ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ — ਸਾਥੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ (ਬਿਨਾਂ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਕੀਤੇ)

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਪਰਿਨੇਟਲ ਮੂਡ ਡਿਸਆਰਡਰਜ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪਛਾਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਰੋਣੇ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, PPD ਅਤੇ PPA (ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਐਂਜ਼ਾਇਟੀ) ਗੰਭੀਰ, ਅਨੁਪਾਤੀ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੰਕ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਪਿਆਲੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੈਬਿਨਟਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੀ-ਮੋਟੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਹਲਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਬਾਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਪਾਤਰਤਾ ਦੀ ਖਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮਾਂ ਬਣਨਾ ਉਸਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਗਜ਼ ਦੀ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਰਗੇ ਲੱਛਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੀਫ੍ਰੰਟਲ ਕੋਰਟੈਕਸ (ਇੰਪਲਸ ਕੰਟਰੋਲ) ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਐਮੀਗਡਾਲਾ (ਖਤਰੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ) ਨੂੰ ਸਰਗਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਾਰਮੋਨਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਸੰਭਵ ਜਨਮ ਦਾ ਟ੍ਰੌਮਾ, ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦੀ ਬੇਅੰਤ, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਜੋੜੋ — ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਇੱਕ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤਰਕਸੰਗਤ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੱਸਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਹਾਂ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਨਿਦਾਨੀ ਮਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਚਿੜਚਿੜਾਪਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਐਂਜ਼ਾਇਟੀ (PPA) ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ — ਹਾਈਪਰਵਿਗਿਲੈਂਸ, ਦੌੜਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਜੋ ਐਂਜ਼ਾਇਟੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੁਟੀਨ ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਨਾਜੁਕ ਕੰਟਰੋਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁੱਸਾ ਰੋਣੇ, ਪੈਨਿਕ, ਜਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਕਸਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ (ਜਦੋਂ ਥਕਾਵਟ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ) ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਖੁਰਾਕ ਦੌਰਾਨ (ਜਦੋਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਸਭ ਕੁਝ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ) ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ — ਗੁੱਸਾ ਜੋ ਟ੍ਰਿਗਰ ਨਾਲ ਅਨੁਪਾਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਕੰਟਰੋਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਇੱਕ ਕਲਿਨਿਕਲ ਚਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਉਹ PPD ਲੇਬਲ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ 'ਉਦਾਸ' ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਲੇਬਲ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਮਦਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਰਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਤਰਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਾਂਤ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਾਹੀਂ ਘਟਾਓ। ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਘਟਾਓ (ਫੁਸਫੁਸਾਉਣਾ ਨਾ — ਇਹ ਪੈਟ੍ਰੋਨਾਈਜ਼ਿੰਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਸਿਰਫ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੋਲੋ)। ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਾਰ ਕਰੋ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜੇ ਹੋਵੋ। ਕੁਝ ਕਹੋ ਜਿਵੇਂ 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।' ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜੇ ਬੱਚਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲਓ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਕੱਲਾ ਬਿਤਾ ਸਕੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਲਈ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਹ ਲਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੂਫਾਨ ਬੀਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ — ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਦੋਹਰਾਓ। ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ 'ਇਹ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?' ਉਸਨੂੰ ਅਗਲੇ ਕਦਮ 'ਤੇ ਏਜੰਸੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਉਹ ਸਵਾਲ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁੱਛਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਦਖਲਦਾਰੀ ਵਿਚਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ PPA ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਲੱਛਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਉਹ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਨਾ ਚਾਹੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਹੋਣਾ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦਖਲਦਾਰੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਹਾਈਪਰਵਿਗਿਲੈਂਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇ ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਬੱਚੇ 'ਤੇ ਚੀਕਣਾ, ਕਠੋਰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਝਟਕਣਾ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਰੋਣੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ — ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਜੱਜ ਕਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਮਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਹੈ ਬੱਚੇ ਦਾ ਬਫਰ ਬਣਨਾ। ਜੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੋਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੈ ਲਓ। ਹਰ ਵਾਰੀ। ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ। ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਦਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਪਰਿਨੇਟਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜਾਂ PPD ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ્ઞ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਊਰੋਕੇਮਿਸਟਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਛੋਟਾ ਜਵਾਬ: ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਉਸ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਲਦੀ। ਜੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਘਟਨਾ ਹੈ — ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲੰਬੀ, ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧਦੀ — ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਬੁਰੀਆਂ ਹੋਣ' ਤੱਕ। ਮਦਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਥਰਸ਼ੋਲਡ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਉਸਦਾ OB-GYN ਜਾਂ ਮਿਡਵਾਈਫ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਨੇਟਲ ਮੂਡ ਡਿਸਆਰਡਰਜ਼ ਲਈ ਸਕ੍ਰੀਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ्ञ ਨੂੰ ਰਿਫਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਨੇਟਲ ਥੈਰੇਪਿਸਟਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਪੀਰੀਅਡ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਊਰੋਕੇਮਿਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਣੇ ਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਰੇਜ ਦਾ ਇਲਾਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਥੈਰੇਪੀ (ਅਕਸਰ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਲਈ CBT ਜਾਂ DBT), ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦਵਾਈ (SSRIs ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ), ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਵਰਗੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦੇ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੁਧਾਰ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ।