Doğum Sonrası Öfke — Eşlerin Nasıl Yardımcı Olabileceği (Kötüleştirmeden)

Doğum sonrası öfke, perinatal ruh hali bozukluklarının en az tanınan belirtilerinden biridir. Doğum sonrası depresyonu düşündüğümüzde, genellikle üzüntü ve ağlama hayal ederiz. Ancak birçok kadın için, PPD ve PPA (doğum sonrası anksiyete) yoğun, orantısız öfke olarak kendini gösterir. Bir bulaşık yüzünden sinirlenir. Dolapları çarpar. Küçük bir hayal kırıklığına volkanik bir tepki verir. Her şeyi renklendiren düşük dereceli bir öfkeyle kaynar. Bu bir karakter kusuru veya anneliğin onun kişiliğini bozduğunun kanıtı değildir. Bu beyin kimyasıdır. Sadece uyku yoksunluğu, prefrontal korteksi (dürtü kontrolü) etkileyerek ve amygdalayı (tehdit yanıtı) aktive ederek öfke benzeri belirtiler üretebilir. Hormonal dalgalanmaları, yeni doğmuş bir bebeği hayatta tutmanın bunaltıcı sorumluluğunu, olası doğum travmasını, emzirme zorluklarını ve bebek bakımının durmaksızın, sonsuz doğasını ekleyin — ve öfke, bunalmış bir sinir sisteminin mantıklı bir tepkisidir. Kendi öfkesinden korkmuş hissediyor olabilir. Doğum sonrası öfke yaşayan birçok kadın, kendilerini izliyormuş gibi hisseder — tepkilerini izliyorlar ve bunu durduramıyorlar. Sonrasındaki utanç büyüktür.

Evet. Doğum sonrası depresyon her zaman depresyon gibi görünmez. Tanı kriterleri arasında sürekli sinirlilik bulunur, bu da öfke olarak kendini gösterebilir. Doğum sonrası anksiyete (PPA) öfke olarak daha fazla ortaya çıkma olasılığı taşır — anksiyeteyi tanımlayan aşırı tetikte olma, yarışan düşünceler ve yaklaşan felaket hissi, bebek rutinine veya onun kırılgan kontrol hissine tehdit oluşturan her şeyde öfkeye dönüşebilir. Bazı kadınlar her ikisini de aynı anda deneyimleyebilir. Öfke, ağlama, panik veya hissizlik ile değişebilir. Genellikle akşamları (yorgunluğun en yüksek olduğu zaman) veya gece beslemeleri sırasında (uyku yoksunluğunun her şeyi artırdığı zaman) zirve yapar. Eğer bir kalıp görüyorsanız — tetikleyiciye orantısız öfke, doğumdan sonra başlayan veya kötüleşen, kontrol edemediği ve sonrasında suçluluk hissettiği — bu, bir uzmana götürülmesi gereken klinik bir tablo. O, 'depresyonda değilim' diye PPD etiketine karşı direnç gösterebilir. Bu sorun değil. Etiket, yardım almak kadar önemli değildir.

Eğer öfke halinde ise, sinir sistemi savaş ya da kaç durumundadır. Mantık işlemez. Akıl yürütme işlemez. Ona aşırı tepki verdiğini söylemek kesinlikle işe yaramaz. İşe yarayan: sakin bir varlıkla gerginliği azaltmak. Sesinizi alçaltın (fısıldamayın — bu küçümseyici hissi verir — sadece sessiz ve dengeli bir şekilde konuşun). Kollarınızı kavuşturmayın veya onun üstünde durmayın. 'Seni duyuyorum. Bu zor. Buradayım.' Eğer öfkeyi size yönlendiriyorsa ve belirli suçlamalar yapıyorsa, o an kendinizi savunma dürtüsüne karşı koyun. İçeriği daha sonra ele alabilirsiniz. Şu anda, duygunun alana ihtiyacı var. Eğer bebek güvendeyse, ona yalnız kalması için bebeği almayı teklif edin. Bazen en çok ihtiyaç duyduğu şey, başka bir odaya gitmek, kapıyı kapatmak ve beş dakika boyunca kimsenin ondan bir şey istemediği bir şekilde nefes almaktır. Fırtına geçtikten sonra, hiçbir şey olmamış gibi davranmayın — ama bunu da tekrar gündeme getirmeyin. Basit bir 'Bu zor bir durumdu. Seni seviyorum. Bunun hakkında konuşmak ister misin yoksa burada oturmak mı?' ona bir sonraki adım üzerinde yetki verir.

Bu, kimsenin sormak istemediği bir soru, ama önemli. Bebeğe zarar verme ile ilgili istenmeyen düşünceler, aslında PPA'nın yaygın bir özelliğidir — bunlar, onun korkunç bulduğu rahatsız edici, istenmeyen düşüncelerdir. Düşünceye sahip olmak, bunun üzerinde harekete geçme riski taşımakla aynı değildir. İstenmeyen düşünceleri olan kadınlar, bu düşünceler onları çok korkuttuğu için genellikle güvenlik konusunda aşırı tetikte olurlar. Ancak, eğer öfke bebeğe yöneliyorsa — bebeğe bağırmak, sert davranmak, sallamak, ağlamaya öfkeyle yanıt verememek — bu hemen müdahale gerektirir. Ceza veya yargı değil, hemen destek gerektirir. Bu bir kriz içindeki annedir, çocuğunu sevmeyen bir anne değil. Yapabileceğiniz en önemli şey, bebeğin tamponu olmaktır. Eğer o, bebeğin ağlamasından bunalmışsa, devralın. Her seferinde. Onun tepkisi hakkında yorum yapmadan. Ve acilen profesyonel yardım alın. Bir perinatal psikiyatrist veya PPD uzmanı onu değerlendirebilir ve doğum sonrası öfke ile ilgili özel nörokimyayı ele alan tedavi sağlayabilir.

Kısa cevap: düşündüğünüzden daha erken. Eğer doğum sonrası öfke düzenli bir durumsa — haftada birkaç kez, ilk aydan uzun sürüyorsa veya zamanla artıyorsa — bir profesyonelle konuşma zamanı gelmiştir. 'Yeterince kötü' olmasını beklemenize gerek yok. Yardım almak için gereken bir acı eşiği yoktur. İyi bir başlangıç noktası, perinatal ruh hali bozukluklarını tarayabilen ve bir uzmana yönlendirebilen jinekolog veya ebe olacaktır. Perinatal terapistler ve psikiyatristler, doğum sonrası dönemin benzersiz nörokimyası konusunda özel olarak eğitim almışlardır. Eğer o, kendisi gitmeye dirense, sağlayıcısını arayıp endişelerinizi ifade edebilirsiniz — onlar onun bilgilerini sizinle paylaşamaz, ancak sizin endişelerinizi dinleyebilirler. Doğum sonrası öfke tedavisi genellikle terapi (genellikle öfke yönetimi için CBT veya DBT), uygun olduğunda ilaç (SSRI'lar emzirme sırasında güvenlidir) ve uyku yoksunluğu ve destek eksikliği gibi katkıda bulunan faktörlerin ele alınmasını içerir. Birçok kadın tedaviye başladıktan birkaç hafta içinde önemli bir iyileşme görmektedir.