Perimenopoz Öfkesi — Durumu Kötüleştirmemek İçin Bir Partnerin Rehberi

Perimenopoz öfkesi, hem kadınlar hem de partnerleri için en çarpıcı semptomlardan biridir. Eğer partnerin — daha önce hiç öfkeye meyilli olmamış biri — aniden patlayıcı bir sinirlilik, küçük şeyler için orantısız bir öfke veya sürekli bir kaynama hissi yaşıyorsa, bunun biyolojik bir açıklaması vardır.

Beyinde sakinleştirici, GABA benzeri bir etki yaratan progesteron, perimenopozda düşen ilk hormondur. Progesteron düştükçe, onun beyni doğal duygusal tamponunu kaybeder. Aynı zamanda, serotonin (ruh hali istikrarı) ve dopamin (motivasyon ve zevk) düzenleyen östrojen de aşırı dalgalanma gösterir. Bu kombinasyon, onun duygusal termostatının temelde bozulduğu bir nörokimyasal ortam yaratır.

Bu, onun seçtiği bir öfke değil. Duygusal tepkileri normalde modüle eden hormonlar kaos içindeyken, sinir sistemi tarafından üretilen bir öfke. Birçok kadın perimenopoz öfkesini, kendilerini orantısız bir şekilde tepki verirken duyduklarını ve bunu durduramadıklarını hissederek tanımlar. Sonrasında hissettiği utanç genellikle öfkenin kendisinden daha kötü olur. Bu biyolojiyi anlamak, zararlı davranışları mazur göstermez, ancak olanları yorumlama şeklinizi temelde değiştirmelidir.

Bu, partnerlerin içselleştirmesi en zor şeydir, bu yüzden doğrudan olalım: öfke seninle ilgili değil, hatta sana yönelmiş olsa bile. Bu ayrım son derece önemlidir.

Eğer onun progesteronu düşerse ve östrojen dalgalanırsa, beyninin amigdala (tehdit algılama merkezi) aşırı aktif hale gelirken, prefrontal korteks (mantıklı düşünme, dürtü kontrol merkezi) kaynakları yetersiz kalır. Sonuç olarak, küçük rahatsızlıklar — lavaboda bırakılan bir tabak, yanlış zamanda sorulan bir soru, bir ses tonu — onun beyni tarafından büyük tehditler olarak işlenir. Duygusal tepki gerçektir, ancak tetikleyiciye orantısızdır çünkü o tepkiyi modüle eden sinir devreleri hormonal olarak bozulmuştur.

Bu, senin davranışının önemsiz olduğu anlamına gelmez. Eğer sürekli olarak üzerine düşmüyorsan, dinlemiyorsan veya onun hislerini küçümsüyorsan, bunlar perimenopozdan bağımsız olarak var olan meşru sorunlardır. Ama eğer öfke yeni, orantısız ve o da senin kadar şaşırmış görünüyorsa — bu hormonlardır. Yapabileceğin en faydalı şey, bunu kişisel olarak almaktan vazgeçmek ama yine de ciddiye almaktır. Onun acısı gerçektir, kelimeleri adaletsiz olsa bile.

Eğer o perimenopoz öfkesinin etkisi altındaysa, içgüdün kendini savunmak, neden aşırı tepki verdiğini açıklamak veya tamamen disengage olmak olacaktır. Bunların hepsi durumu daha da kötüleştirir. İşte gerçekten yardımcı olan şeyler:

Öncelikle, kendini düzenle. Yavaş bir nefes al. Omuzlarını bırak. Sesini alçalt. Senin sinir sistemin onunki üzerinde etkili olur — eğer sakin kalırsan, ek bir tehdit yerine birlikte düzenleyici bir varlık olursun. Bu, pasif veya itaatkar olmakla ilgili değil; stratejik olarak sabit kalmakla ilgilidir.

İkincisi, o anda onunla mantıklı bir şekilde tartışmaya çalışma. Amigdala beyni ele geçirdiğinde, mantık işlemez. 'Bu mantıklı değil' veya 'bunu mantıklı bir şekilde düşünelim' demek küçümseyici ve sinir bozucu hissedilir. Bunun yerine, duyguyu kabul et: 'Gerçekten hayal kırıklığına uğradığını görebiliyorum. Ben buradayım.' Kısa tut.

Üçüncüsü, alan yaratmayı bil. Eğer sakin varlığınıza rağmen yoğunluk artıyorsa, 'Seni seviyorum ve bunun üstesinden gelmek istiyorum, ama sanırım ikimizin de birkaç dakikaya ihtiyacı var. Diğer odada olacağım.' demek sorun değil. Bu bir terk etme değil — onun sinir sistemine düzenlenmesi için alan vermektir. Geri dön. Her zaman geri dön.

Bir öfke patlamasından sonra gelen utanç ve suçluluk genellikle onun için öfkenin kendisinden daha acı vericidir. Birçok kadın, kendi davranışlarından korkmuş hisseder — tepkilerinin orantısız olduğunu bilmek, ilişkilerini zedeleyeceklerinden endişe duymak ve bu öfkeli versiyonlarının kim olduklarını düşündüklerinden korkmak.

Bu sonrasında verdiğin tepki kritik öneme sahiptir. Eğer ona soğuklukla ceza verirsen, özür talep edersen veya en kötü anında söylediklerini gündeme getirirsen, utanç döngüsünü derinleştirirsin. Bunun yerine, eğer lütuf sunabilirsen — 'Bu zor bir andı. Bunun senin kim olduğunu bilmediğini biliyorum. Biz iyiyiz.' — onun spiralin durmasına ve iyileşmeye başlamasına izin verirsin.

Bu, onun kelimelerinin acı vermediğini iddia etmek anlamına gelmez. Bu, acıyı, bir dava değil, ortaklık açısından ele almak demektir. 'X dediğinde, bu canımı yaktı. Bunun zor bir yerden geldiğini biliyorum, ama bu anları iz bırakmadan aşmanın bir yolunu bulmak istiyorum.' Bu tür dürüst, şefkatli geri bildirim, savunma yerine onarıma davet eder.

Onu öfkeyi doktoruyla konuşmaya teşvik et. Hormon tedavisi, özellikle progesteron, duygusal dalgalanmayı önemli ölçüde azaltabilir. Bunun üstesinden gelmek zorunda değil, sen de öyle değil.

Perimenopoz öfkesi bir spektrumda yer alır ve çoğu, anlayış, iletişim ve bazen tıbbi tedavi ile yönetilebilirken, profesyonel desteğin gerekli olduğu durumlar vardır.

Eğer öfke patlamaları ilişkinize kalıcı zarar veriyorsa — aranızda büyüyen bir mesafe varsa, sürekli olarak ip üstünde yürüyorsanız veya ikinizden biri diğerinin güvenlik hissini temelden sarsacak şeyler söylediyse, yardım aramayı düşünün. Hormon sağlığını anlayan bir uzmanla çift terapisi, bunu tek başınıza geliştiremeyeceğiniz araçlar sağlayabilir.

Eğer öfke sürekli bir depresyonla birlikteyse, kendine zarar verme düşünceleri varsa, öfke çocuklarıyla olan ilişkilerini veya işteki işlevselliğini etkiliyorsa veya birkaç ay sonra düzelmiyorsa, doktoruna konuşmalıdır. Perimenopoz, altta yatan ruh hali bozukluklarını açığa çıkarabilir veya kötüleştirebilir ve bazen doğru tedavi, hormon tedavisi ve ruh sağlığı desteğinin bir kombinasyonudur.

Senin için, bireysel terapi de değerli olabilir. Başka birinin duygusal fırtınasında sabit bir varlık olmak bir yük getirir. Kendi hayal kırıklığını, yasını, kafa karışıklığını ve şefkat yorgunluğunu işlemek için kendi alanına sahip olmak bir lüks değil — bakım gerektirir.