ਤੀਜਾ ਤਿਮਾਹੀ ਦੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਪਲ — ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ

ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਦਰਦ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਪੇਲਵਿਸ, ਯੋਨੀ ਜਾਂ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ, ਤੇਜ਼, ਚੋਟ ਵਾਲਾ ਦਰਦ ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਝਟਕੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੰਝੂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਵਾਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਿਰ (ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ) ਦੇ ਨਰਵਾਂ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾਉਣ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਿਕਸ 'ਤੇ ਲੱਗਣ ਜਾਂ ਗਰਭ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੋਲ ਲਿਗਾਮੈਂਟਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹੱਦ ਹੈ — ਪਰ ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਅਸੁਖਦਾਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਦਰਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਪੇਲਵਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਸਨੂੰ ਲਾਈਟਨਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਖਰੀ 4-6 ਹਫਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ।

ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਅਚਾਨਕ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਚਿਹਰਾ ਮੋੜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੇਲਵਿਸ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਾਰਗੇਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ "ਓਹ ਮੇਰੇ ਰੱਬ" ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਹਿਲਾ ਇੰਸਟਿੰਕਟ ਪੈਨਿਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਦਰਦ ਮੌਜੂਦ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਆਮ ਹੈ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸੁਖਦਾਈ ਪਰ ਬੇਹੱਦ ਨਰਵ ਜ਼ਾਪ ਹੈ।

ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇਕਰ ਤੇਜ਼ ਦਰਦ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਛੋਟਾ, ਜਾਂ ਖੂਨ ਜਾਂ ਸੰਕੋਚਨ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਪੇਲਵਿਕ ਦਰਦ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਹਾਂ, ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸਦਾ ਲਾਪਰਵਾਹ ਜਾਂ ਆਲਸੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਮੈਡੀਕਲ ਜਰਨਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਖੋਜ ਅਤੇ ਕਈ ਨਿਊਰੋਇਮੇਜਿੰਗ ਅਧਿਐਨ ਦੁਆਰਾ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਮਾਪਣਯੋਗ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸਿਆਹ ਮਾਦਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਾਸਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਘਟਦੀ ਹੈ — ਦਿਮਾਗ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਾਪਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹਾਰਮੋਨਲ ਉਤਾਰ-ਚੜਾਵਾਂ (ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਦਿਮਾਗ 'ਤੇ ਸੁਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ), ਲਗਾਤਾਰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ (ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ 3-5 ਵਾਰੀ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠਦੀ ਹੈ), ਸਰੀਰਕ ਅਸੁਖਦਾਈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮਾਨਸਿਕ ਭਾਰ ਮਿਲਾਉਣ ਨਾਲ।

ਨਤੀਜਾ: ਉਹ ਵਾਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਬਦ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੀ ਚੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਬੀਆਂ ਗੁਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਨਸਿਕ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਜਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਰਸੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਨਸਿਕ ਕਾਰਜ ਦੀ ਹਾਨੀ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਬੇਵਕੂਫ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ," ਉਹ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ — ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੇ ਬਦਲਾਅ ਬਾਰੇ ਸੱਚੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਹ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ।

ਚੰਗੀ ਖਬਰ: ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ)। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਛੋਟੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਵਾਸਤਵਿਕ ਫਰਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਗਰਭ ਮਾਤਰਾ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਾਇਫ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਉਹ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀ ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁਫੁਸ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ 20% ਤੱਕ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਾਹ ਆਮ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲਈ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਘੱਟ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।

ਮਕੈਨਿਕਲ ਦਬਾਅ ਦੇ ਉਪਰ, ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ (ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਰਮੋਨ) ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਹ ਦੀ ਦਰ ਅਤੇ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਆਕਸੀਜਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਹੋਣ।

ਨਤੀਜਾ: ਉਹ ਸਿਢੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਏ ਵਾਕ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ), ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੰਝੂ ਮਾਰਦਿਆਂ ਜਾਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਤਕੀਆ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸੌਣ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਢੀਲਾ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ।

ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੇ ਆਖਰੀ 2-4 ਹਫਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਪੇਲਵਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਜਿਸਨੂੰ ਲਾਈਟਨਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਜੋ ਡਾਇਫ੍ਰਾਮ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਸਦੇ ਲਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕਦੋਂ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ: ਜੇਕਰ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਛਾਤੀ ਦੇ ਦਰਦ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਖੂਨ ਉਗਲਣਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਸੂਜਨ ਨਾਲ ਸਾਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਲਮੋਨਰੀ ਐਮਬੋਲਿਜ਼ਮ (ਫੁਫ਼ੜੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦਾ ਥੱਕਾ) ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਇੱਕ ਦੁਰਲਭ ਪਰ ਗੰਭੀਰ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਥੀ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗੰਭੀਰ ਸਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਲਈ 911 ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰੋ।

ਨਹੀਂ — ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਝਾਉਣਾ ਕਿ ਉਹ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥ ਘੱਟ ਕਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ, ਪ੍ਰੀਟਰਮ ਸੰਕੋਚਨ, ਅਤੇ ਕਬਜ਼ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ: ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਿਰ ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੀ ਮਲਦਵਾਰ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਪੇਲਵਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਲਦਵਾਰ ਆਪਣੀ ਆਮ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਤੱਕ ਦਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ — ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੁਝ ਚਮਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵੀ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਦੇ ਗੁਰਦੇ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 50% ਵੱਧ ਖੂਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਛਾਂਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਵੱਧ ਪੇਸ਼ਾਬ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਮਲਦਵਾਰ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਜਰੂਰਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇਹ ਇੱਕ ਖਾਸ ਬੁਰਾ ਸੁਪਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੇਟਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸੋਜੇ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ (ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਕਾਰਨ) ਉਸਦੀ ਰਕਤ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੁਰਦੇ ਦੁਆਰਾ ਛਾਂਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਰਾਤ 8 ਵਜੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਉੱਠੇਗੀ।

ਇਸ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ 4-8 ਵਾਰੀ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਸਦੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਵਾਲੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਾਥਰੂਮ ਤੱਕ ਜਾਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਸੌਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਥੱਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਤੀਜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਅਸੁਖਦਾਈਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਐਲਬਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਓਵਰਲੈਪ ਅਤੇ ਸੰਕਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਕੀ ਸਮਝ ਰਹੀ ਹੈ — ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੇਟ ਦੇ ਦਰਦ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੇ ਫਲੈਰਿੰਗ: ਗਰਭ ਪੇਟ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪੈਰ ਸਿੱਧੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ — ਸਿਰਫ ਸਹਿਣਾ।

ਸੂਜਨ (ਐਡੀਮਾ): ਪੈਰਾਂ, ਟੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕੀ ਸੂਜਨ ਆਮ ਹੈ ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਖੂਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਤਰਲ ਰੋਕਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ ਗੰਭੀਰ ਸੂਜਨ (ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ) ਪ੍ਰੀਕਲੈਂਪਸੀਆ ਦਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ — ਇਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰਿਪੋਰਟ ਕਰੋ।

ਨੀਦ ਦੀ ਘਾਟ: ਪੇਸ਼ਾਬ, ਹਾਰਟਬਰਨ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਲੱਭਣ ਦੀ ਅਸਮਰੱਥਾ, 2 ਵਜੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਐਕਰੋਬੈਟਿਕਸ, ਅਤੇ ਮਾਪਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ — ਨੀਂਦ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਹਾਰਟਬਰਨ ਅਤੇ ਐਸਿਡ ਰਿਫਲਕਸ: ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਪੇਟ ਅਤੇ ਇਸੋਫੇਗਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਵ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰਭ ਪੇਟ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਕਿ ਉਸਦਾ ਛਾਤੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਹੈ। ਛੋਟੇ, ਵੱਧ ਵਾਰ ਭੋਜਨ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪੇਲਵਿਕ ਗਰਡਲ ਦਰਦ (PGP): ਹਾਰਮੋਨ ਰਿਲੈਕਸਿਨ ਉਸਦੇ ਪੇਲਵਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਹ ਪਬਿਕ ਹੱਡੀ, ਕਮਰ, ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਚੋਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੱਲਣ, ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜਨ, ਜਾਂ ਸਿਢੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨ ਵੇਲੇ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਪੱਟੇ ਜਾਂ ਭੌਤਿਕ ਥੈਰੇਪੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਕਾਰਪਲ ਟਨਲ ਸਿੰਡਰੋਮ: ਹਾਂ, ਵਾਕਈ। ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਤਰਲ ਰੋਕਣ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨਤਾ, ਚੁੰਬਕਤਾ, ਅਤੇ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ "ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ" ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਸ ਮਤਲਬ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁਪਚਾਪ ਸਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਉਸਦੀ ਦਿਨਚਰੀ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।