ ਦੀ ਸੀਟਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਜਾਂ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਸੁਝਾਵ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਇਹ ਮੈਡੀਕਲ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੱਟ ਦੇ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਕੱਟ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਜ਼ਖਮ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ 6–8 ਹਫਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਰਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਫਾਸ਼ੀਆ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਧਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਡਹੀਸ਼ਨ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਟਿਸ਼ੂ) ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਰਦ ਅਤੇ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੱਟ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੁੰਨ ਹੋਣਾ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਥਾਈ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੀ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਸੁਧਾਰ ਵਾਧੂ ਭਾਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਯੋਜਨਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਡਰ, ਜਾਂ ਟ੍ਰੌਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਯੋਜਨਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਵੀ ਸਰਜਰੀ ਦੌਰਾਨ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਅਨੁਭਵ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਉਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹੈ ਜੋ ਪੈਲਵਿਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਮਾਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਤਰਦਾਨ, ਗਰਭਾਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਮਲਦਾਨ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਰਭਧਾਰਣ ਅਤੇ ਵਜਾਈਨਲ ਡਿਲਿਵਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿੱਧੀ ਚੋਟ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਡਿਲਿਵਰੀਆਂ ਵੀ ਗਰਭਧਾਰਣ ਦੇ ਕਾਰਨ 9 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦਾ ਭਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਮੂਤਰ ਅਸਮਰਥਤਾ (ਖੰਘਣ, ਛੀਂਕਣ, ਹੱਸਣ, ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮੂਤਰ ਲੀਕ ਹੋਣਾ), ਉਰਜ ਮੂਤਰ ਅਸਮਰਥਤਾ (ਅਚਾਨਕ ਮੂਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ), ਪੈਲਵਿਕ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਲੇਪਸ (ਵਜਾਈਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀਪਣ, ਦਬਾਅ, ਜਾਂ ਬੁਲਜਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਸੂਸ), ਮਲਦਾਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤਤਾ, ਅਤੇ ਯੌਨਿਕ ਸੰਬੰਧ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ 35% ਤੱਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੁੱਖਦਾਈ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹਨ — ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਦੀ ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਐਨ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਅਸਮਰਥਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਲੇਪਸ ਲਈ ਸਰਜਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਰਪੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਪੁਨਰਵਾਸ ਸਟੈਂਡਰਡ ਦੇਖਭਾਲ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰੋਐਕਟਿਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਇਹ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ 'ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਲੀਕ ਹੋਣਾ ਆਮ ਹੈ।' ਇਹ ਆਮ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਲਈ ਰਿਫਰਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਦਮ ਹੈ।

ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਧਾਰ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਭਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਸਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਮਦਦ ਕਰਨ' ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਉਸਦੀ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਖਾਣੇ: ਘਰੇਲੂ ਲਈ ਖਾਣੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ, ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। ਹਰ ਖਾਣੇ ਦੇ ਟ੍ਰੇਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਆਸਾਨ, ਪੋਸ਼ਕ ਨਾਸ਼ਤਿਆਂ (ਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਫਲ, ਪਨੀਰ, ਨੱਟ) ਨੂੰ ਸਟਾਕ ਕਰੋ ਜੋ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਰੱਖੋ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ: ਬਿਨਾਂ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰਗਰ ਘਰ ਨੂੰ ਬਣਾਏ ਰੱਖੋ। ਬਰਤਨ, ਲਾਂਡਰੀ (ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਲਾਂਡਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ), ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਕੂੜਾ ਹਟਾਉਣਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਭੁਗਤ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕਰੋ। ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ: ਡਾਇਪਰ ਬਦਲਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਹਿਨਾਉਣਾ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁਖਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿੱਖੋ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਰੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਦਿਓ। ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਬੇਬੀਸਿਟਰ ਦੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਜਿਸਟਿਕਸ: ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ (ਬੱਚੇ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ), ਬੀਮਾ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਬਿਲਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ, ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿਓ ਜੋ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। ਇਹ ਅਦ੍ਰਸ਼ਯ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮਾਨਸਿਕ ਭਾਰ — ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ, ਟ੍ਰੈਕ ਕਰਨਾ, ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ — ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਕੰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਓ ਬਜਾਏ ਇਸਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਦੇ।

ਮੈਡੀਕਲ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 6 ਹਫਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਚੈਕਅਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੁਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜ਼ਖਮ ਦੇ ਠੀਕ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਤਿਆਰੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ 6 ਹਫਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਟਿਵ ਯੌਨਿਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਪੈਰੀਨੀਅਲ ਫੱਟੇ ਅਜੇ ਵੀ ਨਰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸੀ-ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਕੱਟ ਅਜੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਵਜਾਈਨਲ ਟਿਸ਼ੂ ਐਸ्ट्रੋਜਨ-ਘੱਟ ਹੈ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ), ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਅਤੇ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਸਪਾਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਡਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯੌਨਿਕ ਸੰਬੰਧ ਦਰਦ ਦੇਣਗੇ — ਅਤੇ ਇਹ ਡਰ ਹੀ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਦਨਾਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਕਾਰਨ 'ਟੱਚਡ ਆਉਟ' ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਛਵੀ, ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣਾ ਐਸਟਰੋਜਨ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਬਿਡੋ ਅਤੇ ਵਜਾਈਨਲ ਲਿਬ੍ਰਿਕੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯੌਨਿਕ ਸੰਬੰਧ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਉਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੈਲੰਡਰ ਦੁਆਰਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਜਾਓ। ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ। ਗੈਰ-ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਟਿਵ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਯੌਨਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੌਰਾਨ ਅਕਸਰ ਜਾਂਚ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਯੌਨਿਕ ਅਨੁਭਵ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਟੋਨ ਸੈੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਇਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਹੌਲੀ, ਅਤੇ ਦਬਾਅ-ਮੁਕਤ ਬਣਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਯੌਨਿਕ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।