Czy to perimenopauza czy problemy z tarczycą? Co powinni wiedzieć partnerzy

Perimenopauza i dysfunkcja tarczycy mają wiele wspólnych objawów, ponieważ oba te stany dotyczą hormonów, które wpływają praktycznie na każdy system w organizmie. Estrogen, progesteron i hormony tarczycy wpływają na metabolizm, nastrój, poznanie, sen, temperaturę ciała, poziom energii i skład ciała. Kiedy którykolwiek z tych hormonów jest zaburzony, efekty są uderzająco podobne.

Zmęczenie, przyrost masy ciała (szczególnie w okolicy brzucha), mgła mózgowa, lęk, depresja, przerzedzenie włosów, sucha skóra, ból stawów i zaburzenia snu to cechy charakterystyczne zarówno perimenopauzy, jak i niedoczynności tarczycy (niedoczynna tarczyca). Nadczynność tarczycy (nadczynna tarczyca) również może naśladować perimenopauzę, z objawami takimi jak lęk, kołatanie serca, nietolerancja ciepła i nieregularne miesiączki.

Aby sprawy były jeszcze bardziej skomplikowane, zaburzenia tarczycy stają się bardziej powszechne u kobiet w wieku 40 i 50 lat — dokładnie wtedy, gdy występuje perimenopauza. Szacuje się, że 1 na 8 kobiet rozwinie chorobę tarczycy w swoim życiu, a ryzyko wzrasta z wiekiem. Dlatego całkiem możliwe, że Twoja partnerka doświadcza obu tych stanów jednocześnie. Dlatego właściwa ocena medyczna ma znaczenie — leczenie tylko jednego stanu, gdy oba są obecne, oznacza, że nie uzyska pełnej ulgi.

Wielu lekarzy sprawdza tylko TSH (hormon stymulujący tarczycę) jako test przesiewowy. Chociaż TSH jest rozsądny jako punkt wyjścia, nie mówi całej prawdy. Kompleksowy panel tarczycowy powinien obejmować TSH, wolny T4 (nieaktywny hormon tarczycy), wolny T3 (aktywny hormon tarczycy) oraz przeciwciała tarczycowe (przeciwciała TPO i przeciwciała tyreoglobulinowe, które wykrywają autoimmunologiczne choroby tarczycy, takie jak choroba Hashimoto).

To ma znaczenie, ponieważ kobieta może mieć 'normalne' TSH, ale nieprawidłowy wolny T3, lub może mieć wczesną chorobę Hashimoto z podwyższonymi przeciwciałami, zanim jej TSH stanie się nieprawidłowe. Zapalenie tarczycy Hashimoto jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy w krajach rozwiniętych i nieproporcjonalnie dotyka kobiety w średnim wieku.

Istnieje również niuans dotyczący 'normalnych' zakresów. Standardowy zakres referencyjny dla TSH jest szeroki (około 0,4-4,5 mIU/L), a wielu praktyków obecnie uznaje, że optymalna funkcja tarczycy często odpowiada TSH w dolnej połowie tego zakresu. TSH wynoszące 4,0 jest technicznie 'normalne', ale może oznaczać suboptymalną funkcję tarczycy, która przyczynia się do objawów.

Jako jej partner, nie musisz zapamiętywać wartości laboratoryjnych. Ale wiedza, że pojedynczy test TSH nie zawsze jest wystarczający — i że może być konieczne, aby ona sama postulowała o bardziej kompleksowe badania — pozwala Ci wspierać ją w tym, co może być frustrującym procesem diagnostycznym.

Tak — i jest to bardziej powszechne, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę. Estrogen i hormony tarczycy są ze sobą powiązane. Estrogen wpływa na globulinę wiążącą hormony tarczycy (białko transportujące hormony tarczycy), co oznacza, że wahania hormonalne podczas perimenopauzy mogą bezpośrednio wpływać na funkcję tarczycy. Kobiety z autoimmunologicznymi chorobami tarczycy mogą zauważyć, że ich objawy się nasilają podczas perimenopauzy, ponieważ układ odpornościowy staje się bardziej nieprzewidywalny, gdy estrogen waha się.

Praktycznym skutkiem jest to, że leczenie tylko jednego stanu może nie rozwiązać jej objawów. Jeśli zaczęto ją leczyć lekami na tarczycę, ale nadal ma znaczne problemy z mgłą mózgową, nastrojem i zaburzeniami snu, komponent perimenopauzy również wymaga uwagi. Z drugiej strony, jeśli jest na HRT, ale nadal doświadcza zmęczenia, przyrostu masy ciała i wypadania włosów, funkcję tarczycy należy ponownie sprawdzić.

