Κακοποίηση Κατά την Εγκυμοσύνη — Πώς Είναι ένας Καλός Σύντροφος

Η κακοποίηση κατά την εγκυμοσύνη παίρνει πολλές μορφές, και η σωματική βία είναι μόνο η πιο ορατή. Η κατανόηση ολόκληρου του φάσματος είναι απαραίτητη — γιατί πολλοί άνθρωποι που είναι κακοποιητικοί δεν αναγνωρίζουν τη συμπεριφορά τους ως κακοποίηση, και πολλοί άνθρωποι που κακοποιούνται δεν έχουν λέξεις για αυτό που τους συμβαίνει.

Η σωματική κακοποίηση κατά την εγκυμοσύνη περιλαμβάνει χτύπημα, σπρώξιμο, άρπαγμα, στραγγαλισμό, ή οποιαδήποτε σωματική βία. Κατά την εγκυμοσύνη, αυτό φέρει επιπλέον κινδύνους: αποκόλληση πλακούντα, πρόωρο τοκετό, χαμηλό βάρος γέννησης, αποβολή, και μητρικό θάνατο. Οι κακοποιητές μπορεί να στοχεύουν συγκεκριμένα την κοιλιά, ή μπορεί να αποφεύγουν ορατές περιοχές για να διατηρήσουν εμφανίσεις.

Η συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση περιλαμβάνει συνεχή κριτική, ταπείνωση, απειλές, απομόνωση από φίλους και οικογένεια, παρακολούθηση του τηλεφώνου και των κινήσεών της, και τη χρήση της εγκυμοσύνης ως όπλο εναντίον της ('κανείς άλλος δεν θα σε ήθελε με παιδί'). Αυτός ο τύπος κακοποίησης διαβρώνει την αίσθηση εαυτού της και την κάνει να νιώθει παγιδευμένη — ειδικά όταν η εγκυμοσύνη περιορίζει την ανεξαρτησία της.

Ο αναπαραγωγικός εξαναγκασμός είναι μια μορφή κακοποίησης ειδική για την αναπαραγωγική υγεία: σαμποτάζ της αντισύλληψης, πίεση να μείνει έγκυος ή να τερματίσει μια εγκυμοσύνη ενάντια στη θέλησή της, ή έλεγχος των αποφάσεων για την προγεννητική φροντίδα. Κατά την εγκυμοσύνη, αυτό μπορεί να μοιάζει με απαγόρευση να παρευρεθεί σε ραντεβού, λήψη ιατρικών αποφάσεων για λογαριασμό της, ή έλεγχο του τι τρώει ή πώς κινείται.

Η οικονομική κακοποίηση περιλαμβάνει τον έλεγχο όλων των χρημάτων, την παρεμπόδιση της εργασίας της, την απόκρυψη οικονομικών πληροφοριών, ή το να την κάνετε οικονομικά εξαρτημένη. Κατά την εγκυμοσύνη, όταν η ικανότητά της να κερδίζει μπορεί ήδη να είναι μειωμένη, αυτό την παγιδεύει περισσότερο.

Τα στατιστικά στοιχεία είναι σοβαρά: η ενδοοικογενειακή βία από σύντροφο επηρεάζει εκτιμώμενο 3-9% των εγκυμοσυνών, και για πολλές γυναίκες, η εγκυμοσύνη είναι όταν η κακοποίηση ξεκινά ή κλιμακώνεται. Η ορμονική ευαλωτότητα, η σωματική εξάρτηση, και η κοινωνική προσδοκία να 'κρατήσει η οικογένεια ενωμένη' δημιουργούν συνθήκες που εκμεταλλεύονται οι κακοποιητές.

Αν αναγνωρίζετε κάποιο από αυτά τα μοτίβα στη δική σας συμπεριφορά — διαβάστε προσεκτικά την υπόλοιπη σελίδα. Αν τα αναγνωρίζετε στη σχέση κάποιου άλλου — υπάρχει καθοδήγηση εδώ και για εσάς.

Αυτή είναι μια από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του, και το γεγονός ότι την κάνετε υποδηλώνει μια ικανότητα για ανάπτυξη που πολλοί άνθρωποι δεν έχουν. Αλλά η αυτογνωσία από μόνη της δεν αλλάζει τη συμπεριφορά — η ειλικρινής αξιολόγηση την αλλάζει.

Η ελεγκτική συμπεριφορά κατά την εγκυμοσύνη συχνά μεταμφιέζεται σε ανησυχία. Εδώ είναι συγκεκριμένα μοτίβα που πρέπει να εξετάσετε ειλικρινά στον εαυτό σας:

Παρακολουθείτε το τηλέφωνό της, διαβάζετε τα μηνύματά της, ή παρακολουθείτε την τοποθεσία της; Το δικαιολογείτε ως 'απλά θέλω να σιγουρευτώ ότι είναι ασφαλής'; Αυτό είναι παρακολούθηση, όχι φροντίδα.

Ελέγχετε τι τρώει, πόσο ασκείται, ή πού πηγαίνει — πέρα από αυτό που έχει συστήσει ο γιατρός της; Το πλαισιώνετε ως 'προστασία του μωρού'; Υπάρχει μια γραμμή ανάμεσα στην υποστηρικτική εμπλοκή και τη χρήση της εγκυμοσύνης ως δικαιολογία για έλεγχο.

Την απομονώνετε από φίλους ή οικογένεια; Κριτικάρετε τους ανθρώπους με τους οποίους είναι κοντά, δυσκολεύετε το να τους βλέπει, ή δημιουργείτε συγκρούσεις όταν κάνει σχέδια χωρίς εσάς; Η απομόνωση είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ελέγχου.

Την κάνετε να νιώθει ενοχές επειδή εκφράζει συναισθήματα ή προτιμήσεις που διαφέρουν από τις δικές σας; Απορρίπτετε τις ανησυχίες της ως 'ορμονικές' ή 'παράλογες'; Κατά την εγκυμοσύνη, η ορμονική απόρριψη είναι ιδιαίτερα ύπουλη γιατί έχει ένα επίχρισμα ιατρικής αληθοφάνειας.

Ελέγχετε τα οικονομικά σε τέτοιο βαθμό που πρέπει να ζητάει άδεια για να ξοδέψει χρήματα; Χρησιμοποιείτε τα χρήματα ως μοχλό πίεσης σε διαφωνίες;

Υψώνετε τη φωνή σας, χτυπάτε τοίχους, πετάτε πράγματα, ή χρησιμοποιείτε τη σωματική σας παρουσία για να εκφοβίσετε — ακόμα κι αν δεν την έχετε αγγίξει ποτέ; Ο εκφοβισμός είναι κακοποίηση.

Αν αναγνωρίσατε τον εαυτό σας σε κάποιο από αυτά τα μοτίβα, αυτή η αναγνώριση είναι σημαντική. Σημαίνει ότι μπορείτε να δείτε τη συμπεριφορά. Το επόμενο βήμα είναι η λογοδοσία: όχι να ζητάτε συγγνώμη και να επαναλαμβάνετε το μοτίβο, αλλά να αναζητάτε ενεργά βοήθεια για να αλλάξετε. Τα προγράμματα παρέμβασης για κακοποιητές (BIPs) — όχι η διαχείριση θυμού, που είναι κάτι διαφορετικό — είναι σχεδιασμένα ειδικά για αυτό. Μια γραμμή βοήθειας για ενδοοικογενειακή βία μπορεί να σας συνδέσει με τοπικά προγράμματα· το findahelpline.com τα παραθέτει ανά χώρα.

Πρώτα: πάρτε το στα σοβαρά. Το 'δεν θα την πλήγωνα ποτέ' είναι κάτι που λένε πολλοί άνθρωποι που τελικά το κάνουν. Αυτό δεν στοχεύει να είναι κατηγορητικό — στοχεύει να υπογραμμίσει ότι ο θυμός που νιώθεται διαχειρίσιμος σήμερα μπορεί να κλιμακωθεί υπό πίεση, και η εγκυμοσύνη είναι μία από τις πιο αγχωτικές μεταβάσεις ζωής που υπάρχουν.

Ο θυμός από μόνος του δεν είναι λάθος. Είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα, και η μετάβαση στη γονεϊκότητα φέρνει νόμιμους παράγοντες άγχους: οικονομική πίεση, μεταβαλλόμενη δυναμική σχέσης, φόβο του αγνώστου, στέρηση ύπνου (ακόμα και πριν έρθει το μωρό), και το αίσθημα ότι μπαίνετε στην άκρη ενώ όλη η προσοχή πηγαίνει στην εγκυμοσύνη. Αυτά τα συναισθήματα είναι έγκυρα.

Αυτό που έχει σημασία είναι τι κάνετε με τον θυμό. Αν φωνάζετε, χτυπάτε πόρτες, χτυπάτε τοίχους, οδηγείτε επιθετικά, δίνετε τη σιωπηλή αντιμετώπιση για μέρες, ή χρησιμοποιείτε εκφοβιστική γλώσσα σώματος — αυτές δεν είναι υγιείς εκφράσεις θυμού, και δημιουργούν ένα περιβάλλον φόβου ανεξάρτητα από το αν έχετε βάλει χέρι πάνω της.

Η διάκριση ανάμεσα στη διαχείριση θυμού και την παρέμβαση για κακοποίηση έχει σημασία εδώ. Αν ο θυμός σας είναι γνήσια περιστασιακός και μη ελεγκτικός — εκνευρίζεστε υπό πίεση αλλά δεν επιδιώκετε να την κυριαρχήσετε ή να την ελέγξετε — η ατομική θεραπεία εστιασμένη σε δεξιότητες αντιμετώπισης, επικοινωνία, και διαχείριση άγχους μπορεί να βοηθήσει. Η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (CBT) έχει καλή τεκμηρίωση για τη ρύθμιση θυμού.

Αν ο θυμός σας συνδέεται με τον έλεγχο — νιώθετε εξοργισμένος όταν δεν συμμορφώνεται, όταν παίρνει ανεξάρτητες αποφάσεις, όταν σας αμφισβητεί — αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα που απαιτεί ένα πρόγραμμα παρέμβασης για κακοποιητές, όχι τυπική θεραπεία. Ένα BIP αντιμετωπίζει τις υποκείμενες πεποιθήσεις για την εξουσία και το δικαίωμα που οδηγούν την ελεγκτική συμπεριφορά.

Σε κάθε περίπτωση, δράστε τώρα. Η περίοδος μετά τον τοκετό εντείνει κάθε παράγοντα άγχους που νιώθετε κατά την εγκυμοσύνη, και το να περιμένετε μέχρι να έρθει το μωρό για να αντιμετωπίσετε τον θυμό είναι πολύ αργά. Το παιδί σας αξίζει να μεγαλώσει σε ένα σπίτι όπου δεν ακούει ποτέ τη μητέρα του να δέχεται φωνές, όπου οι τοίχοι δεν έχουν μπαλώματα, όπου ο θυμός επεξεργάζεται — δεν επιδεικνύεται.

Πόροι που μπορούν να βοηθήσουν τώρα: πολλές γραμμές βοήθειας για ενδοοικογενειακή βία δέχονται κλήσεις από ανθρώπους που ανησυχούν για τη δική τους συμπεριφορά, όχι μόνο από θύματα. Μια εθνική γραμμή για ψυχική υγεία ή χρήση ουσιών μπορεί να σας συνδέσει με τοπικούς θεραπευτές. Πολλά προγράμματα βοήθειας εργαζομένων (EAP) προσφέρουν δωρεάν εμπιστευτικές συνεδρίες συμβουλευτικής.

Αν υποψιάζεστε ή ξέρετε ότι κάποιος στη ζωή σας — μια φίλη, αδερφή, συνάδελφος, γείτονας — κακοποιείται από τον/την σύντροφό της κατά την εγκυμοσύνη, το ένστικτό σας να βοηθήσετε είναι σωστό. Αλλά ο τρόπος που βοηθάτε έχει τεράστια σημασία, γιατί οι καλοπροαίρετες ενέργειες μπορούν ακούσια να τη θέσουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο.

Η πιο επικίνδυνη στιγμή σε μια κακοποιητική σχέση είναι όταν το θύμα προσπαθεί να φύγει. Αυτό δεν είναι επιχείρημα ενάντια στο να φύγει — είναι λόγος να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε παρέμβαση είναι προσεκτικά σχεδιασμένη. Το να πιέζετε το ζήτημα, να αντιμετωπίσετε τον/την σύντροφό της, ή να εκδώσετε τελεσίγραφα μπορεί να κλιμακώσει τη βία.

Τι να κάνετε αντ' αυτού: δημιουργήστε έναν ασφαλή χώρο για εκείνη να μιλήσει. Αφήστε την να ξέρει ότι παρατηρήσατε κάτι (συγκεκριμένες παρατηρήσεις, όχι κατηγορίες) και ότι είστε διαθέσιμος χωρίς κρίση. 'Παρατήρησα ότι φαίνεσαι αγχωμένη όταν εκείνος τηλεφωνεί. Είμαι εδώ αν θέλεις ποτέ να μιλήσουμε' ανοίγει μια πόρτα χωρίς να την σπρώχνει μέσα από αυτήν.

Πιστέψτε την αν σας το πει. Μη ρωτάτε γιατί δεν φεύγει — αυτή η ερώτηση υπονοεί ότι είναι απλό, και δεν είναι. Το να φύγει κανείς απαιτεί σχεδιασμό ασφάλειας, οικονομικούς πόρους, στέγαση, νομική προστασία, και συναισθηματική ετοιμότητα. Κατά την εγκυμοσύνη, περιλαμβάνει επίσης συνέχεια προγεννητικής φροντίδας, ασφαλιστική κάλυψη, και τη σωματική ευαλωτότητα του να είσαι έγκυος.

Προσφέρετε συγκεκριμένη βοήθεια: 'μπορώ να κρατήσω μια τσάντα έκτακτης ανάγκης για σένα'. 'το σπίτι μου είναι ασφαλές μέρος ανά πάσα στιγμή'. 'μπορώ να έρθω μαζί σου στο ραντεβού αν θέλεις παρέα'. 'έχω τον αριθμό της γραμμής βοήθειας για ενδοοικογενειακή βία όποτε είσαι έτοιμη'. Μην αναλαμβάνετε τον έλεγχο — ενδυναμώστε την να παίρνει αποφάσεις. Η κακοποίηση αφαιρεί την αυτονομία, και το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι ένα ακόμα άτομο να παίρνει επιλογές για εκείνη.

Τεκμηριώστε αυτό που παρατηρείτε (ημερομηνίες, μελανιές, δηλώσεις) σε περίπτωση που τελικά το χρειαστεί για νομικές διαδικασίες — αλλά κρατήστε το ιδιωτικό και ασφαλές.

Αν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, καλέστε τον τοπικό αριθμό έκτακτης ανάγκης. Αν υπάρχει παρόν παιδί σε κίνδυνο, μπορεί να έχετε υποχρεωτική υποχρέωση αναφοράς — οι κανόνες διαφέρουν ανά χώρα και συχνά μέσα στην ίδια χώρα. Μια γραμμή βοήθειας για ενδοοικογενειακή βία μπορεί να σας βοηθήσει να διαχειριστείτε αυτές τις καταστάσεις με εκπαιδευμένους συμβούλους που κατανοούν την πολυπλοκότητα.

Αν έχετε αναγνωρίσει μοτίβα ελεγκτικής ή κακοποιητικής συμπεριφοράς στον εαυτό σας και θέλετε πραγματικά να αλλάξετε, οι πόροι υπάρχουν — αλλά απαιτούν δέσμευση, ειλικρίνεια, και χρόνο. Η αλλαγή είναι δυνατή, αλλά δεν είναι γρήγορη και δεν είναι εύκολη.

Τα Προγράμματα Παρέμβασης για Κακοποιητές (BIPs) είναι το χρυσό πρότυπο. Αυτά είναι δομημένα ομαδικά προγράμματα, συνήθως διάρκειας 26-52 εβδομάδων, σχεδιασμένα ειδικά για ανθρώπους που έχουν εμπλακεί σε ενδοοικογενειακή βία. Σε αντίθεση με τη διαχείριση θυμού (που αντιμετωπίζει τη συναισθηματική ρύθμιση) ή τη συμβουλευτική ζεύγους (που υποθέτει ίση δυναμική εξουσίας), τα BIPs αντιμετωπίζουν τις πεποιθήσεις για την εξουσία, το δικαίωμα, και τον έλεγχο που βρίσκονται στη βάση της κακοποιητικής συμπεριφοράς. Είναι διαθέσιμα στις περισσότερες μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές και πολλές μικρότερες κοινότητες. Μια γραμμή βοήθειας για ενδοοικογενειακή βία μπορεί να σας συνδέσει με τοπικά προγράμματα.

Η ατομική θεραπεία με έναν κλινικό με εμπειρία στην IPV (ενδοοικογενειακή βία από σύντροφο) είναι ένας άλλος σημαντικός πόρος. Αναζητήστε θεραπευτές εκπαιδευμένους στο Μοντέλο Duluth ή παρόμοια πλαίσια. Ένας γενικός θεραπευτής χωρίς εμπειρία σε IPV μπορεί ακούσια να επικυρώσει ορθολογικοποιήσεις που ένας εκπαιδευμένος ειδικός θα αμφισβητούσε.

Η θεραπεία ψυχικής υγείας και χρήσης ουσιών μπορεί επίσης να χρειάζεται παράλληλα — όχι αντί — με τα προγράμματα ειδικά για κακοποίηση. Αν αντιμετωπίζετε κατάθλιψη, άγχος, PTSD, ή χρήση ουσιών, αυτά μπορούν να επιδεινώσουν τη βλαβερή συμπεριφορά αλλά δεν την προκαλούν. Η θεραπεία τους είναι σημαντική αλλά και ανεπαρκής από μόνη της.

Βασικοί πόροι: - findahelpline.com: δωρεάν, εμπιστευτικές γραμμές βοήθειας σε πάνω από 130 χώρες, πολλές από τις οποίες δέχονται επίσης κλήσεις από ανθρώπους που ανησυχούν για τη δική τους συμπεριφορά - Μια εθνική γραμμή ψυχικής υγείας ή χρήσης ουσιών, για παραπομπές θεραπείας - Futures Without Violence (futureswithoutviolence.org): έρευνα και πόροι για υγιείς σχέσεις - Τοπικά προγράμματα αλλαγής συμπεριφοράς: ένας σύμβουλος γραμμής βοήθειας ή η εθνική σας συμμαχία για ενδοοικογενειακή βία μπορεί να σας παραπέμψει - Το βιβλίο "Why Does He Do That?" του Lundy Bancroft — γραμμένο για θύματα αλλά διαφωτιστικό και για ανθρώπους που εξετάζουν τη δική τους συμπεριφορά

Ένα κρίσιμο σημείο: μη χρησιμοποιείτε τη συμβουλευτική ζεύγους ως την κύρια παρέμβασή σας. Η συμβουλευτική ζεύγους υποθέτει ότι και οι δύο σύντροφοι μπορούν να μιλήσουν ελεύθερα, κάτι που είναι αδύνατο όταν ο ένας σύντροφος φοβάται τον άλλο. Μπορεί επίσης να γίνει ένας χώρος όπου ο κακοποιητικός σύντροφος μαθαίνει νέο λεξιλόγιο για να χειραγωγεί πιο αποτελεσματικά. Αντιμετωπίστε πρώτα τη συμπεριφορά σας ατομικά.

