Derde Trimester Verrassings — Wat Vennootskappe Nie Gese Word Nie

Weerligkruis is presies wat dit klink — skielike, skerp, skietpyn in die bekken, vagina, of rektum wat soos 'n elektriese skok tref en net so vinnig verdwyn. Dit duur tipies net 'n paar sekondes, maar kan so intens wees dat sy in snak, mid-sin stop, of aan iets gryp.

Dit word veroorsaak deur die baba se kop (of ander liggaamsdele) wat op senuwees in die onderste bekken druk, veral namate die baba laer in die derde trimester sak. Dit kan ook geaktiveer word deur die baba se bewegings wat die serviks tref of deur die rek van die ronde ligamente wat die uterus ondersteun. Dit is heeltemal onskadelik — maar dit voel nie onskadelik nie.

Weerligkruis gebeur geneig om meer gereeld voor te kom namate die baba betrokke raak (in die bekken sak ter voorbereiding vir geboorte), wat is die rede waarom dit die algemeenste is in die laaste 4-6 weke. Dit kan gebeur wanneer sy loop, staan, posisies verander, of glad niks doen nie.

Die rede waarom jy hiervan moet weet: wanneer jou vennoot skielik in pyn grimas, haar bekken vasgryp, en iets soos "oh my GOD" in die middel van Target sê, kan jou eerste instink wees om in paniek te raak. Om te weet dat weerligkruis bestaan — en dat dit normaal is — hou jou daarvan om na die ER te jaag vir wat in wese 'n baie onaangename maar goedaardige senuweezap is.

Dit gesê, as die skerp pyn nie weggaan nie, konstant is eerder as vlugtig, of vergesel word deur bloeding of kontraksies, is dit anders. Volgehoue bekkenpyn vereis 'n oproep aan die verskaffer.

Ja, swangerskapbrein is wetenskaplik werklik, en dit is nie haar wat nalatig of lui is nie. Navorsing gepubliseer in die Medical Journal of Australia en bevestig deur verskeie neuroimaging studies het getoon dat swangerskap meetbare veranderinge in breinstruktuur en funksie veroorsaak.

Tydens die derde trimester neem die grysstofvolume werklik af in areas wat met sosiale kognisie geassosieer word — die brein is letterlik besig om homself te reorganiseer vir ouerskap. Kombineer dit met hormonale stygings (progesteroon het kalmerende effekte op die brein), chroniese slaaponderbreking (sy staan 3-5 keer 'n nag op om te urinere), fisiese ongemak wat konsentrasie moeilik maak, en die massiewe kognitiewe las van voorbereiding vir 'n baba.

Die resultaat: sy vergeet woorde mid-sin, loop in kamers in sonder om te weet hoekom, verloor haar sleutels daagliks, sukkel met take wat sy normaalweg maklik sou hanteer, en mag werklik gefrustreerd of bang voel oor die kognitiewe mis. Sommige vroue beskryf dit as om te voel soos hulle deur stroop dink.

Dit is veral moeilik vir vroue wat trots is op hul skerpheid en georganiseerde aard. Die verlies van kognitiewe funksie kan alarmerend en selfs vernederend voel. Wanneer sy sê "Ek voel so dom," is sy nie op soek na komplimente nie — sy druk werklike nood uit oor 'n verandering wat sy nie kan beheer nie.

Die goeie nuus: die breinveranderinge keer grootliks terug na die bevalling (alhoewel slaaptekort met 'n pasgebore nie help nie). In die tussenin maak klein praktiese ondersteunings 'n werklike verskil.

Teen die derde trimester het die uterus gegroei tot die punt waar dit fisies teen die diafragma druk — die spier wat asemhaling aandryf. Dit verminder haar longkapasiteit met tot 20%, wat beteken elke asem is oppervlakkiger as normaal. Sy asemhaal letterlik vir twee met minder ruimte om dit te doen.

Boonop verander progesteroon (die dominante hormoon van swangerskap) werklik haar asemhalingspatroon. Dit verhoog die asemhalingsfrekwensie en sensitiwiteit vir koolstofdioksied, wat 'n gevoel van kortasemigheid of lughonger kan skep selfs wanneer haar suurstofvlakke heeltemal normaal is.

Die resultaat: sy raak moeg om trappe te klim, kan nie 'n sin voltooi sonder om te pauze om asem te haal nie, voel kortasem wanneer sy plat lê (veral op haar rug), en mag snags wakker word en snak. Sy mag moet slaap met kussings onder haar op of in 'n geleë posisie.

