तिसरा त्रैमासिक आश्चर्य — भागीदारांना सांगितलेले नाही

लाइटनिंग क्रॉच म्हणजे जे दिसते तसंच आहे — पेल्विस, योनी, किंवा मलाशयात अचानक, तीव्र, झपाट्याने वेदना जी इलेक्ट्रिक शॉकसारखी लागते आणि तितक्याच वेगाने गायब होते. हे सामान्यतः काही सेकंद टिकते पण इतके तीव्र असू शकते की ती गडबडते, वाकते, किंवा काहीतरी पकडते.

हे बाळाच्या डोक्यामुळे (किंवा इतर शरीराच्या भागांमुळे) खालील पेल्विसमधील नर्व्हवर दाब देण्यामुळे होते, विशेषतः जेव्हा बाळ तिसऱ्या त्रैमासिकात खाली येते. हे बाळाच्या हालचालींमुळे गर्भाशयाच्या ग्रीवेत किंवा गर्भाशयाला आधार देणाऱ्या गोल लिगामेंटच्या ताणामुळेही ट्रिगर होऊ शकते. हे पूर्णपणे हानिकारक नाही — पण ते हानिकारक वाटत नाही.

लाइटनिंग क्रॉच सामान्यतः बाळ जन्माच्या तयारीसाठी पेल्विसमध्ये उतरल्यावर अधिक वारंवार होते, म्हणूनच हे अंतिम 4-6 आठवड्यात सर्वाधिक सामान्य आहे. हे चालताना, उभे राहताना, स्थिती बदलताना, किंवा काहीही न करता अचानक होऊ शकते.

तुम्हाला याबद्दल माहिती असणे आवश्यक आहे: जेव्हा तुमचा भागीदार अचानक गडबडतो, पेल्विस पकडतो, आणि Target मध्ये "ओह माझा देव" असे काहीतरी म्हणतो, तेव्हा तुमचा पहिला प्रतिसाद पॅनिक होऊ शकतो. लाइटनिंग क्रॉच अस्तित्वात आहे हे जाणून घेणे — आणि ते सामान्य आहे — तुम्हाला ER मध्ये धावण्यापासून रोखते, जे मूलतः एक अत्यंत अस्वस्थ पण सौम्य नर्व्ह झॅप आहे.

तरीही, जर तीव्र वेदना कमी होत नसेल, सतत असेल किंवा रक्तस्त्राव किंवा संकुचनासोबत असेल, तर ते वेगळे आहे. सतत पेल्विक वेदना प्रदाता कडे कॉल करण्यास पात्र आहे.

होय, गर्भधारणेचा मेंदू वैज्ञानिकदृष्ट्या खरा आहे, आणि ती बेफाम किंवा आळशी नाही. ऑस्ट्रेलियाच्या मेडिकल जर्नलमध्ये प्रकाशित झालेल्या संशोधनाने आणि अनेक न्यूरोइमेजिंग अभ्यासांनी दर्शविले आहे की गर्भधारणा मेंदूच्या संरचना आणि कार्यामध्ये मोजता येण्यासारखे बदल घडवते.

तिसऱ्या त्रैमासिकात, सामाजिक ज्ञानाशी संबंधित क्षेत्रांमध्ये ग्रे मॅटरचे प्रमाण वास्तवात कमी होते — मेंदू पालकत्वासाठी स्वतःला पुन्हा संघटित करत आहे. हार्मोनल वाढीबरोबर (प्रोजेस्टेरोनमध्ये मेंदूवर शांत करणारे परिणाम आहेत), दीर्घकालीन झोपेचा विघटन (ती रात्री 3-5 वेळा मूळव्याध करण्यासाठी उठते), शारीरिक अस्वस्थता जी लक्ष केंद्रित करणे कठीण करते, आणि बाळासाठी तयारी करण्याचा प्रचंड मानसिक ताण यामुळे हे होते.

परिणाम: ती वाक्याच्या मध्यभागी शब्द विसरते, कोणत्याही कारणाशिवाय खोल्या मध्ये जाते, दररोज तिच्या चाव्या हरवते, ती सामान्यतः सहजतेने पार करेल अशा कार्यांमध्ये संघर्ष करते, आणि मानसिक धुंदामुळे तिला खरोखरच निराश किंवा घाबरलेले वाटू शकते. काही महिलांना असे वाटते की त्या सिरपच्या माध्यमातून विचार करत आहेत.

हे विशेषतः त्या महिलांसाठी कठीण आहे ज्या तीव्र आणि संघटित असण्याचा गर्व करतात. मानसिक कार्यक्षमता गमावणे चिंताजनक आणि अगदी लज्जास्पद वाटू शकते. जेव्हा ती "मी किती मूर्ख वाटते" असे म्हणते, तेव्हा ती प्रशंसा मागत नाही — ती एका बदलाबद्दल खरे दुःख व्यक्त करत आहे ज्यावर तिचा नियंत्रण नाही.

चांगली बातमी: प्रसूतीनंतर मेंदूतील बदल मोठ्या प्रमाणात उलटतात (तरीही नवजात बाळासोबत झोपेची कमतरता मदत करत नाही). या दरम्यान, लहान व्यावहारिक समर्थन खरोखरच फरक करतात.

तिसऱ्या त्रैमासिकात, गर्भाशय इतके वाढले आहे की ते श्वास घेण्यास मदत करणाऱ्या डायफ्रामवर शारीरिकदृष्ट्या दाब देत आहे. यामुळे तिची फुफ्फुसाची क्षमता 20% पर्यंत कमी होते, म्हणजे प्रत्येक श्वास सामान्यपेक्षा कमी गडद आहे. ती प्रत्यक्षात दोन व्यक्तींसाठी श्वास घेत आहे, कमी जागेसह.

याशिवाय, प्रोजेस्टेरोन (गर्भधारणेचा प्रमुख हार्मोन) तिचा श्वास घेण्याचा पॅटर्न बदलतो. हे श्वसन दर आणि कार्बन डाइऑक्साइडच्या संवेदनशीलतेत वाढ करते, ज्यामुळे श्वास घेण्यास त्रास किंवा हवेची भूक निर्माण होऊ शकते, अगदी तिचे ऑक्सिजन स्तर पूर्णपणे सामान्य असतानाही.

परिणाम: ती जिन्यावर चढताना थकते, श्वास घेण्यासाठी थांबण्याशिवाय वाक्य पूर्ण करू शकत नाही, पाठीवर झोपताना श्वास कमी वाटतो (विशेषतः पाठीवर), आणि रात्री गडबडत उठू शकते. तिला उशींवर झोपण्याची किंवा झुकलेल्या स्थितीत झोपण्याची आवश्यकता असू शकते.

हे सामान्यतः गर्भधारणेच्या अंतिम 2-4 आठवड्यात सुधारते जेव्हा बाळ पेल्विसमध्ये उतरते (याला लाइटनिंग म्हणतात), ज्यामुळे डायफ्रामवरचा दाब कमी होतो. तोपर्यंत, हे एक दैनिक संघर्ष आहे जो तिच्याशिवाय इतर कोणालाही दिसत नाही.

कधी काळजी घेणे आवश्यक आहे: जर श्वास घेण्यास त्रास अचानक आला, तीव्र असेल, छातीच्या वेदना, धडधड, रक्त खोकणे, किंवा एका पायात सूज असेल, तर हे फुफ्फुसाच्या एम्बोलिझम (फुफ्फुसात रक्ताचा थक्का) चे संकेत असू शकतात — गर्भधारणेतील दुर्मिळ पण गंभीर गुंतागुंत. या सह कोणत्याही सहायक लक्षणांसह अचानक-उत्पन्न तीव्र श्वास घेण्यास कॉल 911 करा.

नाही — आणि तिला द्रव कमी करण्याची सूचना देणे खरोखरच हानिकारक आहे. गर्भधारणेदरम्यान निर्जलीकरणामुळे मूत्रपिंडांच्या संसर्गाचा धोका, पूर्व-समय संकुचन, आणि कब्जियत वाढतो. तिला तिसऱ्या त्रैमासिकात कमी पाणी पिण्याऐवजी अधिक पाणी पिण्याची आवश्यकता आहे.

ती सतत मूळव्याध का करत आहे याचे कारण: बाळाचे डोकं तिच्या मूत्राशयावर थेट बसले आहे. तिसऱ्या त्रैमासिकात, गर्भाशय पेल्विसमध्ये इतकी जागा घेतो की मूत्राशय सामान्य क्षमतेच्या एक तृतीयांशावर दाबला जातो. ती शारीरिकदृष्ट्या पूर्वीप्रमाणे अधिक मूळव्याध धारण करू शकत नाही — कधी कधी काही चमचे मूळव्याध करण्याची इच्छा निर्माण करते.

याशिवाय, तिचे मूत्रपिंड गर्भधारणेपूर्वीच्या 50% अधिक रक्ताचे प्रमाण गाळत आहेत, अधिक मूळव्याध तयार करत आहेत. आणि बाळाच्या हालचालींमुळे मूत्राशयावर दाब येऊ शकतो, ज्यामुळे ती अनपेक्षितपणे मूळव्याध करण्याची इच्छा निर्माण होते.