Μετά την ανάγνωση μιας σελίδας για την κακοποίηση, είναι φυσικό να θέλετε να κατανοήσετε πώς πραγματικά μοιάζει μια υγιής σχέση κατά την εγκυμοσύνη. Όχι μόνο η απουσία βλάβης — αλλά η ενεργή παρουσία σεβασμού, υποστήριξης, και κοινής λήψης αποφάσεων.

Σεβαστείτε την αυτονομία της. Το σώμα της περνά την εγκυμοσύνη, και αυτό σημαίνει ότι εκείνη παίρνει την τελική απόφαση για θέματα που αφορούν το σώμα της: τι τρώει, πώς κινείται, ποιες ιατρικές παρεμβάσεις συναινεί, πώς γεννάει, και αν θηλάζει. Έχετε φωνή. Μπορείτε να μοιραστείτε τα συναισθήματά σας, να κάνετε ερωτήσεις, να εκφράσετε ανησυχίες. Αλλά η τελική απόφαση για το σώμα της ανήκει σε εκείνη. Πάντα.

Μοιραστείτε τη λήψη αποφάσεων για όλα τα υπόλοιπα. Οι αποφάσεις γονεϊκότητας, ο οικονομικός προγραμματισμός, οι διευθετήσεις διαβίωσης, η φύλαξη παιδιών — αυτές είναι κοινές αποφάσεις που θα έπρεπε να περιλαμβάνουν γνήσια συζήτηση, συμβιβασμό, και αμοιβαίο σεβασμό. Κανένας σύντροφος δεν θα έπρεπε να υπαγορεύει μονομερώς αυτές τις επιλογές.

Να είστε συναισθηματικά διαθέσιμος. Η εγκυμοσύνη είναι ένας συναισθηματικός μαραθώνιος. Χρειάζεται έναν σύντροφο που μπορεί να καθίσει με δύσκολα συναισθήματα — τα δικά της και τα δικά σας — χωρίς να κλείνεται, να εκρήγνυται, ή να αλλάζει θέμα. Αυτό σημαίνει να μάθετε να λέτε: 'αυτό ακούγεται πραγματικά δύσκολο. Είμαι εδώ'. Σημαίνει να μη μεταχειρίζεστε τα συναισθήματά της ως προβλήματα προς επίλυση.

Κάντε το μερίδιό σας. Οικιακή εργασία, προγραμματισμός ραντεβού, προετοιμασία παιδικού δωματίου, έρευνα για καθίσματα αυτοκινήτου, μάθηση για την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση βρεφών — μην περιμένετε να σας το ζητήσουν. Δείτε τι χρειάζεται να γίνει και κάντε το. Το νοητικό φορτίο της διαχείρισης ενός νοικοκυριού ενώ μεγαλώνει έναν άνθρωπο είναι τεράστιο, και οι σύντροφοι που εμφανίζονται χωρίς να τους κατευθύνουν είναι αυτοί που χτίζουν διαρκή εμπιστοσύνη.

Διαχειριστείτε τη δική σας ψυχική υγεία. Δεν μπορείτε να είστε μια σταθερή παρουσία για εκείνη αν εσωτερικά καταρρέετε. Η αναζήτηση θεραπείας, η διατήρηση φιλιών, η άσκηση, και η επεξεργασία των δικών σας φόβων για τη γονεϊκότητα δεν είναι εγωιστικά — είναι προϋποθέσεις για να είστε ο σύντροφος και ο γονιός που χρειάζεται η οικογένειά σας.

Χτίστε μια σχέση που το παιδί σας θα ήθελε για τον εαυτό του. Τα παιδιά μαθαίνουν πώς μοιάζει η αγάπη παρατηρώντας τους γονείς τους. Το ερώτημα δεν είναι μόνο 'είμαι καλός σύντροφος;' — είναι 'θα ήθελα το παιδί μου να αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζω τη μητέρα του;'. Αυτό είναι το πρότυπο. Ανταποκριθείτε σε αυτό.