6-ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਜਾਂਚ — ਸਾਥੀ ਕਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਸਿਹਤ ਦੇ ਲਈ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਿਹਤ ਦਾ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਮਾਡਲ ਇੱਕ ਹੀ ਦੌਰਾ ਹੈ ਜੋ ਛੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੌਰਾ। ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਛੇ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ। ACOG ਨੇ ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਨੂੰ ਅਣਉਪਯੋਗ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਸਿਹਤ ਇੱਕ ਚਲਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 3 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾ ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ 12 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਦੌਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ 6-ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦੌਰੇ 'ਤੇ ਡਿਫਾਲਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਸਰ 15 ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰੇਗਾ: ਡਿਲਿਵਰੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਠੀਕ ਹੋਣਾ (ਵੈਜਾਈਨਲ ਫੱਟ ਜਾਂ C-ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਕੱਟ), ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫੰਕਸ਼ਨ, ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣਾ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ, ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ, ਗਰਭਨਿਰੋਧ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਅਤੇ ਸਧਾਰਨ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ। 15 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਜਾਂਚ, ਇੱਕ ਸੁਸਤ 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?', ਜਨਨ ਨਿਯੰਤਰਣ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ ਹੋ।' ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਗੈਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ ਸੁਧਾਰ — ਉਹ ਡਿਲਿਵਰੀ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੋਈ ਦਰਦ, ਖੂਨ ਵਗੈਰਾ ਜਾਂ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ? ਜੇ ਉਸਨੇ C-ਸੈਕਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੱਟ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ — ਕੀ ਉਹ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਲੀਕ, ਪੈਲਵਿਕ ਦਬਾਅ ਜਾਂ ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜੀਕਲ ਥੈਰੇਪੀ ਲਈ ਰਿਫਰਲ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ (ਅਤੇ ਸੱਚਮੁਚ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮਿਆਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ)। ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ — ਐਡਿਨਬਰਗ ਪੋਸਟਨੈਟਲ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਸਕੇਲ ਜਾਂ PHQ-9 ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਟੂਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ 'ਤੁਹਾਡਾ ਮੂਡ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?' ਨਹੀਂ। ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣਾ — ਕੋਈ ਦਰਦ, ਸਪਲਾਈ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ, ਜਾਂ ਲੈਚਿੰਗ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ? ਜੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਲੈਕਟੇਸ਼ਨ ਕਨਸਲਟੈਂਟ ਦਾ ਰਿਫਰਲ। ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ — ਪਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗਰਭਨਿਰੋਧ — ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਢੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਕਲਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ — ਸ਼ੂਗਰ, ਹਾਈਪਰਟੈਂਸ਼ਨ, ਥਾਇਰਾਇਡ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅਪੋਇੰਟਮੈਂਟ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਕਦੋਂ ਵਾਪਸ ਕਸਰਤ, ਕੰਮ, ਸੈਕਸ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਸੈਟਿੰਗਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ। ਉਹ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਨਸਿਕ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਕਠਿਨ' ਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਾਜਿਕਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਮਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ 'ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੈ — ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?' ਜਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨੋਟਸ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਅਪੋਇੰਟਮੈਂਟ ਦੌਰਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਕੇ। ਜੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਅਣਦੇਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ — 'ਇਹ ਸਧਾਰਨ ਹੈ,' 'ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ,' 'ਸਿਰਫ ਸਮਾਂ ਦਿਓ' — ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਬਾਅ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ: 'ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?' ਜਾਂ 'ਕੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਜ્ઞ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?' ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਾਥੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ 'ਮੈਂ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਂ' ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਕਿ ਅਨੁਚਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ।

ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੈਜਾਈਨਲ ਡਿਲਿਵਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਨੂੰ C-ਸੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਅਣਕਾਰੀ (ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੰਘਦੀ ਹੈ, ਛੀਂਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਸਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੀਕ ਹੋਣਾ), ਪੈਲਵਿਕ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੋਲੇਪਸ (ਭਾਰੀ ਜਾਂ ਬੁਲਜਿੰਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ), ਸੈਕਸ ਦੌਰਾਨ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਆਂਤਾਂ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੁੱਛਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ (ਫਰਾਂਸ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ) ਵਿੱਚ, ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਦੀ ਪੁਨਰਵਾਸ ਹਰ ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਔਰਤ ਲਈ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੈਲਵਿਕ ਫਲੋਰ ਫਿਜੀਕਲ ਥੈਰੇਪੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੱਛਣਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਭਾਵੇਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ 'ਮੈਂ ਛੀਂਕਦੇ ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ' — ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮੌਕਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ: 'ਇਹ ਸੱਚਮੁਚ ਆਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵਧੀਆ PT ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਚੈਕਅਪ 'ਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।' ਉਸਨੂੰ ਅਣਕਾਰੀ ਨੂੰ 'ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ' ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨ ਦਿਓ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, 6-ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਗਲੇ ਸਾਲਾਨਾ ਪਰੀਖਣ ਤੱਕ ਆਖਰੀ ਸੰਰਚਿਤ ਮੈਡੀਕਲ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫਾਸਲਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਾਰਮੋਨ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਅਜੇ ਵੀ ਨਾਜੁਕ ਹੈ। ACOG ਨੇ ਚਲਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਸਟਮ ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਸਦੇ ਮੂਡ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ। ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ PPD ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਲਈ ਦੇਖੋ। ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਜਾਂਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਨ ਕਰੋ — ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਰੁਕਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ। ਉਸਨੂੰ ਚੈਕਅਪ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਣਹੱਲ ਕੀਤੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਫਾਲੋ-ਅਪ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ — ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ। ਪੋਸਟਪਾਰਟਮ ਦਾ ਸਮਾਂ 6 ਹਫ਼ਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਠੀਕ ਹੋਣਾ — ਸ਼ਾਰੀਰੀਕ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ, ਹਾਰਮੋਨਲ — ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।