ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦਾ ਗਾਈਡ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਲਈ — ਉਹ ਕੀ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਹੈ

ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਮਤਲੀ 70–80% ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ 6 ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਫ਼ਤਿਆਂ 8–11 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ 14–16 ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ — ਅਤੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ hCG ਅਤੇ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਦੇ ਵਧਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਗੰਧਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਧੀਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ। ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੋਡਰੇਟ ਮਤਲੀ ਘੱਟ ਮਿਸਕੈਰੀਜ ਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ ਉਲਟੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੰਡਾ ਆਰਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਲਗਭਗ 2–3% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਈਪਰਮੇਸਿਸ ਗਰੈਵਿਡਾਰਮ (HG) ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਉਲਟੀ, ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣ, ਅਤੇ ਡਿਹਾਈਡਰੇਸ਼ਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ IV ਫਲੂਇਡ ਅਤੇ ਦਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ 24+ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਫਲੂਇਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਦਿਨ।

ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮਤਲੀ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਹੈ। ਬਿਸਕਟਾਂ, ਅਦਰਕ ਦੀ ਚਾਹ, ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਸਨੈਕਸ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾ ਸਕੇ (ਖਾਲੀ ਪੇਟ ਮਤਲੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ)। ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਸੰਭਾਲੋ — ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਖਰਾਬ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੋਲੋਨ ਨਾ ਪਹਿਨੋ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾਓ। ਅਦਰਕ ਦੀ ਚਾਹ, ਨਿੰਬੂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਖਾਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਪਲਬਧ ਰੱਖੋ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ 3 AM 'ਤੇ ਟਾਇਲਟ 'ਤੇ ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੋ — ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਨਾ ਬਣਾਓ।

ਹਾਰਟਬਰਨ 50% ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ। ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਅਤੇ ਈਸੋਫੇਗਸ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਵਾਲਵ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਐਸਿਡ ਉੱਪਰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਧਦਾ ਯੂਟਰਸ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਧੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਲੇਟਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਬਜ਼ 40% ਤੱਕ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਉਸ ਦੇ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਹਾ ਦੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਇਸਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਧਦਾ ਯੂਟਰਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਹੈ — ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਜਿੱਠ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕਬਜ਼ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਖਾਣਿਆਂ ਦੇ ਬਜਾਏ ਛੋਟੇ, ਵਧੇਰੇ ਵਾਰ ਖਾਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਸਾਂਝੇ ਖਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰਿਗਰ ਖਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ — ਸਿਟ੍ਰਸ, ਟਮਾਟਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ ਖਾਣੇ, ਚਾਕਲੇਟ, ਕੈਫੀਨ, ਤਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਖਾਣੇ ਹਾਰਟਬਰਨ ਦੇ ਆਮ ਕਾਰਨ ਹਨ। Tums ਨੂੰ ਉਪਲਬਧ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵੈਜ ਪਿਲੋ ਰੱਖੋ। ਕਬਜ਼ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਫਾਈਬਰ ਵਧਾਓ (ਫਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪੂਰੇ ਅਨਾਜ, ਪ੍ਰੂਨ), ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਭਰ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਆਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰੋ — ਭਾਵੇਂ 20 ਮਿੰਟ ਪਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਮੰਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਰੋ।

ਪਿੱਠ ਦਾ ਦਰਦ 50–70% ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਗਰਾਵਿਟੀ ਕੇਂਦਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਹਾਰਮੋਨ ਰਿਲੈਕਸਿਨ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਿਗਾਮੈਂਟ ਅਤੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਜ਼ਨ ਵਧਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਪੇਸ਼ੀਆਂ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਦ ਇੱਕ ਸੁਸਤ ਦਰਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼, ਬੇਹੱਦ ਦਰਦ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸੁਜਨ ਲਗਭਗ 80% ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੀਜੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਦੀ ਖੂਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ 40–50% ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਵਧਦਾ ਯੂਟਰਸ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਨਸ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਸੋਡੀਅਮ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ, ਟੱਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਤੋਂ ਮੋਡਰੇਟ ਸੁਜਨ ਆਮ ਹੈ — ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਾਂ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ।

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਹੈ। ਪਿੱਠ ਦੇ ਦਰਦ ਲਈ: ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਦਿਓ (ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗੀ)। ਗਰਮ ਬਾਥ ਬਣਾਓ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਹੀਟਿੰਗ ਪੈਡ ਉਪਲਬਧ ਰੱਖੋ। ਸੁਜਨ ਲਈ: ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖੋ — ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਕੀਆ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਜਾਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਸਟਾਕਿੰਗ ਲਿਆਓ। ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੁੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੌਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੋ (ਇਹ ਵੈਨਾ ਕਾਵਾ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ)। ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ — ਇਹ ਦਿਨ-प्रतिदਿਨ, ਚੁੱਪ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ ਜੋ ਵਾਸਤਵਿਕ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਆਮ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪਲੇਸੈਂਟਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖੂਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ 50% ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਬਦਲਾਅ ਜੋ ਹਰ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੁੱਤੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਤਿਮਾਹੀ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ — ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਹੈ ਜੋ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਥਕਾਵਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਜੇ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ ਸੁਧਰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਮੰਗਾਂ, ਅਸੁਵਿਧਾ ਅਤੇ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਵਿਘਟਿਤ ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਲਾਗਤ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਘਾਟ, ਥਾਇਰਾਇਡ ਦੇ ਮੁੱਦੇ, ਜਾਂ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ੂਗਰ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ: ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਲਸੀ, ਘੱਟ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ — ਇੱਕ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭੌਤਿਕ ਨੌਕਰੀ ਜੋ 24/7 ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ 2 PM 'ਤੇ ਨੈਪ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ 10 ਘੰਟੇ ਸੌਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਾਰੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਉਹ ਕੰਮ ਲਓ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ 'ਵਾਧੂ' ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਨਾ ਦਿਓ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਅਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਪਰ ਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੁਝ ਲੱਛਣ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਮੈਡੀਕਲ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਰਕ ਜਾਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਤੁਰੰਤ ਸਹਾਇਤਾ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ: ਉਲਟੀ ਜੋ 24+ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਾਣੇ ਜਾਂ ਫਲੂਇਡ ਦੀ ਖਪਤ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ (IV ਫਲੂਇਡ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੀ ਸੰਭਾਵਿਤ ਹਾਈਪਰਮੇਸਿਸ), ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਜਾਂ ਉੱਪਰ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਸਿਰਦਰਦ (ਸੰਭਾਵਿਤ ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ), ਚਿਹਰੇ ਜਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੁਜਨ (ਹੋਰ ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ), ਛਾਤੀ ਦਾ ਦਰਦ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁਜਨ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਦਾ ਦਰਦ (ਸੰਭਾਵਿਤ ਖੂਨ ਦਾ ਗਠਨ), 37 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮਤ ਦਰਦਨਾਕ ਸੰਕੋਚਨ, ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਜਾਂ ਫਲੂਇਡ ਲੀਕ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਲੱਛਣ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬੇਸਲਾਈਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਾਲਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ 5–8% ਗਰਭਾਵਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚ ਖੂਨ ਦਾ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 20 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਰਦਰਦ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ (ਧੁੰਦਲਾਪਣ, ਧੱਬੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ), ਉੱਪਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਸੁਜਨ, ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਨਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਕ ਘਟਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੁਹਾਡਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਧਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ, ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਲੱਛਣ ਨੂੰ 'ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਨਹੀਂ' ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਿੰਤਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੇਸਲਾਈਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ।