Εκπλήξεις Τρίτου Τριμήνου — Τι δεν λέγεται στους Συντρόφους

Οι ηλεκτρικές κράμπες είναι ακριβώς αυτό που ακούγεται — ξαφνικός, έντονος, διαπεραστικός πόνος στην πυέλο, τον κόλπο ή το ορθό που χτυπά σαν ηλεκτρικό σοκ και εξαφανίζεται το ίδιο γρήγορα. Συνήθως διαρκεί μόνο μερικά δευτερόλεπτα αλλά μπορεί να είναι τόσο έντονο που αναστενάζει, σταματά στη μέση της πρότασης ή πιάνει κάτι.

Αυτό προκαλείται από το κεφάλι του μωρού (ή άλλα μέρη του σώματος) που πιέζουν τα νεύρα στην κάτω πυέλο, ιδιαίτερα καθώς το μωρό κατεβαίνει χαμηλότερα στο τρίτο τρίμηνο. Μπορεί επίσης να προκληθεί από τις κινήσεις του μωρού που χτυπούν τον τράχηλο ή από την τέντωμα των στρογγυλών συνδέσμων που υποστηρίζουν τη μήτρα. Είναι εντελώς ακίνδυνο — αλλά δεν φαίνεται ακίνδυνο.

Οι ηλεκτρικές κράμπες τείνουν να συμβαίνουν πιο συχνά καθώς το μωρό εμπλέκεται (κατεβαίνει στην πυέλο για να προετοιμαστεί για τον τοκετό), γι' αυτό είναι πιο συχνές στις τελευταίες 4-6 εβδομάδες. Μπορεί να συμβεί όταν περπατά, στέκεται, αλλάζει θέσεις ή δεν κάνει απολύτως τίποτα.

Ο λόγος που πρέπει να γνωρίζετε γι' αυτό: όταν η σύντροφός σας ξαφνικά αναστενάζει, πιάνει την πυέλο της και λέει κάτι όπως "Ω Θεέ μου" στη μέση του Target, το πρώτο σας ένστικτο μπορεί να είναι να πανικοβληθείτε. Γνωρίζοντας ότι οι ηλεκτρικές κράμπες υπάρχουν — και ότι είναι φυσιολογικές — σας αποτρέπει από το να τρέξετε στο ER για αυτό που είναι ουσιαστικά ένα πολύ δυσάρεστο αλλά καλοήθες ηλεκτρικό σοκ.

Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι αν ο έντονος πόνος δεν υποχωρεί, είναι συνεχής αντί για παροδικός, ή συνοδεύεται από αιμορραγία ή συσπάσεις, αυτό είναι διαφορετικό. Η επίμονη πυελική πόνος απαιτεί κλήση στον πάροχο.

Ναι, η εγκυμοσύνη στον εγκέφαλο είναι επιστημονικά πραγματική, και δεν είναι ότι είναι απρόσεκτη ή τεμπέλα. Έρευνες που δημοσιεύθηκαν στο Medical Journal of Australia και επιβεβαιώθηκαν από πολλές μελέτες νευροαπεικόνισης έχουν δείξει ότι η εγκυμοσύνη προκαλεί μετρήσιμες αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου.

Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου, ο όγκος της γκρίζας ύλης μειώνεται πραγματικά σε περιοχές που σχετίζονται με την κοινωνική γνωστική λειτουργία — ο εγκέφαλος αναδιοργανώνεται κυριολεκτικά για την γονεϊκότητα. Συνδυάστε αυτό με ορμονικές εκρήξεις (η προγεστερόνη έχει κατασταλτικές επιδράσεις στον εγκέφαλο), χρόνια διαταραχή ύπνου (σηκώνεται 3-5 φορές τη νύχτα για να ουρήσει), σωματική δυσφορία που καθιστά δύσκολη τη συγκέντρωση, και το τεράστιο γνωστικό φορτίο της προετοιμασίας για ένα μωρό.

Το αποτέλεσμα: ξεχνάει λέξεις στη μέση της πρότασης, μπαίνει σε δωμάτια χωρίς να ξέρει γιατί, χάνει τα κλειδιά της καθημερινά, δυσκολεύεται με καθήκοντα που κανονικά θα τα έκανε εύκολα, και μπορεί να αισθάνεται πραγματικά απογοητευμένη ή τρομαγμένη από την γνωστική ομίχλη. Μερικές γυναίκες το περιγράφουν ως να σκέφτονται μέσα από σιρόπι.

Αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τις γυναίκες που καυχιούνται ότι είναι οξυδερκείς και οργανωμένες. Η απώλεια γνωστικής λειτουργίας μπορεί να φαίνεται ανησυχητική και ακόμη και ταπεινωτική. Όταν λέει "Νιώθω τόσο ανόητη," δεν ζητάει κομπλιμέντα — εκφράζει πραγματική αγωνία για μια αλλαγή που δεν μπορεί να ελέγξει.

Τα καλά νέα: οι αλλαγές στον εγκέφαλο αναστρέφονται σε μεγάλο βαθμό μετά τον τοκετό (αν και η στέρηση ύπνου με ένα νεογέννητο δεν βοηθά). Στο μεταξύ, μικρές πρακτικές υποστηρίξεις κάνουν πραγματική διαφορά.

Μέχρι το τρίτο τρίμηνο, η μήτρα έχει μεγαλώσει σε τέτοιο βαθμό που πιέζει φυσικά το διάφραγμα — τον μυ που ελέγχει την αναπνοή. Αυτό μειώνει την ικανότητα των πνευμόνων της κατά 20%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε αναπνοή είναι πιο ρηχή από το φυσιολογικό. Αναπνέει κυριολεκτικά για δύο με λιγότερο χώρο για να το κάνει.

Εκτός από τη μηχανική συμπίεση, η προγεστερόνη (η κυρίαρχη ορμόνη της εγκυμοσύνης) αλλάζει πραγματικά το πρότυπο αναπνοής της. Αυξάνει τον ρυθμό αναπνοής και την ευαισθησία στο διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει αίσθηση δύσπνοιας ή πείνας για αέρα ακόμα και όταν τα επίπεδα οξυγόνου της είναι απολύτως φυσιολογικά.

Το αποτέλεσμα: κουράζεται ανεβαίνοντας σκάλες, δεν μπορεί να ολοκληρώσει μια πρόταση χωρίς να σταματήσει για να αναπνεύσει, αισθάνεται δύσπνοια ξαπλωμένη (ιδιαίτερα ανάσκελα), και μπορεί να ξυπνά αναστενάζοντας τη νύχτα. Μπορεί να χρειαστεί να κοιμάται στηριγμένη σε μαξιλάρια ή σε κεκλιμένη θέση.

Αυτό συνήθως βελτιώνεται στις τελευταίες 2-4 εβδομάδες της εγκυμοσύνης όταν το μωρό κατεβαίνει στην πυέλο (ονομάζεται "φωτισμός"), που αφαιρεί την πίεση από το διάφραγμα. Μέχρι τότε, είναι μια καθημερινή πάλη που είναι αόρατη σε όλους εκτός από αυτήν.

Πότε να ανησυχήσετε: αν η δύσπνοια εμφανιστεί ξαφνικά, είναι σοβαρή, συνοδεύεται από πόνο στο στήθος, ταχυκαρδία, αιμόπτυση ή πρήξιμο σε ένα πόδι, αυτά μπορεί να είναι σημάδια πνευμονικής εμβολής (θρόισμα στο πνεύμονα) — μια σπάνια αλλά σοβαρή επιπλοκή της εγκυμοσύνης. Καλέστε το 911 για ξαφνική σοβαρή δύσπνοια με οποιοδήποτε από αυτά τα συνοδευτικά συμπτώματα.

Όχι — και η πρόταση να μειώσει τα υγρά είναι πραγματικά επιβλαβής. Η αφυδάτωση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνει τον κίνδυνο λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος, πρόωρες συσπάσεις και δυσκοιλιότητα. Χρειάζεται να πίνει περισσότερα υγρά στο τρίτο τρίμηνο, όχι λιγότερα.

Ορίστε γιατί ουρεί συνεχώς: το κεφάλι του μωρού κάθεται απευθείας στην κύστη της. Στο τρίτο τρίμηνο, η μήτρα καταλαμβάνει τόσο πολύ χώρο στην πυέλο που η κύστη συμπιέζεται σε ένα κλάσμα της κανονικής της ικανότητας. Δεν μπορεί φυσικά να κρατήσει όσο ούρο κρατούσε παλιά — μερικές φορές ακόμα και λίγες κουταλιές προκαλούν την επιθυμία να πάει.

Επιπλέον, οι νεφροί της φιλτράρουν 50% περισσότερο όγκο αίματος από πριν την εγκυμοσύνη, παράγοντας περισσότερο ούρο. Και οι κινήσεις του μωρού μπορούν να πιέσουν την κύστη χωρίς προειδοποίηση, δημιουργώντας ξαφνική επιτακτικότητα που δεν μπορεί να αγνοήσει.

Το βράδυ, αυτό γίνεται ένας ιδιαίτερος εφιάλτης. Όταν ξαπλώνει, το υγρό που έχει συγκεντρωθεί στα πρησμένα πόδια και τα πόδια της (ευχαριστώ τη βαρύτητα) επιστρέφει στην κυκλοφορία του αίματος και φιλτράρεται από τους νεφρούς της, προκαλώντας αυξημένη νυχτερινή ούρηση. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν σταματήσει να πίνει νερό στις 8 μ.μ., θα σηκωθεί πολλές φορές.

Η διαταραχή ύπνου από αυτό μόνο είναι σημαντική. Μπορεί να σηκώνεται 4-8 φορές τη νύχτα, και κάθε ταξίδι περιλαμβάνει τη σωματική προσπάθεια να κυλήσει το εγκυμονούμενο σώμα της από το κρεβάτι, να πλοηγηθεί στο μπάνιο στο σκοτάδι και να προσπαθήσει να ξανακοιμηθεί. Είναι εξαντλητικό.

Το τρίτο τρίμηνο είναι ένα greatest-hits άλμπουμ δυσφορίας, και πολλά συμπτώματα επικαλύπτονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Ορίστε τι άλλο μπορεί να αντιμετωπίζει — και τι πρέπει να γνωρίζετε για το καθένα.

Πόνος στα πλευρά και φούσκωμα: η μήτρα πιέζει τα πλευρά προς τα έξω, και τα πόδια του μωρού μπορεί να κλωτσούν απευθείας εναντίον τους. Μερικές γυναίκες αισθάνονται ότι τα πλευρά τους διαχωρίζονται. Δεν υπάρχει θεραπεία — μόνο αντοχή.

Πρήξιμο (οίδημα): ήπιο πρήξιμο στα πόδια, τους αστραγάλους και τα χέρια είναι φυσιολογικό λόγω αυξημένου όγκου αίματος και κατακράτησης υγρών. Ξαφνικό σοβαρό πρήξιμο (ιδιαίτερα στο πρόσωπο) είναι προειδοποιητικό σημάδι προεκλαμψίας — αναφέρετέ το αμέσως.

Αϋπνία: ανάμεσα στην ούρηση, την καούρα, την αδυναμία να βρει μια άνετη θέση, το μωρό να κάνει ακροβατικά στις 2 π.μ., και την ανησυχία για το να γίνει γονέας — ο ύπνος γίνεται σχεδόν αδύνατος. Αυτό δεν είναι πρόβλημα θέλησης.

Καούρα και παλινδρόμηση οξέος: η προγεστερόνη χαλαρώνει την βαλβίδα μεταξύ στομάχου και οισοφάγου, και η μήτρα πιέζει το στομάχι προς τα πάνω. Μπορεί να μην μπορεί να φάει ένα πλήρες γεύμα χωρίς να αισθάνεται ότι το στήθος της καίγεται. Μικρότερα, πιο συχνά γεύματα βοηθούν.

Πόνος στην πυελική ζώνη (PGP): η ορμόνη ραλαξίνη χαλαρώνει τις αρθρώσεις στην πυέλο της για να προετοιμαστεί για τον τοκετό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει διαπεραστικό πόνο στο ηβικό οστό, τους γοφούς και την κάτω πλάτη, ειδικά όταν περπατά, γυρίζει στο κρεβάτι ή ανεβαίνει σκάλες. Μερικές γυναίκες χρειάζονται ζώνη υποστήριξης ή φυσικοθεραπεία.

Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα: ναι, πραγματικά. Η κατακράτηση υγρών κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να συμπιέσει τα νεύρα στους καρπούς, προκαλώντας μούδιασμα, μυρμήγκιασμα και πόνο στα χέρια. Συνήθως υποχωρεί μετά τον τοκετό.

Κανένα από αυτά δεν είναι "απλώς μέρος της εγκυμοσύνης" με την έννοια ότι θα πρέπει να τα υπομένει σιωπηλά. Όλα αξίζουν να συζητηθούν με τον πάροχό της, ειδικά αν κάποιο σύμπτωμα επηρεάζει σημαντικά την καθημερινή της ζωή.