5 ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਜੋ ਹਰ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ

ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ, ਗੰਭੀਰ ਸਿਰਦਰਦ — ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਸਿਰਦਰਦ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਰਦਰਦ ਨਾਲ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰਾ — ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਦਾ ਮੁੱਖ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਜੀਵਨ-ਖਤਰਨਾਕ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌਰੇ (ਇਕਲੈਂਪਸੀਆ) ਜਾਂ ਅੰਗ ਫੇਲ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ 5-8% ਗਰਭਾਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਖਤਰਨਾਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤ ਹੈ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਕਤ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 20 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਲਈ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ: ਧੁੰਦਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਸਪਾਟ ਦੇਖਣਾ, ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਨੋਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰਤਾ, ਜਾਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ। ਹੋਰ ਸਬੰਧਤ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਸੂਜਨ (ਸਧਾਰਨ ਟੱਕਰ ਦੀ ਸੂਜਨ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ), ਉੱਪਰਲੇ ਸੱਜੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਰਦ (ਪੇਟ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਿਗਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ), ਦੂਜੇ ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਉਲਟੀ ਜਾਂ ਮਤਲੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੋਕਣ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ ਵਜ਼ਨ ਵਧਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿਉਂ ਜਰੂਰੀ ਹੈ: ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਦਰਦ ਆਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਤਣਾਅ ਹੈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੂਜਨ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਕਿ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਸੂਜਨ ਟੱਕਰ ਦੀ ਸੂਜਨ ਨਾਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਸਿਰਦਰਦ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ER ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।"

ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਕੱਲਾ ਇਲਾਜ ਜਨਮ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਪਛਾਣ ਜੀਵਨ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਫਤਰ ਨੂੰ ਕਾਲ ਨਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕਾਲਬੈਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ER ਜਾਓ।

ਕੋਈ ਵੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਜੋ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਪੈਡ ਨੂੰ ਭਿੱਜ ਦੇਵੇ, ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹੈ। ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਾ ਉਡੀਕੋ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੰਕੜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ER ਜਾਓ।

ਪਹਿਲੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਭਾਰੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਮਿਸਕੈਰੀਜ (ਜਿਸਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਰਕਤ ਖੋਹਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮੈਡੀਕਲ ਹਸਤਕਸ਼ੇਪ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ) ਜਾਂ ਇੱਕ ਐਕਟੋਪਿਕ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਇੱਕ ਫਰਟੀਲਾਈਜ਼ਡ ਅੰਡਾ ਜੋ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੈਲੋਪੀਅਨ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ। ਇੱਕ ਫੱਟੀ ਐਕਟੋਪਿਕ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਜੀਵਨ-ਖਤਰਨਾਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਐਕਟੋਪਿਕ ਫੱਟਣ ਦੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੰਕੇਤ: ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਚੱਕਰ ਆਉਣਾ ਜਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮੋਢੇ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਦਰਦ।

ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਭਾਰੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਪ੍ਰੇਵੀਆ (ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਜੋ ਸਰਵਿਕਸ ਨੂੰ ਆਧਾ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਢੱਕਦਾ ਹੈ) ਜਾਂ ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਅਬਰਪਸ਼ਨ (ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਜੋ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ) ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਅਬਰਪਸ਼ਨ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹੈ — ਇਹ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਕਸੀਜਨ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ, ਗੰਭੀਰ ਪੇਟ ਦਾ ਦਰਦ, ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਜਾਂ ਨਰਮ ਪੇਟ, ਅਤੇ ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਹਲਕੀ ਸਪਾਟਿੰਗ ਬਾਰੇ ਕੀ? ਹਲਕੀ ਸਪਾਟਿੰਗ (ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ) ਆਮ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। "ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੋ" ਅਤੇ "ER ਜਾਓ" ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਲੱਛਣ ਹਨ।

ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਇਹ ਹੈ: ਜੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਥਰੂਮ ਤੋਂ ਕਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਓ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕਿੰਨਾ — ਕੀ ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਹਨ ਜਾਂ ਇਹ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਦਰਦ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਚੱਕਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ। ਹਸਪਤਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ।

28 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੋਵਮੈਂਟ ਪੈਟਰਨ ਸਾਪੇਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਬੱਚਾ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪੈਟਰਨ। ਉਸ ਪੈਟਰਨ ਵਿੱਚ noticeable ਬਦਲਾਅ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਮਿਆਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕਿਕ ਗਿਣਤੀਆਂ ਹੈ: ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ (ਆਦਰਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ), ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਲਿਟਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 10 ਵੱਖਰੇ ਮੋਵਮੈਂਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਣਦੀ ਹੈ। ਕਿਕ, ਰੋਲ, ਜੈਬ, ਅਤੇ ਹਿਕਅਪ ਸਾਰੇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚੇ 30 ਮਿੰਟ ਤੋਂ 2 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ 10 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਕਦੋਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਜੇ ਉਹ 2 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ 10 ਮੋਵਮੈਂਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੇ ਬੱਚਾ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਚੁੱਪ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਮੋਵਮੈਂਟ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੀਟਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ: ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਠੰਡਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪੀਣ ਲਈ ਕਹੋ (ਸੰਤਰੇ ਦਾ ਰਸ ਕਲਾਸਿਕ ਹੈ), ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਿਟੋ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਲਈ ਮੋਵਮੈਂਟ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਨਹੀਂ — ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸੁਖੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੋ ਜਾਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਲੇਬਰ ਅਤੇ ਡਿਲਿਵਰੀ 'ਤੇ ਜਾਓ। ਸਵੇਰੇ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ।

ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਫੀਟਲ ਮੋਵਮੈਂਟ ਨਾਭੀ ਦੇ ਰੱਦ ਹੋਣ, ਪਲੇਸੈਂਟਲ ਅਣੁਪਲਬਧਤਾ (ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਜੋ ਕਾਫੀ ਪੋਸ਼ਣ ਜਾਂ ਆਕਸੀਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ), ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕਿਕ ਗਿਣਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜਲਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹਸਤਕਸ਼ੇਪ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਅਕਸਰ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੋਝ ਬਣਨ ਜਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਬਣੋ ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਆਓ ਸਿਰਫ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਈਏ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"

ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ 100.4°F (38°C) ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਤੁਰੰਤ ਮੈਡੀਕਲ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਸਿਰਫ ਅਸੁਖਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਇਹ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਅਧਾਰਭੂਤ ਸੰਕਰਮਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬੁਖਾਰ ਖਤਰਨਾਕ ਕਿਉਂ ਹੈ: ਪਹਿਲੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਚ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਨਰਵ ਟਿਊਬ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ, ਬੁਖਾਰ ਉਹ ਸੰਕਰਮਣ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੀਮੈਚਰ ਲੇਬਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸੰਕਰਮਣ — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੋਰੀਓਐਮਨੀਓਨਾਈਟਿਸ (ਅਮਨੀਓਟਿਕ ਫਲੂਇਡ ਅਤੇ ਝਿਲਲੀ ਦਾ ਸੰਕਰਮਣ) — ਮੈਡੀਕਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਹਨ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬੁਖਾਰ ਦੇ ਆਮ ਕਾਰਨ: ਯੂਰੀਨਰੀ ਟ੍ਰੈਕਟ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ (ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਰਦੇ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ ਵਿੱਚ ਵਧ ਸਕਦੇ ਹਨ), ਇਨਫਲੂਐਂਜ਼ਾ ਅਤੇ COVID-19 (ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਉੱਚ ਖਤਰੇ ਹਨ), ਖਾਣੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਿਮਾਰੀ (ਲਿਸਟਰਿਓਸਿਸ, ਸਲਮੋਨੇਲਾ), ਐਪੈਂਡਿਸਾਈਟਿਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੇਟ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ, ਅਤੇ ਚੋਰੀਓਐਮਨੀਓਨਾਈਟਿਸ (ਬੁਖਾਰ + ਬਦਬੂਦਾਰ ਰਸ + ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੀ ਨਰਮਤਾ = ਐਮਰਜੈਂਸੀ)।

ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ: ਉਸਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਥਰਮੋਮੀਟਰ ਨਾਲ ਲਓ। ਜੇ ਇਹ 100.4°F ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਖਾਰ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇਟਾਮਿਨੋਫੈਨ (ਟਾਈਲਿਨੋਲ) ਦਿਓ — ਇਹ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਇਬੂਫ੍ਰੋਫੈਨ (ਐਡਵਿਲ, ਮੋਟਰਿਨ) ਜਾਂ ਐਸਪਿਰਿਨ ਨਾ ਦਿਓ। ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਦਬਾਓ। ਉਸਦੇ OB ਦੇ ਦਫਤਰ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੋ ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਦੇਖਭਾਲ 'ਤੇ ਜਾਓ।

ਜੇ: ਬੁਖਾਰ 102°F ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੰਡ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੰਪਣ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪੇਟ ਦਾ ਦਰਦ ਜਾਂ ਗਰਭਾਸ਼ੇ ਦੀ ਨਰਮਤਾ ਹੈ, ਬਦਬੂਦਾਰ ਯੋਨੀ ਰਕਤਸ੍ਰਾਵ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਕੋਚ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸਧਾਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੀਂਦਲ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਐਸੇਟਾਮਿਨੋਫੈਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਰੋਕਥਾਮ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ: ਫਲੂ ਦਾ ਟੀਕਾ ਅਤੇ COVID ਟੀਕਾ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਟੀਕਾਕ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਦੇ ਐਂਟੀਬਾਡੀ ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

This is the red flag that gets the least attention and may be the most important. Suicide is a leading cause of death during pregnancy and in the first year postpartum. Perinatal mood disorders — including prenatal depression and anxiety — affect up to 1 in 5 pregnant women, and suicidal ideation is far more common than most people think.

Warning signs: persistent sadness or hopelessness lasting more than two weeks, withdrawing from activities and people she normally enjoys, expressing worthlessness or feeling like a burden ("You'd all be better off without me"), talking about death or not wanting to be alive, giving away possessions, dramatic changes in sleep (can't sleep despite exhaustion, or sleeping all the time), loss of interest in the pregnancy or the baby, increased substance use, and extreme mood swings beyond normal pregnancy hormones.

If she expresses any thoughts of self-harm or suicide — even casually, even as a "joke" — take it seriously every single time. Here's what to do:

Stay with her. Don't leave her alone. Listen without judgment and without trying to fix it. Don't say "it's just hormones" or "think about the baby" — these responses shut down the conversation and increase shame.

Take action: call a suicide and crisis line for immediate guidance — findahelpline.com lists them in over 130 countries. Contact Postpartum Support International — they support people during pregnancy too, and have volunteers in many countries. Contact her OB or midwife to report what's happening. If she's in immediate danger, call your local emergency number.

Perinatal depression is highly treatable. Therapy, medication (several antidepressants are considered safe in pregnancy), and support groups can make an enormous difference. You cannot fix this yourself, and you shouldn't try. Your role is to be the bridge between her and professional help — and to make sure she knows she's not broken, she's not weak, and she's not alone.

The time to prepare for a pregnancy emergency is right now — while you're calm, thinking clearly, and have time to be thorough. In an actual emergency, adrenaline makes you forget basic things. Preparation turns panic into a checklist.

On your phone right now: save her OB/midwife's office number AND their after-hours emergency line. Save the hospital's labor and delivery direct line (not the main switchboard — call and ask for the L&D direct number). Program the hospital address into your GPS favorites. Save a crisis line from findahelpline.com and your local poison control number.

Know these things from memory: her blood type (critical if she needs a transfusion), her current medications and drug allergies, her pregnancy complications or risk factors (gestational diabetes, preeclampsia risk, placenta previa, etc.), the name of her OB/midwife, and the five red flags from this page.

Keep ready by the door (from 34 weeks onward): the hospital bag, her insurance card and ID (keep copies on your phone too), a phone charger, and a printed medication and allergy list.

Have a plan for: who watches other kids if you have them, who drives if you've been drinking, an alternate route to the hospital if your usual road is blocked, and who to call if you need support at the hospital.

The most important thing you bring to any emergency isn't a bag or a phone number — it's the ability to act decisively because you prepared in advance. She may be in pain, scared, or unable to advocate for herself. In those moments, you are her voice. The time you spend preparing now is one of the most meaningful acts of partnership during pregnancy.