Baby Blues vs PPD — Przewodnik dla partnerów w rozpoznawaniu różnicy

Baby blues dotykają do 80% nowych matek w pierwszych dwóch tygodniach po porodzie. Są spowodowane dramatycznym spadkiem hormonów po porodzie — estrogen i progesteron spadają o ponad 90% w ciągu kilku godzin po porodzie, co jest jednym z najbardziej ekstremalnych zmian hormonalnych w biologii człowieka. Objawy obejmują płacz bez wyraźnego powodu, wahania nastroju, drażliwość, uczucie przytłoczenia, lęk o dziecko, trudności w zasypianiu (poza normalnym zakłóceniem związanym z noworodkiem) oraz uczucie odłączenia od radości, którą wszyscy oczekują, że poczuje. To jest normalne. Powiedz to sobie: to jest normalne. Nie jest słaba, nie jest niewdzięczna, nie jest złą matką. Jej chemia mózgowa jest w swobodnym spadku, podczas gdy jest również pozbawiona snu, fizycznie się regeneruje i uczy się, jak utrzymać przy życiu małego człowieka. Baby blues zazwyczaj osiągają szczyt około 3-5 dnia i ustępują do dwóch tygodni po porodzie. W tym czasie potrzebuje cierpliwości, zapewnienia i praktycznej pomocy. Nie trzeba jej mówić, aby 'cieszyła się każdą chwilą' ani pytać, dlaczego płacze.

Kluczowe wskaźniki odróżniające PPD od baby blues to czas trwania, intensywność i trajektoria. Baby blues poprawiają się. PPD nie — pozostaje na tym samym poziomie lub się pogarsza. Jeśli po dwóch tygodniach nadal odczuwa uporczywy smutek, beznadziejność lub niezdolność do funkcjonowania, to jest to czerwona flaga. Jeśli objawy się nasilają, a nie ustępują, to również jest czerwona flaga. Inne sygnały ostrzegawcze PPD: nie może spać, nawet gdy dziecko śpi, nie ma apetytu lub objada się, wycofuje się od dziecka lub od Ciebie, wyraża poczucie winy z powodu bycia złą matką z intensywnością, która wydaje się nieproporcjonalna, ma natrętne myśli o krzywdzie dla dziecka, straciła zainteresowanie rzeczami, które wcześniej ją interesowały, lub mówi takie rzeczy jak 'dziecko byłoby lepiej bez mnie.' PPD dotyka około 1 na 5 nowych matek — nie jest to rzadkie. Może się rozwinąć w dowolnym momencie w pierwszym roku, nie tylko w pierwszych kilku tygodniach. Jesteś w wyjątkowej pozycji, aby zauważyć te zmiany, ponieważ widzisz ją codziennie. Jej lekarz widzi ją raz w szóstym tygodniu. Ty widzisz trajektorię.

Zaufaj swoim instynktom. Partnerzy często są pierwszymi, którzy rozpoznają PPD, ponieważ mają punkt odniesienia — znali ją przed narodzinami dziecka. Jeśli coś wydaje się nie w porządku, prawdopodobnie tak jest. Kobiety z PPD często maskują swoje objawy z powodu wstydu, lęku przed oceną lub obawy, że przyznanie się do trudności oznacza, że są złymi matkami. Może publicznie udawać szczęście, a w prywatności się załamać. Może upierać się, że 'jest tylko zmęczona', gdy widzisz, że to coś więcej. Podejdź do niej z delikatnością, a nie przesłuchaniem. Zamiast 'Myślę, że masz depresję poporodową', spróbuj 'Kocham Cię i się o Ciebie martwię. Wydajesz się nosić coś ciężkiego i chcę pomóc.' Jeśli zaprzeczy, nie kłóć się. Ale nie rezygnuj z tego. Daj jej kilka dni i spróbuj ponownie. Czasami dopiero za trzecim lub czwartym razem, gdy zapytasz, w końcu się załamuje i mówi 'Nie czuję się dobrze.' Jeśli jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie — wyraża myśli o samookaleczeniu lub krzywdzie dla dziecka — to jest kryzys. Zadzwoń na infolinię Postpartum Support International (1-800-944-4773), wyślij SMS o treści HOME na numer 741741 lub udaj się do najbliższego szpitala.

PPD jest jednym z najbardziej uleczalnych stanów zdrowia psychicznego — gdy jest faktycznie leczone. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje terapię (szczególnie CBT i terapię interpersonalną), leki (SSRI, takie jak sertralina, są powszechnie przepisywane i są zgodne z karmieniem piersią) lub kombinację obu. W przypadku ciężkiego PPD, breksanolon (Zulresso) jest infuzją dożylną, która działa w ciągu kilku godzin, bezpośrednio rozwiązując problem nierównowagi neurosteroidowej, która powoduje PPD. Nowy doustny lek, zuranolon (Zurzuvae), został zatwierdzony przez FDA do leczenia PPD i może przynieść wyniki w ciągu kilku dni. Chodzi o to, że to nie jest coś, co musi przetrwać z trudem. Nauka medyczna ma prawdziwe rozwiązania. Twoja rola podczas leczenia jest praktyczna i emocjonalna. Zawieź ją na wizyty terapeutyczne. Zajmij się dzieckiem podczas sesji. Przypomnij jej o przyjmowaniu leków. Świętuj małe postępy. I bądź cierpliwy — większość terapii zajmuje 2-4 tygodnie, aby pokazać pełny efekt. Będą opóźnienia. Leczenie nie jest liniowe. Ale rokowanie przy leczeniu jest doskonałe.

Partnerzy kobiet z PPD są znacznie bardziej narażeni na własną depresję i lęk. Do 10% nowych ojców rozwija depresję poporodową, a ryzyko podwaja się, gdy matka ma PPD. Nie możesz jej wspierać, jeśli sam się rozpadasz. To nie jest egoistyczne — to strukturalne. Potrzebujesz snu, nawet jeśli w krótkich okresach. Musisz jeść prawdziwe jedzenie, a nie tylko to, co jest w zasięgu ręki. Potrzebujesz przynajmniej jednej osoby, z którą możesz szczerze porozmawiać o tym, co się dzieje — przyjaciela, członka rodziny, terapeutę. Postpartum Support International ma zasoby specjalnie dla partnerów. Wielu terapeutów specjalizuje się w zdrowiu psychicznym perinatalnym dla całej rodziny. Jeśli przyjaciele lub rodzina oferują pomoc, powiedz tak. Pozwól komuś przynieść obiad. Pozwól babci trzymać dziecko, podczas gdy oboje odpoczywacie. Przyjmuj każdą ofertę. A jeśli nikt nie oferuje, zapytaj. Ludzie chcą pomóc; często czekają tylko na to, aby im powiedzieć jak.