Dit verbeter gewoonlik in die laaste 2-4 weke van swangerskap wanneer die baba in die bekken sak (genoem ligting), wat druk van die diafragma afneem. Tot dan is dit 'n daaglikse stryd wat vir almal behalwe haar onsigbaar is.

Wanneer om bekommerd te wees: as kortasemigheid skielik opduik, ernstig is, vergesel word deur borspyn, 'n vinnige hartklop, bloed ophoes, of swelling in een been, kan dit tekens van 'n pulmonêre embolisme (bloedklont in die long) wees — 'n seldsame maar ernstige swangerskapkomplikasie. Bel 911 vir skielik opduikende ernstige kortasemigheid met enige van daardie begeleidende simptome.

Nee — en om voor te stel dat sy vloeistowwe moet verminder is werklik skadelik. Dehidrasie tydens swangerskap verhoog die risiko van urienweginfeksies, vroegtydige kontraksies, en hardlywigheid. Sy moet meer water drink in die derde trimester, nie minder nie.

Hier is hoekom sy konstant urinere: die baba se kop sit direk op haar blaas. In die derde trimester neem die uterus soveel ruimte in die bekken in dat die blaas saamgepers word tot 'n fraksie van sy normale kapasiteit. Sy kan fisies nie soveel urine hou as wat sy vroeër kon nie — soms kan so min as 'n paar eetlepels die drang om te gaan aktiveer.

Boonop filter haar niere 50% meer bloedvolume as voor swangerskap, wat meer urine produseer. En die baba se bewegings kan sonder waarskuwing teen die blaas druk, wat skielike dringendheid skep wat sy nie kan ignoreer nie.

Snags word dit 'n spesifieke nagmerrie. Wanneer sy lê, keer vloeistof wat in haar geswolle bene en voete (dankie aan gravitasie) opgehoop het, terug na haar bloedstroom en word gefilter deur haar niere, wat verhoogde nag urinering veroorsaak. Dit beteken selfs as sy ophou om water te drink om 8 nm, sal sy steeds verskeie kere opstaan.

Die slaaponderbreking van dit alleen is beduidend. Sy mag 4-8 keer per nag opstaan, en elke reis behels die fisiese moeite om haar swanger liggaam uit die bed te rol, deur die donker na die badkamer te navigeer, en te probeer om weer aan die slaap te raak. Dit is uitputtend.

Die derde trimester is 'n grootste-hits album van ongemak, en baie simptome oorvleuel en versterk mekaar. Hier is wat sy dalk nog hanteer — en wat jy oor elkeen moet weet.

Ribpyn en ribflaring: die uterus druk die ribbes uitwaarts, en die baba se voete mag direk teen hulle skop. Sommige vroue voel soosof hul ribbes uitmekaar gehaal word. Daar is geen behandeling nie — net volharding.

Swelling (edema): ligte swelling in die voete, enkels, en hande is normaal as gevolg van verhoogde bloedvolume en vloeistofretensie. Skielike ernstige swelling (veral in die gesig) is 'n waarskuwingsteken van preeklampsie — rapporteer dit onmiddellik.

Insomnia: tussen die urinering, die hartbrand, die onvermoë om 'n gemaklike posisie te vind, die baba wat akrobatiese toere doen om 2 nm, en die angs oor om 'n ouer te word — slaap word amper onmoontlik. Dit is nie 'n wilskragprobleem nie.

Hartbrand en suur refluks: progesteroon ontspan die klep tussen die maag en slukderm, en die uterus druk die maag opwaarts. Sy mag nie 'n volle maaltyd kan eet sonder om te voel soosof haar bors aan die brand is nie. Kleinere, meer gereelde maaltye help.

Pelviese gordelpyn (PGP): die hormoon relaxin maak die gewrigte in haar bekken los om voor te berei vir geboorte. Dit kan stekende pyn in die pubiese been, heupe, en onderrug veroorsaak, veral wanneer sy loop, omdraai in die bed, of trappe klim. Sommige vroue het 'n ondersteuningsgordel of fisioterapie nodig.

Karpale tunnel sindroom: ja, regtig. Vloeistofretensie tydens swangerskap kan die senuwees in die polse saamdruk, wat dofheid, tinteling, en pyn in die hande veroorsaak. Dit los gewoonlik op na die bevalling.

Geen van hierdie is "net deel van swangerskap" in die sin dat sy dit stil moet verduur nie. Hulle is almal die moeite werd om met haar verskaffer te bespreek, veral as enige simptoom haar daaglikse lewe beduidend beïnvloed.