रात्री, हे विशेषतः एक दुःस्वप्न बनते. जेव्हा ती झोपते, तर तिच्या सूजलेल्या पायांमध्ये आणि पायांमध्ये (गुरुत्वाकर्षणामुळे) जमा झालेला द्रव तिच्या रक्तप्रवाहात परत येतो आणि तिच्या मूत्रपिंडांद्वारे गाळला जातो, ज्यामुळे रात्री मूळव्याध वाढते. याचा अर्थ असा की, ती रात्री 8 वाजता पाणी पिणे थांबवली तरी, ती अजूनही अनेक वेळा उठेल.

यामुळे झोपेचा विघटन खूप महत्त्वाचा आहे. ती रात्री 4-8 वेळा उठत आहे, आणि प्रत्येक प्रवासात तिच्या गर्भधारणेच्या शरीराला बेडवरून बाहेर काढणे, अंधारात बाथरूममध्ये जाणे, आणि पुन्हा झोपण्याचा प्रयत्न करणे याचा शारीरिक प्रयत्न समाविष्ट आहे. हे थकवणारे आहे.

तिसरा त्रैमासिक अस्वस्थतेचा सर्वोत्कृष्ट हिट्स अल्बम आहे, आणि अनेक लक्षणे एकमेकांमध्ये ओव्हरलॅप आणि एकत्रित होतात. ती आणखी काय सामोरे जात आहे — आणि तुम्हाला प्रत्येकाबद्दल काय माहित असले पाहिजे.

पोटाच्या हाडांचा वेदना आणि पोटाच्या हाडांचा उभा राहणे: गर्भाशय पोटाच्या हाडांना बाहेर ढकलतो, आणि बाळाचे पाय थेट त्यांच्यावर किक करू शकतात. काही महिलांना असे वाटते की त्यांच्या पोटाच्या हाडांना फाटले जात आहे. यावर कोणतेही उपचार नाही — फक्त सहन करणे.

सूज (एडिमा): पाय, टाच, आणि हातांमध्ये सौम्य सूज सामान्य आहे कारण रक्ताचे प्रमाण आणि द्रव धारण वाढते. अचानक तीव्र सूज (विशेषतः चेहऱ्यावर) प्रीक्लेम्पसियाचा इशारा आहे — तात्काळ रिपोर्ट करा.

अनिद्रा: मूळव्याध, हृदयाची जळजळ, आरामदायक स्थिती सापडण्याची असमर्थता, बाळ रात्री 2 वाजता क्रीडा करत असताना, आणि पालक बनण्याबद्दलची चिंता यामुळे झोप घेणे जवळजवळ अशक्य बनते. हे इच्छाशक्तीचा प्रश्न नाही.

हृदयाची जळजळ आणि आम्ल पुनरुत्पादन: प्रोजेस्टेरोन पोट आणि अन्ननलिकेच्या दरम्यानच्या वॉल्व्हला आराम देते, आणि गर्भाशय पोटाला वर ढकलतो. ती तिच्या छातीला जळत असल्यासारखे वाटते, पूर्ण जेवण खाणे शक्य नाही. लहान, अधिक वारंवार जेवण मदत करतात.

पेल्विक गिर्डल वेदना (PGP): हार्मोन रिलॅक्सिन जन्मासाठी तयारी करण्यासाठी तिच्या पेल्विसमधील सांधे ढिल करतो. यामुळे प्यूबिक हाड, कंबरेत, आणि खालच्या पाठीमध्ये चिरकाळ वेदना होऊ शकते, विशेषतः चालताना, बिछान्यात वळताना, किंवा जिन्यावर चढताना. काही महिलांना समर्थन बेल्ट किंवा शारीरिक थेरपीची आवश्यकता असू शकते.

कार्पल टनल सिंड्रोम: होय, खरेच. गर्भधारणेदरम्यान द्रव धारण केल्यामुळे हातांच्या मनगटांमध्ये नर्व्हवर दाब येऊ शकतो, ज्यामुळे हातांमध्ये झिणझिणी, झिणझिणी, आणि वेदना होऊ शकते. हे सामान्यतः प्रसूतीनंतर संपुष्टात येते.

हे सर्व "फक्त गर्भधारणेचा भाग" नाहीत ज्यामुळे तिला शांतपणे सहन करणे आवश्यक आहे. हे सर्व तिच्या दैनंदिन जीवनावर महत्त्वपूर्ण प्रभाव टाकत असल्यास तिच्या प्रदात्याशी चर्चा करण्यास पात्र आहे.