Scenariusz podwójnego stanu jest w rzeczywistości sytuacją z dobrymi wiadomościami, ponieważ oba stany są bardzo uleczalne. Leki na tarczycę (lewotyroksyna, lub czasami kombinacja T4 i T3) w połączeniu z odpowiednim zarządzaniem perimenopauzą (HRT lub innymi terapiami) mogą dramatycznie poprawić jej jakość życia. Wyzwanie polega na uzyskaniu właściwej diagnozy w pierwszej kolejności — to jest miejsce, w którym Twoje poinformowane wsparcie ma znaczenie.

Lekceważenie medyczne to jedno z najbardziej demoralizujących doświadczeń, z jakimi Twoja partnerka może się spotkać w tym czasie. Kobiety w wieku 40 i 50 lat, które zgłaszają zmęczenie, przyrost masy ciała i zmiany nastroju, są rutynowo informowane, że 'po prostu się starzeją', 'prawdopodobnie są zestresowane' lub 'może są trochę przygnębione' — bez badania hormonalnego lub tarczycowego. To lekceważenie może sprawić, że zacznie wątpić w swoje własne doświadczenia, opóźnić diagnozę i podważyć jej zaufanie do systemu medycznego.

Jako jej partner możesz być potężnym przeciwwagą dla tego lekceważenia. Po pierwsze, uwierz jej. Kiedy mówi, że coś jest nie tak, zaufaj, że zna swoje ciało. Po drugie, pomóż jej przygotować się do wizyt: spisz objawy, ich nasilenie i czas; wypisz konkretne pytania; zanotuj wszelką historię rodzinną chorób tarczycy lub wczesnej menopauzy. Po trzecie, zaoferuj towarzyszenie jej podczas wizyt — obecność wspierającego partnera może zmienić to, jak poważnie lekarz traktuje jej obawy.

Jeśli lekarz lekceważy ją bez odpowiednich badań, wspieraj ją w znalezieniu innego specjalisty. Szukaj praktyków menopauzy certyfikowanych przez NAMS, endokrynologów lub lekarzy medycyny funkcjonalnej, którzy specjalizują się w zdrowiu kobiet w średnim wieku. Nie powinna walczyć o podstawowe badania diagnostyczne, ale rzeczywistość jest taka, że wiele kobiet to robi — a posiadanie partnera, który walczy razem z nią, sprawia, że to doświadczenie jest mniej izolujące.

Śledzenie objawów razem — jeśli jest na to otwarta — może być niezwykle cenne dla diagnozy i monitorowania leczenia. Kluczowe jest podejście do tego jako do wspólnego zbierania danych, a nie nadzoru. Zapytaj ją, czy uzna to za pomocne i pozwól jej określić, jak bardzo chce, abyś był zaangażowany.

Objawy warte śledzenia obejmują: poziomy energii (oceniane w skali 1-10 codziennie), jakość snu (przespane godziny, liczba przebudzeń, nocne poty), nastrój (podstawowy, najlepszy, najgorszy), funkcje poznawcze (nasilenie mgły mózgowej, problemy z przypominaniem słów), cykl menstruacyjny (czas, przepływ, związane objawy), zmiany temperatury ciała (uderzenia gorąca, nietolerancja zimna), zmiany wagi, zmiany włosów, poziomy lęku i ból stawów.

Prosty dzienny dziennik lub aplikacja są wystarczające — nie muszą być skomplikowane. To, co ma znaczenie, to konsekwencja przez 4-8 tygodni, co ujawnia wzorce, których pojedyncza wizyta u lekarza nie może uchwycić. Na przykład, jeśli jej zmęczenie jest stałe niezależnie od cyklu, może to wskazywać bardziej na tarczycę. Jeśli jej mgła mózgowa i nastrój pogarszają się cyklicznie, bardziej prawdopodobne jest, że perimenopauza napędza te konkretne objawy.

Możesz pomóc, zauważając rzeczy, które ona może znormalizować lub przeoczyć: 'Wygląda na to, że byłaś naprawdę wyczerpana przez cały ten tydzień — czy powinniśmy to zanotować?' Twoja zewnętrzna perspektywa dodaje punkty danych, które ona może przeoczyć, ponieważ przyzwyczaiła się do złego samopoczucia.