ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੈਕਸ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਲਈ ਸਾਥੀ ਦੀ ਗਾਈਡ

ਮਿਆਰੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਹੈ ਕਿ 6 ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਚੈਕਅਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਹਨ: ਸਰਵਿਕਸ ਨੂੰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬੰਦ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਜ਼ਖਮ ਸਾਈਟ (ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜ਼ਖਮ ਜੋ ਡਿਨਰ ਪਲੇਟ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪੇਰੀਨੀਅਲ ਫੱਟ ਜਾਂ ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਕੱਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਚੀਆ ਰੁਕ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੀਲ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰ 6 ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹੈ, ਕੋਈ ਅੰਤਿਮ ਮਿਆਦ ਨਹੀਂ। ਖੋਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 6 ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ 40% ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਏ ਹਨ। 3 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਗਭਗ 65%। 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਲਗਭਗ 85%। ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੌਜਵਾਨ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਠੀਕ ਹੋਣਾ (ਕੀ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਹੈ?), ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤਿਆਰੀ (ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਯੌਨ ਜੀਵਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਉਸਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਹੈ?), ਊਰਜਾ ਦਾ ਪੱਧਰ, ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ, ਜਨਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ (ਟ੍ਰੌਮੈਟਿਕ ਜਨਮ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ (ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਬਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਇਸਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ)।

ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿਧਾਂਤ: ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੌਨ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ - ਨਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੈਲੰਡਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਦੋਂ ਗਿਲਟ ਪੈਸੇ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ। ਗੈਰ-ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਟਿਵ ਨਜ਼ਦੀਕੀ - ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਨੇੜਤਾ, ਚੁੰਮਣਾ, ਮਸਾਜ਼ - ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਬੰਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋ।

ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਲਿਬਿਡੋ ਦੀ ਘਟਣਾ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕਈ ਝਲਕਦਾਰ ਕਾਰਨ ਹਨ - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਮੈਨੋਪੌਜ਼ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਤੱਕ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੋਨੀ ਦੀ ਸੁੱਕਣ, ਯੋਨੀ ਦੇ ਉਤਕਰਮ ਦੀ ਪਤਲੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜਨਾਨੀ ਉਤਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਘਟਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਲੈਕਟਿਨ, ਦੁੱਧ ਉਤਪਾਦਨ ਵਾਲਾ ਹਾਰਮੋਨ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਹਾਰਮੋਨਲ ਸੁਧਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਐਂਟੀ-ਐਫਰੋਡੀਸੀਅਕ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਜ਼ਖਮ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦਰਦ ਜਾਂ ਦਰਦ ਦਾ ਡਰ ਇੱਕ ਬਚਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਟੱਚਡ ਆਉਟ' - ਸਾਰੀ ਦਿਨ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੰਪਰਕ ਲਈ ਆਪਣੀ ਕੋਟਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਕ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਮਾਂ ਬਣਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਬਦਲਾਅ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਯੌਨ ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਹਾਈਪਰਵਿਗਿਲੈਂਸ (ਉਹ ਸਦਾ ਬੱਚੇ ਲਈ ਸੁਣ ਰਹੀ ਹੈ) ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਤਣਾਅ - ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵੰਡ ਬਾਰੇ ਨਫਰਤ - ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਿਬਿਡੋ ਕਿਲਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅਸਮਾਨਤਾ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਲਿਬਿਡੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 3 ਤੋਂ 12 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਅਧਾਰਭੂਤ ਕਾਰਕਾਂ (ਨੀਂਦ, ਦਰਦ, ਹਾਰਮੋਨਲ ਸਹਾਇਤਾ, ਸਮਾਨ ਵੰਡ) ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨਾ, ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ, ਬਿਨਾਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਉਮੀਦ ਦੇ ਹਲਕੀ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜੁੜਾਈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰੀਫਰੇਮ: ਉਸਦੀ ਘੱਟ ਇੱਛਾ ਉਸਦੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਨਵੇਂ ਮਾਪੇਦਾਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੈ।

ਦਰਦਨਾਕ ਸੰਬੰਧ (dyspareunia) 62% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸੈਕਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ 30% ਅਜੇ ਵੀ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਆਮ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਥੱਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ - ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ ਇਲਾਜਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਥੱਕਣਾ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਆਮ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਰੀਨੀਅਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦਾ ਟਿਸ਼ੂ (ਫੱਟ ਅਤੇ ਐਪੀਸੀਓਟੋਮੀਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਘੱਟ ਲਚਕੀਲੇ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ - ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਪੇਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਅਤੇ ਪੇਰੀਨੀਅਲ ਮਸਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਮੋਬਿਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ), ਯੋਨੀ ਦੀ ਸੁੱਕਣ (ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਘੱਟ ਐਸ्ट्रੋਜਨ ਦੇ ਕਾਰਨ - ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਅਤੇ ਸੰਭਵਤ: ਯੋਨੀ ਐਸਟਰੋਜਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ), ਪੇਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਤਣਾਅ (ਪੇਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਟ੍ਰੌਮਾ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੰਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੈਨੇਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦਰਦਨਾਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ - ਇਲਾਜ ਪੇਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਹੈ ਜੋ ਆਰਾਮ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੇਗਲਸ), ਅਤੇ ਸਿਜ਼ੇਰੀਅਨ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਚਿਪਕਣ (ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਿਪਕਣ ਡੀਪ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ - ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਮੋਬਿਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਫਿਜੀਓਥੈਰੇਪੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ)।

ਵਿਆਹੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ: ਵੱਡੇ ਮਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ (ਸਿਲਿਕੋਨ-ਅਧਾਰਿਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ), ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੋ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਡੇਪਥ ਅਤੇ ਗਤੀ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ (ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ), ਹੌਲੀ ਜਾਓ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰੋ ('ਇਹ ਦਰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ,' 'ਹੌਲੀ,' 'ਵੱਖਰਾ ਕੋਣ'), ਅਤੇ ਜੇ ਦਰਦ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਜੇ ਦਰਦ ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੁਝ ਖੇਤਰ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਦਨਾਕ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਦਰਦ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸੈਕਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੇਲਵਿਕ ਫਲੋਰ PT ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਰਿਫਰਲ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ 'ਸਿਰਫ਼ ਥੱਕਣਾ' ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ - ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਯੌਨਤਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ - ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਨਰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਖਿੱਚ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਕੁਝ ਅਸਧਾਰਣ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਆਦਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਉਸਦੀ ਯੌਨਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਨਜ਼ਰਦਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਆਤਮ-ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਉਹ ਦੇਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ (ਬੱਤੀ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਕਵਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣਾ, ਕੁਝ ਸਥਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ), ਯੌਨ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਪਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਆਤਮ-ਗੱਲਬਾਤ ਉਸਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਖੋਜ ਲਗਾਤਾਰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਯੌਨ ਸੰਤੋਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੇਸ਼ਗੋਈਕਾਰੀ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਭਾਰ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਇਹ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ - ਨਾ ਕਿ ਆਮ 'ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ' ਪਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ 'ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਹੈ' ਜਾਂ 'ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੋ।' ਬੱਤੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਗਤੀ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਗੇ ਆਓ। ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀਕ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਬਦਲਾਅ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਟਿੱਪਣੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਭਾਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ। ਜੇ ਉਹ ਢੱਕ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਛੁਪ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਖਾਈ ਨੂੰ ਬਲਵਾਏ ਨਾ - ਉਸਦੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕਤਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਯੌਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਆਰਾਮਦਾਇਕਤਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲਗਾਤਾਰ, ਸੱਚੀ ਭਰੋਸਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸੰਪਰਕ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹ beiden ਤੋਂ ਇਰਾਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੇ ਕੀਸੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਗੈਰ-ਯੌਨ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ: ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਨੇੜਤਾ ਜੋ ਸੈਕਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ - ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ, ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਨੇੜੇ ਬੈਠਣਾ, ਛੋਟੇ ਚੁੰਮਣ, ਪਿੱਠ ਦੀ ਮਸਾਜ਼। ਇਹ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਯੌਨ ਮੁੜ ਜੁੜਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਇਸ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸੈਕਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਅਸਹਿਜ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਗੱਲਬਾਤ ਪੁਲ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਮੈਂ ਸੈਕਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ' ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਵਾਕ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਸਹੀ ਹੈ। ਗੱਲਬਾਤ ਖੁਦ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਹੈ। ਜੁੜਾਈ ਲਈ ਛੋਟੇ ਮੌਕੇ ਬਣਾਓ: ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 15 ਮਿੰਟ ਲਈ ਬਿਨਾਂ ਸਕ੍ਰੀਨਾਂ ਦੇ ਬੈਠੋ। ਚੱਲੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ।

ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਸੈਕਸ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਕਸ਼ ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਖੋਜ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਸੈਕਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਹਟਾਓ। ਉਸਦੇ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖੋ। ਲਿਬ੍ਰਿਕੈਂਟ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ। ਹੌਲੀ ਜਾਓ। ਇਕੱਠੇ ਹੱਸੋ - ਅਸਹਿਜਤਾ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਸਾ ਤਣਾਅ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਅਵਹਾਰਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰੋ: ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਯੌਨ ਫ੍ਰੀਕਵੈਂਸੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘਟਾਅ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋੜੇ ਜੋ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜੁੜਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਉਭਰਦੇ ਹਨ - ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਆਟੋਪਾਇਲਟ 'ਤੇ ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਲਈ ਇਰਾਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਿਆ।