Üçüncü Trimester — Partnerler Nasıl Hazırlanabilir

Üçüncü trimester, gebeliğin fiziksel olarak acımasız hale geldiği zamandır. Bebek 3-7 pound ağırlığında ve onun mesanesine (her saat tuvalet ihtiyacı), diyaframına (nefes darlığı), midesine (asit reflüsü) ve alt sırtına (sürekli ağrı) baskı yapıyor. Ağırlık merkezi değiştiği için her hareket — bir sandalyeden kalkmak, yatakta dönmek, ayakkabı bağlamak için eğilmek — zorlayıcı ve rahatsız edici hale geliyor.

Uyku neredeyse imkansız hale geliyor. Sırt üstü yatamaz (rahim büyük bir damarı sıkıştırarak baş dönmesine ve bebeğe giden kan akışının azalmasına neden olur). Karnına yatamaz. Yastık kalesi ile yan yatmak tek seçenektir ve bu bile her 1-2 saatte bir tuvalete gitmek, pozisyonunu ayarlamak veya bacak kramplarıyla başa çıkmak için uyanmayı gerektirir. Huzursuz bacak sendromu, hamile kadınların %26'sını etkileyebilir ve genellikle üçüncü trimesterde zirve yapar.

Şişlik normaldir — kan hacmi %40-50 artmış ve vücut daha fazla sıvı tutmaktadır. Ayaklarda, bileklerde ve ellerde hafif şişlik beklenir, özellikle günün sonunda. Ancak, aniden meydana gelen şiddetli şişlik, özellikle yüz bölgesinde, baş ağrısı veya görsel değişikliklerle birlikte, preeklampsi için bir uyarı işareti olup acil tıbbi müdahale gerektirir.

Ayrıca Braxton Hicks kasılmaları da yaşayabilir — doğum için "pratik" yapan rahmin düzensiz kasılmaları. Bunlar rahatsız edici ama tehlikeli değildir. Doğuma yaklaşan haftalarda daha sık hale gelir.

Gerçek şu ki: bunu düzeltmenin bir yolu yok. Rahatsızlığı ortadan kaldıramazsınız. Yapabileceğiniz şey, her diğer yükü azaltmak, böylece onun tek işi bu bebeği büyütmek olur.

Yuva içgüdüsü gerçektir — ve bu sadece onun olmamalıdır. 34-36. haftalarda, bebek erken gelirse (bebeklerin %5-10'u 37. haftadan önce doğar) panik yapmamak için ana lojistiklerin halledilmiş olması gerekir.

Hastane çantası 36. haftaya kadar hazırlanmalıdır. Onun için gerekli olanlar: rahat eve dönüş kıyafetleri, kişisel bakım ürünleri, bir bornoz veya emzirme dostu pijama, telefon şarj cihazı, atıştırmalıklar ve istediği herhangi bir konfor eşyası (evden bir yastık, bir çalma listesi, dudak balsamı — doğum odaları kuru olur). Bebeğin ihtiyaçları: eve dönüş kıyafeti, bir oto koltuğu (kurulmuş ve kontrol edilmiş — birçok itfaiye istasyonu ücretsiz kontroller yapar) ve bir battaniye. Sizin için: bir kıyafet değişimi, atıştırmalıklar, telefon şarj cihazı, otomatik makineler için nakit ve küçük bir yastık (24+ saat orada olabilirsiniz).

Oto koltuğu hastaneye gitmeden önce kurulmuş olmalıdır. Hastaneler, düzgün bir şekilde kurulmuş bir oto koltuğu olmadan bir bebeği taburcu etmez. Doğumdan önce kurulumunu ve sökümünü pratik yapın — uykusuz ve adrenalin dolu bir halde oto koltuğu ile uğraşmak eğlenceli değildir.

Evde: bebeğin uyku alanı hazırlanmalıdır (beşikte veya beşikte, sert yatak, gevşek yatak örtüsü olmadan — AAP güvenli uyku yönergeleri). Buzdolabını yemeklerle doldurun — ev yapımı veya marketten alınmış, fark etmez. Onun için doğum sonrası malzemeleri satın alın: ağır pedler, bir peri şişesi, rahat iç çamaşırları, emzirmeyi planlıyorsa meme kremi, dışkı yumuşatıcılar.

Bir iletişim planı oluşturun: doğum başladığında kimin aranacağı, kimin evcil hayvanlara veya diğer çocuklara bakacağı, eve döndüğünüzde kimin yardım edeceği. Bir Google Dokümanı veya paylaşılan not işe yarar. Doğum sırasında neyi çözmeniz gerektiği azaldıkça, daha fazla mevcut olabilirsiniz.

Doğum korkusu evrenseldir ve tamamen mantıklıdır. O, hayatının en fiziksel yoğun deneyimiyle karşı karşıya ve hazırlıkların hiçbir miktarı belirsizliği ortadan kaldırmaz: Ne kadar acıyacak? Bir şey ters gidecek mi? Sezaryen gerekecek mi? Bebek iyi olacak mı? Bu soruların güven verici ön cevapları yoktur.

Yapabileceğiniz en kötü şey bunu küçümsemektir. "Kadınlar bunu binlerce yıldır yapıyor" teknik olarak doğru ve duygusal olarak işe yaramaz. "İyi olacaksın" veya "bunu dert etme" de öyle. Bu ifadeler, onun konuşması gereken sohbeti kapatır.

Bunun yerine, korkularıyla doğrudan ilgilenin. Sorun: "Özellikle en çok ne hakkında endişeleniyorsun?" Belki acı, belki kontrol kaybı, belki okuduğu belirli bir komplikasyon. Belirli korkuyu anladığınızda, onu ele almanıza yardımcı olabilirsiniz — ağrı yönetimi seçenekleri hakkında sağlayıcıyla konuşarak, birlikte doğum eğitimi dersi alarak, doğum planının onun için en önemli şeyleri içerdiğinden emin olarak.

Henüz almadıysanız birlikte bir doğum dersi alın. Bu, an geldiğinde her nefes alma tekniğini hatırlayacağınız anlamına gelmiyor, ancak doğumun aşamalarını, tıbbi müdahalelerin nasıl göründüğünü ve "normal" doğumun neyi içerdiğini anlamak, ikiniz için de korkuyu azaltır. Ne olduğunu bildiğinizde panik yapma olasılığınız daha düşüktür.

Onun korkusunu doğrulayın ve kendi korkularınızı paylaşın. "Ben de gerginim" zayıflık değildir — bu bir bağdır. Bir şeyi birlikte zorlayarak karşılaşmak, onu yalnız başına karşılamaktan farklıdır; partneriniz her şeyin sıradan olduğunu varsayıyorsa.

Partnerin "doğum koçu" olarak düşünülmesi eski bir kavramdır ve gerçekçi olmayan beklentiler yaratır. Siz bir koç değilsiniz — destekleyici bir kişisiniz. Tıbbi ekip tıbbi kararları alır. O fiziksel çalışmayı yapar. Sizin göreviniz onun savunucusu, konforu ve huzuru olmaktır.

Pratikte bu şöyle görünür. Doğumdan önce: onun doğum tercihlerini bilin. Epidural ister mi? Önce ilaçsız denemek mi istiyor? İndüksiyon, Pitocin, sezaryen hakkında hisleri nedir? Bunlar sizin kararlarınız değil, ama onun isteklerini bilmeniz gerekir çünkü bazen onları ifade edemeyeceği anlar olabilir ve tıbbi ekip sorular sorar.

Erken doğum sırasında (saatler veya günler sürebilir): onu evde mümkün olduğunca rahat tutun. Kasılmaları zamanlayın (bunun için uygulamalar var). Ona yemek yemesi, su içmesi, duş alması ve kasılmalar arasında dinlenmesi için yardımcı olun. Kasılmalar 5-1-1 olduğunda hastaneyi arayın: beş dakika arayla, her biri bir dakika süren, en az bir saat boyunca.

Aktif doğum sırasında: fiziksel olarak orada olun. Elini tutun. Kasılmalar sırasında alt sırtına karşı baskı uygulayın. Pozisyon değiştirmesine yardımcı olun. Alnını silin. Ona buz parçaları verin. Harika bir iş çıkardığını söyleyin. Odayı sessiz ve sakin tutun. Onun için hemen gerekli olmayan her şey arasında bir tampon olun.

Doğum sırasında: onun liderliğini ve tıbbi ekibin talimatlarını takip edin. İtiyorsa, onu teşvik edin. Sezaryen oluyorsa, başının yanında kalın ve onunla konuşun. Bebek geldiğinde, göreviniz orada olmak ve anı yaşamak. Fotoğraflar için zaman olacaktır — önce sadece orada olun.

Hamileliğin son 4-6 haftası, ikiniz için de duygusal bir baskı ocakıdır. O fiziksel olarak sınırına ulaşmış durumda. Bebek her an gelebilir. Yaptığınız her plan hem acil hem de yetersiz hissediliyor. Tanımlaması zor bir kaygı var — çift olarak bildiğiniz hayat kalıcı olarak değişmek üzere ve geri dönüş yok.

O, çılgınca yuva yapıyor olabilir — gece 11'de bebek odasını yeniden düzenlemek, bebek kıyafetlerini üçüncü kez yıkamak, her şeyin "hazır" olmasını istemek gibi zorlayıcı bir şekilde. Bu hormonal olarak yönlendirilen ve aslında faydalı bir durumdur — bu onun vücudu ve beyni bebeğe hazırlanıyor. Destekleyin. Ona yardımcı olun. Body'nin neden yeniden katlanması gerektiğini sorgulamayın.

Ayrıca heyecan ve korku arasında gidip gelebilir, bazen aynı cümlede. "Bu bebeği tanımak için sabırsızlanıyorum" ardından "Hayatımın değişmesine hazır değilim". Bu kararsızlık değil — ebeveyn olmanın dürüst karmaşıklığıdır. Her iki gerçeği de kabul edin. Muhtemelen siz de bunları hissediyorsunuz.

Bütün bunlar içinde kendinizi unutmayın. Üçüncü trimesterde partner kaygısı gerçektir ve yeterince rapor edilmez. Küçük bir insandan sorumlu olacaksınız. İlişkiniz değişiyor. Mali durumunuz değişiyor. Uykunuz yok olmaya hazırlanıyor. Korkmakta bir sakınca yok.

Tamamen dürüst olabileceğiniz bir kişi bulun — bir arkadaş, bir aile üyesi, bir terapist. Onun nasıl olduğunu değil, sizin nasıl olduğunuzu konuşun. Duygusal bir çıkışa sahip olan partnerler daha iyi destekleyici kişilerdir. Kendinize bakmak bencilce değildir; stratejiktir.